SA/Bd 2863/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak, Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik, (del. SSO) Małgorzata Włodarska (spr.), Protokolant Magdalena Gadecka, po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. P. na decyzję Wojewody K.-P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] Nr [...]; 2. zasądza od Wojewody K.-P. na rzecz skarżącego S. P. kwotę 20 zł (dwadzieścia) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta B. przyznał S. P. prawo do zasiłku przedemerytalnego od dnia 14.07.03r. w wysokości [...] zł miesięcznie, na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17.12.2001r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( ... ) (Dz. U. z 2001r. Nr 154, poz. 1793) oraz art. 37j ust. 1 i 2, art. 371 ust. 2 oraz art. 6 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 14.12.1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedno Dz. U. z 2003r. Nr 58, poz. 514) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy nowelizacyjnej z dnia 17.12.2001r. - osoby, które przed dniem jej wejścia w życie (tj. 01.01.2002r.) zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy i spełniały warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego nabywają do niego prawo na dotychczasowych zasadach, oraz że z przedstawionych dokumentów wynika, że S. P. spełnia warunki do pobierania zasiłku przedemerytalnego w wyżej określonej wysokości. W odwołaniu od powyższej decyzji S. P. wskazał, że zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w B. w dniu 27.12.01r. i jednocześnie w tym dniu przedłożył dokumenty potwierdzające 33 lata, 10 miesięcy i 5 dni pracy, w tym 15 lat pracy w warunkach szczególnych. Nie przyznano jemu wtedy zasiłku przedemerytalnego, ponieważ nie uznano okresu pracy w przedsiębiorstwie z kapitałem prywatnym jako pracy w warunkach szczególnych. W związku ze złożeniem skargi przez S. P., Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 02.04.02r. uznał, iż do wydania decyzji doszło z naruszeniem prawa. Zdaniem S. P. w związku z uchyleniem poprzednich decyzji nabył on uprawnienie do zasiłku przedemerytalnego od dnia 28.12.01r. zgodnie z art. 371 ustawy z dnia 14.12.1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity Dz. U. Nr 58, poz. 514) i przysługuje jemu wyrównanie zasiłku od dnia nabycia uprawnień do niego to jest od 28.12.01r. Wskazał ponadto, że Powiatowy Urząd Pracy wydał decyzję sprzeczną z wyrokiem NSA, dlatego jego odwołanie jest w pełni uzasadnione. Wojewoda K.-P. decyzją z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 37j ust. 1 i ust. 1a, art. 371 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedno Dz. U. z 2001r. Nr 6, poz. 56 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że wyrokiem z dnia 06.05.2003r., sygn. akt SA/Bd 739/03 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy uchylił decyzję organu II i I instancji uznając stanowisko obu organów, iż Strona nie może uzyskać prawa do zasiłku przedemerytalnego wobec nieuwzględnienia przez te organy administracyjne zatrudnienia wprawdzie wykonywanego w szczególnych warunkach, ale świadczonego w ramach stosunku pracy nawiązanego z pracodawcą prywatnym za niezgodne z prawem. Po przedłożeniu w dniu 14.07.2003r. przez Stronę dodatkowych dokumentów organ I instancji ponownie rozpatrzył sprawę w przedmiocie prawa do zasiłku przedemerytalnego i uznał, że strona spełnia wymogi określone w art. 37j cytowanej ustawy i decyzją z dnia [...] z dniem 14.07.2003r. przyznał prawo do zasiłku przedemerytalnego. Po analizie akt sprawy organ odwoławczy ustalił, że S. P. posiada okres uprawniający do zasiłku w wymiarze 33 lat 10 miesięcy i 5 dni. Na podstawie zaświadczenia z dnia 24.12.2001r. zaliczono okres pracy w Przedsiębiorstwie Wielobranżowym "A." sp. z o.o. w B. od 04.05.1998r. do 24.12.2001r. na stanowisku operatora żurawia wieżowego, jako okres pracy w warunkach szczególnych. Przez porównanie stanowisk pracy zaliczono również okres zatrudnienia od 01.02.1969r. do 11.06.1980r. w W. Przedsiębiorstwie Sprzętowym Budownictwa w P. Organ I instancji tym samym uznał, że Strona posiada wymagany 15-letni okres pracy w warunkach szczególnych. Organ odwoławczy nie podziela poglądu Strony, że w dniu rejestracji udokumentowała wymagany okres pracy w warunkach szczególnych, bowiem Strona w dniu rejestracji nie udokumentowała, że okres zatrudnienia w W. Przedsiębiorstwie Sprzętowym Budownictwa w P. jest okresem pracy w warunkach szczególnych jak i tego, że praca ta była wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Natomiast przedłożenie przez nią w dniu 14.07.2003r. dodatkowych dokumentów jak: wpisu w książeczce ubezpieczeniowej oraz zaświadczeń o przeszeregowaniu pozwalają ocenić, iż praca ta wykonywana była stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Przyznanie zatem prawa do zasiłku od dnia 14.07.2003r.jest zgodne z art. 371 ust. 2 ustawy. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego S. P. podał, że w piśmie Powiatowego Urzędu Pracy z dnia 30.01.02r., skierowanym do Wojewody K.-P. w związku z jego odwołaniem od pierwotnie wydanej decyzji z dnia [...], odmawiającej przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego, wyraźnie wskazano, że za zatrudnienie w warunkach szczególnych uznano 11 lat, 4 miesiące i 11 dni, czyli pracę poza zatrudnieniem w "A.", oraz że odmowa przyznania prawa do zasiłku nastąpiła z uwagi na nie zaliczenie pracy w "A." jako pracy w warunkach szczególnych. Podkreślił ponadto, że Powiatowy Urząd Pracy pomimo otrzymania wyroku NSA z dnia 06.05.03r., zwlekał z wydaniem decyzji pozytywnej dla niego. Dopiero na skutek interwencji zażądano od niego dodatkowych informacji o przebiegu zatrudnienia. Zdaniem skarżącego z świadectwa pracy wystawionego przez W. Przedsiębiorstwo Sprzętowe Budownictwa w P. (WPSB) wynikają wszystkie niezbędne informacje co do charakteru jego pracy i wobec tego błędnie Powiatowy Urząd Pracy poinformował Wojewodę o braku odpowiednich dokumentów dla uznania jego roszczeń. Doprowadziło to do wydania przez Wojewodę niekorzystnej dla niego decyzji. Zdaniem skarżącego wszystkie niezbędne dokumenty dotyczące przebiegu zatrudnienia znajdowały się w Powiatowym Urzędzie Pracy od dnia 27.12.01r. i dlatego nabył on prawo do zasiłku przedemerytalnego od dnia 28.12.01r. Wniósł o uchylenie decyzji Wojewody K.-P. i przyznanie zasiłku przedemerytalnego od dnia 28.12.01r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie powielając argumenty przedstawione w uzasadnieniu swojej decyzji z dnia [...]. Dodatkowo wskazano, że S. P. w dniu rejestracji nie udokumentował tego, że okres pracy w WPSB w P. jest okresem pracy w warunkach szczególnych jak i tego, że praca ta była wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Dopiero przedłożone przez skarżącego w dniu 14.07.03r. dodatkowe dokumenty jak wpis w książeczce ubezpieczeniowej oraz zaświadczenie o przeszeregowaniu pozwaląją ocenić, iż praca ta była wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Podkreślono, że data przyznania zasiłku przedemerytalnego skarżącemu jest zgodna z przepisem art. 371 ust. 2 ustawy o zatrudnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sąd administracyjny w zakresie swej właściwości sprawuje kontrolę zaskarżonych decyzji pod względem ich zgodności z prawem. Przepis art. 37j ustawy z dnia 14.12.1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity Dz. U. z 2001r. Nr 6, poz. 56 z późno zm.), zwanej dalej ustawą o zatrudnieniu, będący podstawą prawną przyznania zasiłku przedemerytalnego, został skreślony z dniem 01.01.2002r. przez art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 17.12.2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa ... (Dz. U. Nr 154, poz. 1793). Jednakże, zgodnie z przepisem art. 11 ust. 2 tej ustawy, osoby, które przed dniem wejścia jej w życie (tj. przed 01.01.02r.) zarejestrowały się w Powiatowym Urzędzie Pracy i spełniały warunki do nabycia m.in. prawa do zasiłku przedemerytalnego, nabywają oraz zachowują prawo do niego na dotychczasowych zasadach. Zgodnie z przepisem art. 37j ust. 1 ustawy o zatrudnieniu, zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli: 1) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn lub 2) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. W myśl przepisu art. 37j ust. 1a ustawy o zatrudnieniu, obowiązującego w dacie złożenia przez skarżącego wniosku o ustalenie uprawnień do zasiłku przedemerytalnego, okresy wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, o których mowa w ust. 1, są uwzględnione po przedłożeniu odpowiedniej dokumentacji, zgodnie z wymogami określonymi w odrębnych przepisach, bądź na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu. Jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy stanął na stanowisku, że dla potrzeb niniejszej sprawy należy przyjąć, iż w artykule powyższym ustawodawca wprowadził ograniczenie dowodowe w zakresie odnoszącym się do sposobu wykazania okresu pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Zdaniem tego organu, tylko przewidziane w "odrębnych przepisach" świadectwo zakładu pracy mogło być dowodem wykonywania pracy w wyżej wymienionych warunkach. Przepisem tym w ocenie organu odwoławczego, mającym zastosowanie w rozpatrywanym przypadku, jest rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 07.02.1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach .... (Dz. U. Nr 8, poz. 43 z późno zm.). Zgodnie zaś z §2 tego rozporządzenia okresy pracy w szczególnych warunkach stwierdza zakład pracy na podstawie posiadanej dokumentacji w świadectwie wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia lub w świadectwie pracy. Tym właśnie oraz treścią przepisu art. 371 ust. 2 ustawy o zatrudnieniu, tłumaczy organ odwoławczy zarówno sposób prowadzenia postępowania dowodowego, jak i to, że zasiłek przedemerytalny przyznano dopiero od dnia 14.07.03r., to jest od dnia złożenia dodatkowych dokumentów przez skarżącego. Dla porządku należy wskazać, że w myśl art. 371 ust. 2 zasiłek emerytalny przysługuje od następnego dnia po dniu zarejestrowania się uprawnionej osoby w powiatowym urzędzie pracy albo od następnego dnia po dniu złożenia wniosku i dokumentów niezbędnych do ustalenia tych uprawnień. Skarżący złożył wniosek o ustalenie uprawnień do zasiłku przedemerytalnego w dniu 27.12.01r., załączając doń dokumenty potwierdzające jego staż pracy, na podstawie których uznano za udowodnione 33 lata, 10 miesięcy i 5 dni okresów uprawniających do zasiłku. Na potwierdzenie wykonywania pracy w warunkach szczególnych w W. Przedsiębiorstwie Sprzętowym Budownictwa (WPSB) skarżący także w dniu 27.12.01r. przedstawił świadectwo pracy z dnia 19.06.1980r., a ponadto pismo z Archiwum dla Likwidowanych Przedsiębiorstw z dnia 03.12.01r. z którego wynikało, że jedynymi znajdującymi się w aktach osobowych dokumentami potwierdzającymi pracę w warunkach szczególnych, są te których uwierzytelnione kopie skarżącemu przesyłają, na których widnieje zajmowane stanowisko pracy. Treść powyższych dokumentów determinuje kierunek, w jakim powinno być prowadzone postępowanie przez organy administracyjne. Jeżeli bowiem świadectwo pracy z WPSB pochodzi z 1980r. i wiadomo, że w chwili składania wniosku przez skarżącego WPSB już nie istnieje, to nie można żądać przedstawienia świadectwa o pracy w warunkach szczególnych wydanego zgodnie z wymogami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07.02.1983r., które weszło w życie dopiero od dnia 01.0 1.1983r., czyli parę lat po tym, jak wystawiono skarżącemu świadectwo pracy. Jest to naruszenie przepisów prawa materialnego, które niewątpliwie miało wpływ na wynik sprawy. Doprowadziło bowiem do naruszenia przepisów dotyczących postępowania dowodowego oraz zasad ogólnych postępowania administracyjnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Przyjąć należy, że normy prawa materialnego będące podstawą rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej należy dowodzić z zachowaniem reguł przewidzianych przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Kodeks ten natomiast wprowadza zasadę prawdy materialnej (obiektywnej). Oznacza to, że celem postępowania jest ustalenie tej prawdy, oparcie rozstrzygnięcia na faktach i okolicznościach udowodnionych. Dotarcie do prawdy materialnej następuje dzięki zgromadzeniu odpowiedniego materiału dowodowego i jego ocenie. Organ administracyjny powinien zatem podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 kpa). Służy temu regulacja zawarta w przepisie art. 75 § 1 i 2 k.p.a., zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Jeżeli przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w drodze zaświadczenia właściwego organu administracji, organ administracji publicznej odbiera od strony, na jej wniosek, oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania ( ... ). Powyższy przepis wyraża zasadę równej mocy środków dowodowych. W przepisach k.p.a. nie ma bowiem podstaw do wprowadzenia zróżnicowania środków dowodowych. Ponadto organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 §1 k.p.a.) i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 kp.a.). W świetle powyższego należy stwierdzić, że okresy pracy w warunkach szczególnych, o których mowa w art. 37j ust. 1 ustawy o zatrudnieniu, mogą być ustalone także innymi środkami dowodowymi niż zaświadczenie zakładu pracy o wykonywaniu pracy w warunkach szczególnych, o którym mowa w §2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07.02.1983r. (cyt. powyżej), zwłaszcza gdy przepis ten nie znajduje zastosowania w ustalonym stanie faktycznym. Jeżeli zatem organ administracyjny rozpoznający sprawę uznał, że skarżący w chwili złożenia wniosku o ustalenie uprawnień do zasiłku przedemerytalnego, nie przedstawił wystarczających dowodów na potwierdzenie 15 lat pracy w warunkach szczególnych, to winien był nie zwlekając zażądać od niego innych dowodów na przykład w postaci dokumentów, zwłaszcza, że z pisma Zakładu Obsługi Administracji Urzędu Wojewódzkiego w P. z dnia 03.12.01r., załączonego do wniosku w dniu 27.12.01r., wynikało że jest on w posiadaniu dokumentów z akt osobowych, w których widnieje potwierdzenie zajmowanego przez niego stanowiska pracy. Organ administracji, rozpoznający sprawę w I instancji, nie uczynił jednak tego. Pozyskanie tych dokumentów dopiero 14.07.2003r. należy uznać za niedopuszczalne w świetle zasady szybkości postępowania (art. 12 § 1 k p.a.) oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.), zwłaszcza, że wcześniej, w piśmie z dnia 30.01.02r., kierowanym do Wojewody K.-P., a przekazanym skarżącemu do wiadomości , wskazano expressis verbis, iż na podstawie dokumentów przedstawionych przez niego, za zatrudnienie w warunkach szczególnych można uznać okres od 01.02.1969r. do 11.06.1980r. to jest 11 lat, 4 miesiące i 11 dni, to jest właśnie okres pracy w WPSB. Skarżący po zaznajomieniu się z tą informacją jako pochodzącą od organu prowadzącego jego sprawę, miał prawo uznać, że przedmiotem sporu pozostaje jedynie okres pracy w "A." Spółka z o.o. i mógł zaprzestać dowodzenia wykonywania pracy w warunkach szczególnych w WPSB. Należy także zwrócić uwagę na fakt, że organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wskazując na konieczność udowodnienia pracy w warunkach szczególnych w trybie przepisu §2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07.02.1983r., ostatecznie skonkludował, że to nie wymagany tym przepisem dokument, lecz porównanie stanowisk pracy umożliwiło zaliczenie skarżącemu pracy w WPSB oraz że dopiero przedłożenie w dniu 14.07.03r. dodatkowych dokumentów takich jak: wpis w książeczce ubezpieczeniowej oraz zaświadczenie o przeszeregowaniu pozwoliło ocenić iż praca wykonywana była stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Z całą stanowczością należy stwierdzić, iż to, że skarżący przedstawił powyższe dokumenty dopiero 14.07.03r. wynikało z niewłaściwie prowadzonego przez organ administracji postępowania dowodowego polegającego na przyjęciu błędnej podstawy prawnej dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy oraz na naruszeniu szeregu zasad postępowania administracyjnego, omówionych powyżej, a także na wprowadzeniu skarżącego w błąd pismem z dnia 30.01.02r. Takie postępowanie organu administracji publicznej nie może skutkować pogorszeniem sytuacji prawnej obywatela. Nie bez znaczenia dla oceny działań organów obu instancji jest także to, że powołując jako podstawę rozstrzygnięcia przepis art. 371 ust. 2 ustawy o zatrudnieniu, kategorycznie twierdziły, iż w sytuacji przedstawienia dodatkowych dokumentów w dniu 14.07.03r., zasiłek przedemerytalny należało przyznać właśnie od tego dnia (14.07.03r.), gdy tymczasem zgodnie z powołanym przepisem powinno to nastąpić dopiero od następnego dnia po dniu złożenia dokumentów niezbędnych do ustalenia uprawnień, a więc w niniejszej sprawie od dnia 15.07.03r., gdyby oczywiście przyjąć słuszność rozumowania organów administracji co do zasady. Wobec przedstawionej wcześniej argumentacji okoliczność ta nie ma jednak większego znaczenia w tej sprawie, interes skarżącego zaś chroniłaby w takiej sytuacji zasada wynikająca z art. 134 §2 ustawy z dnia 30.08.02r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1279) mówiąca o tym, że Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Reasumując stwierdzić należy, że w sytuacji, gdy zakład pracy uległ likwidacji i w związku z tym nie ma aktualnie możliwości uzyskania świadectwa pracy, o którym mowa w §2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07.02.1983r., a wcześniej zakład pracy nie miał obowiązku wystawić tego typu świadectwa (w 1980r. gdy skarżący odchodził z pracy, rozporządzenie z 07.02.83r. jeszcze nie obowiązywało), strona skarżąca mogła dowodzić wykonywania pracy w warunkach szczególnych przy pomocy innych środków dowodowych przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego, a organ administracji miał obowiązek skorzystać z tych środków zaraz gdy informacja o nich się pojawiła, czyli od początku postępowania administracyjnego, a następnie ocenić ich wiarygodność zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Nie czyniąc tego w ten sposób, orzekające w sprawie organy naruszyły prawo, w szczególności zaś przepisy o zasadach ogólnych i o postępowaniu dowodowym w administracji (art. 7,8,12 §1 oraz art. 75 §1, 77 §1 i 80 k.p.a.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i z tego też względu Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 97 §1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych .... (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późno zm.) i art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 i art. 152 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 i 3 sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy, jak w pkt 2 sentencji wyroku.