I SA/Gd 1007/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 27 września 2024 r. nr 2201-IEE.7192.2.264.2024.WK w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną postanawia: odrzucić skargę. W. P., dalej jako "skarżący", wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej "Dyrektor IAS") z dnia 27 września 2024 r. nr 2201-IEE.7192.2.264.2024.WK w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor IAS wniósł o odrzucenie skargi wskazując, że składający nie jest osobą uprawnioną do złożenia skargi, bowiem osobą uprawnioną do złożenia skargi na postanowienie nr 2201-IEE.7192.2.264.2024.WK jest wyłącznie M. P.. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 grudnia 2024 r., skarżący został wezwany do oświadczenia, czy skarży postanowienie Dyrektora IAS z dnia 27 września 2024 r. nr 2201-IEE.7192.2.264.2024.WK, czy nr 2201-IEE.7192.2.265.2024.WK, w terminie siedmiu dni pod rygorem przyjęcia, że skarży postanowienie Dyrektora IAS nr 2201-IEE.7192.2.264.2024.WK. Przesyłkę zawierającą ww. wezwanie doręczono w dniu 13 stycznia 2025 r. Wezwanie pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej "p.p.s.a.") Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 50 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Ponadto uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 p.p.s.a.). Przywołany przepis wyznacza zatem krąg podmiotów, którym przyznano legitymację skargową do zainicjowania postępowania przed sądem administracyjnym. I tak, można w tym zakresie wyróżnić trzy grupy podmiotów posiadających uprawnienie do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Kryterium wyodrębnienia pierwszej z nich (najbardziej licznej) jest posiadanie przez dany podmiot interesu prawnego we wniesieniu skargi, rozumianego jako istnienie związku między sferą praw i obowiązków tego podmiotu a zaskarżonym aktem lub czynnością. Wymaga przy tym podkreślenia, że interes ten może mieć swoje źródło nie tylko w normach prawa materialnego, ale również prawa procesowego lub ustrojowego (zob. T. Woś, Komentarz do art. 50, teza 7, w: T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, Wolters Kluwer 2016 oraz wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 2019/16, LEX nr 325285). Oznacza to, że w przypadku tej kategorii podmiotów skarga może dotyczyć tylko własnej sprawy administracyjnej określonego podmiotu, rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot niepodporządkowany organizacyjnie temu organowi (zob. postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1958/07, LEX nr 463905). Z kolei do drugiej grupy zaliczać się będą podmioty enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę, tj. prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna, dla których cechą wspólną jest to, że składają one skargę w "cudzej sprawie", a zatem dotyczącej interesów innych osób. Wreszcie, trzecią grupę stanowią inne niż ww. podmioty, którym ustawy (przepisy szczególne) przyznają prawo do wniesienia skargi. Posiadanie legitymacji skargowej stanowi podstawowy warunek prawidłowego (skutecznego) zaskarżenia określonego przejawu działalności administracji publicznej. Tym samym wniesienie skargi do sądu administracyjnego przez podmiot inny niż wskazane w art. 50 p.p.s.a. - w szczególności z uwagi na brak legitymacji wynikający z braku interesu prawnego - ocenić należy jako niedopuszczalne, a w związku z tym dające podstawę do odrzucenia skargi na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można żądać skutecznie czynności organu z zamiarem uzyskania jakiegoś uprawnienia albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu naruszające prawa danej osoby. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora IAS z dnia 27 września 2024 r. nr 2201-IEE.7192.2.264.2024.WK wydane wobec M. P.. Analiza jego treści nie budzi wątpliwości, że przedmiot zawartego w nim rozstrzygnięcia dotyczył wyłącznie osoby M. P.. Wnoszący skargę W. P. nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym i nie doręczano mu rozstrzygnięć wydanych w jego toku. W tym stanie rzeczy, skoro W. P. nie był adresatem zaskarżonego postanowienia ani nie był stroną postępowania administracyjnego zakończonego tym postanowieniem, to należało uznać, że jego skarga pochodzi od podmiotu nieuprawnionego, który nie posiada legitymacji procesowej do zainicjowania postępowania sądowo-administracyjnego. Mając powyższe na uwadze należało uznać, że wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a.