I SA/Gd 1013/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 14 lipca 2011 r., nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zabezpieczenia oddala skargę. Na wniosek Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia 14 lutego 2011 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego orzekł o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego w podatku VAT za poszczególne miesiące 2008 r., 2009 r. i 2010 r. wraz z odsetkami za zwłokę na majątku A Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej jako "Spółka") w kwocie 1.599.197,00 zł, wydając następnie w dniu 24 lutego 2011 r. zarządzenia zabezpieczenia w oparciu o które dokonano zajęcia rachunków bankowych Spółki. W toku postępowania zabezpieczającego organ egzekucyjny zmienił sposób zabezpieczenia. Z uwagi na upływający termin zabezpieczenia wierzyciel pismem z dnia 18 maja 2011 r., powołując się na art. 159 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., nr 229, poz. 1954 ze zm.) – dalej: u.p.e.a., wystąpił z wnioskiem o przedłużenie terminu zabezpieczenia do dnia 31 października 2011 r. Wniosek uzasadnił faktem niezakończenia kontroli podatkowej i postępowania kontrolnego w zakresie podatku VAT za okresy: od lutego do grudnia 2008 r., od stycznia do września 2009 r., grudzień 2009 r., od stycznia do lutego 2010 r. i za maj 2010 r., co było spowodowane koniecznością zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego; uzyskania wyjaśnień od kontrolowanego, potwierdzenia rzetelności i prawidłowości zawieranych transakcji z kontrahentami, przesłuchanie świadków, ustalenie stanu faktycznego, a także obowiązkiem zachowania terminów proceduralnych związanych z wydaniem decyzji wymiarowych. Wierzyciel przywołał treść pisma Dyrektora UKS z dnia 12 maja 2011 r., z którego wynika, że postanowieniem z dnia 12 maja 2011 r. dokonano zmiany upoważnienia do przeprowadzenia kontroli podatkowej nr [...] w zakresie terminu zakończenia kontroli podatkowej do dnia 26 sierpnia 2011 r., a termin zakończenia postępowania wyznaczony na dzień 30 czerwca 2011 r. zostanie przedłużony. W tych okolicznościach zakończenie postępowania kontrolnego dotyczącego podatku VAT za poszczególne miesiące 2008, 2009 i 2010 r. zaplanowano na dzień 31 października 2011 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 19 maja 2011 r., nr [...] przedłużył termin zabezpieczenia z tytułu zobowiązania podatkowego w podatku VAT za marzec 2008 r. do dnia 31 października 2011 r., podzielając argumentację wierzyciela. Na skutek zażalenia Spółki, Dyrektor IS postanowieniem z dnia 14 lipca 2011 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podkreślił, że twierdzenie skarżącej, iż termin na rozpatrzenie sprawy przez Dyrektora UKS jest krótszy, niż ten określony w postanowieniu organu pierwszej instancji należy uznać za niezasadne. W skardze na powyższe postanowienie skarżąca, wnosząc o jego uchylenie, zarzuciła organom podatkowym naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2002, nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako "k.p.a.") w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 18 i 159 § 2 u.p.e.a., polegające na przedłużeniu terminu zabezpieczenia na majątku Spółki w sytuacji, w której nie zaistniały przesłanki przedłużenia terminu zabezpieczenia, albowiem wniosek wierzyciela nie spełniał wymagań formalnych określonych w art. 159 § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 63 k.p.a., - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 8 i 9 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwych postanowień organu pierwszej instancji, pomimo że Dyrektor IS wskazał, że są one w zakresie uzasadnienia wydane z rażącym naruszeniem przepisów art. 8 i 9 k.p.a., - art. 2 w zw. z art. 7 i 8 Konstytucji RP, poprzez naruszenie konstytucyjnych zasad państwa i prawa. W uzasadnieniu skargi wskazano, że na dzień sporządzenia wniosku wierzyciela o przedłużenie terminu zabezpieczenia, termin ustania przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania egzekucyjnego mógł pokrywać się jedynie z terminem zakończenia postępowania kontrolnego, wyznaczonym na dzień 30 czerwca 2011 r. Zdaniem strony, brak było zatem podstaw do wyznaczania przez wierzyciela dłuższego terminu zabezpieczenia. Strona otrzymując postanowienie wskazujące na termin zakończenia postępowania kontrolnego oczekuje, że w tym terminie zostanie wydana decyzja kończąca postępowanie. Dyrektor IS bezpodstawnie zatem zaaprobował przedłużenie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego terminu zabezpieczenia w sprawie na dzień 31 października 2011 r. Skarżąca podkreśliła, że termin zabezpieczenia należności pieniężnych powinien być skorelowany z terminem rozpatrzenia sprawy przez organ podatkowy i nie powinien być od niego dłuższy. Tymczasem w niniejszej sprawie termin ten nie pokrywa się ani z terminem zakończenia sprawy wyznaczonym na dzień 30 czerwca 2011 r. ani z terminem wskazanym w postanowieniu Dyrektora UKS z dnia 12 maja 2011 r. o zmianie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli podatkowej w zakresie terminu zakończenia kontroli wyznaczonego na dzień 26 sierpnia 2011 r. Dodatkowo organ kontroli skarbowej informując wierzyciela pismem z dnia 12 maja 2011 r., że postanowieniem z dnia 12 maja 2011 r. przedłużono kontrolę podatkową wprowadził w błąd wierzyciela, ponieważ przedmiotowe postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi podatnika w dniu 17 maja 2011 r. i przed tą datą nie wywoływało skutków prawnych. W kontekście powyższego, zdaniem Spółki, organ bezpodstawnie wyznaczył dłuższy termin, aniżeli termin zakończenia sprawy przed Dyrektorem UKS. Zarówno na dzień sporządzenia wniosku wierzyciela, jak również na dzień wydania zaskarżonego postanowienia organy były związane wyznaczonym na dzień 30 czerwca 2011 r. terminem zakończenia postępowania kontrolnego. Skarżąca podkreśliła również, że postanowienie Dyrektora UKS o przedłużeniu terminu prowadzenia postępowania kontrolnego do dnia 30 sierpnia 2011 r. zostało wydane w dniu 28 czerwca 2011 r. i doręczone jej pełnomocnikowi w dniu 1 lipca 2011 r., a więc jej zdaniem zostało wydane po dniu sporządzenia wniosku wierzyciela o przedłużenie terminu zabezpieczenia. Na dzień sporządzenia wniosku ani organ egzekucyjny ani wierzyciel nie posiadali żadnych informacji dotyczących przedłużenia terminu zakończenia sprawy ponad termin określony na dzień 30 czerwca 2011 r. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej w dalszej części "P.p.s.a", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Oceniając zaskarżone postanowienie organu odwoławczego oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że zostały one wydane bez naruszenia prawa. Zgodnie z art. 159 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny na żądanie zobowiązanego, z zastrzeżeniem § 2, uchyla zabezpieczenie, jeżeli wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie został zgłoszony w terminie 30 dni od dnia dokonania zabezpieczenia należności pieniężnej, a w terminie 3 miesięcy od dokonania zabezpieczenia w związku z wydaniem decyzji, o której mowa w art. 33a i 33b ustawy – Ordynacja podatkowa lub w art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne, lub zabezpieczenia obowiązku o charakterze niepieniężnym. Termin określony w § 1 może być przez organ egzekucyjny przedłużony na wniosek wierzyciela, jeżeli z uzasadnionych przyczyn postępowanie egzekucyjne nie mogło być wszczęte, jednakże termin wszczęcia postępowania egzekucyjnego co do obowiązku o charakterze niepieniężnym może być przedłużony tylko o okres do trzech miesięcy (art. 159 § 2 u.p.e.a.). Jak wynika z przytoczonych powyżej przepisów termin zabezpieczenia może być przedłużony przez organ egzekucyjny, gdy spełnione zostaną następujące przesłanki: wierzyciel zgłosi w tym zakresie wniosek oraz wykaże, że z uzasadnionych przyczyn postępowanie egzekucyjne nie mogło być wszczęte. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie nie narusza obowiązującego prawa, gdyż nie ziściły się przesłanki do uchylenia zabezpieczenia przewidziane w art. 159 § 1 u.p.e.a. Wierzyciel wystąpił natomiast z wnioskiem o przedłużenie okresu zabezpieczenia dokonanego na majątku zobowiązanej Spółki z uwagi na niewydanie decyzji określających kwoty zobowiązania podatkowego, czyli należności zabezpieczonych na podstawie zarządzenia zabezpieczenia. W tym miejscu podkreślić należy, że w przepisie art. 159 § 2 u.p.e.a. ustawodawca nie wskazał, iż trzymiesięczny termin, o którym mowa w art. 159 § 1 tej ustawy, może być przedłużony przez organ egzekucyjny tylko jednokrotnie. W przypadku obowiązków o charakterze pieniężnym przepis art. 159 § 2 u.p.e.a. nie ogranicza zatem możliwości przedłużenia terminu trwania zabezpieczenia. Należy również podzielić pogląd, że zabezpieczenie powinno mieć charakter tymczasowy, dlatego w ustawie określono maksymalny termin trwania zabezpieczenia. Zabezpieczenie w przypadku obowiązków o charakterze niepieniężnym nie powinno trwać dłużej niż 3 miesiące, licząc od dnia dokonania zabezpieczenia, z możliwością przedłużenia tego terminu o okres kolejnych 3 miesięcy. Zabezpieczenie należności pieniężnej ustalonej w decyzji organu podatkowego w sprawie wysokości zaległości podatkowej lub wysokości należności podatkowej trwa przez okres 30 dni od dnia dokonania zabezpieczenia, a należności o wysokości ustalonej w decyzji organu podatkowego o zabezpieczeniu – 3 miesiące od dnia dokonania zabezpieczenia. Jak podkreśla się w piśmiennictwie u.p.e.a. nie ogranicza możliwości przedłużenia terminu trwania zabezpieczenia co do należności pieniężnej, termin ten powinien jednak być skorelowany z terminem rozpatrzenia sprawy przez organ podatkowy i nie może być od niego dłuższy (P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis 2006, str. 472). Również w orzecznictwie sądów administracyjnych można spotkać się z podobnym poglądem. W wyroku z dnia 24 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 1875/07, (Lex nr 575440) NSA wskazał, że termin zabezpieczenia należności pieniężnych może być przedłużony w sposób nieograniczony, jednakże powinien być skorelowany z terminem rozpatrzenia sprawy przez organ podatkowy i nie powinien być od niego dłuższy. W wyroku z dnia 26 stycznia 2000 r. (sygn. akt I SA/Gd 423/97, niepubl.) Wojewódzki Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że z przepisu art. 159 u.p.e.a. wynika, iż termin zabezpieczenia należności o charakterze pieniężnym może być przedłużony wielokrotnie i nie ma w tym zakresie ustawowych ograniczeń. Podobne stanowisko zaprezentowano w wyroku z dnia 2 kwietnia 1999 r. (sygn. akt I SA/Wr 1311/97, niepubl.), w którym wskazano, że nie ma podstaw prawnych do negowania możliwości orzekania o przedłużaniu okresów zabezpieczenia przed wydaniem decyzji wymiarowej. Także w wyroku z dnia 30 stycznia 2006 r. (III SA/Wa 3271/05, Lex nr 211453) stwierdzono, że z art. 159 § 2 u.p.e.a. a contrario wynika, iż ustawodawca w ww. przepisie nie zawarł żadnego ograniczenia w przedłużaniu terminu zabezpieczenia należności o charakterze pieniężnym. Oznacza to, że termin zabezpieczenia należności pieniężnych może być przedłużany w sposób nieograniczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, rozstrzygając o legalności zaskarżonego postanowienia z dnia 14 lipca 2011 r., w pełni podzielił poglądy wyrażone w cytowanych orzeczeniach i publikacjach. Oznacza to, że argumenty skargi w tym zakresie uznać należy za niezasadne. Jak wynika ze wskazanych przepisów, warunkiem przedłużenia czasu trwania zabezpieczenia jest złożenie wniosku przez wierzyciela oraz istnienie uzasadnionych przyczyn, z powodu których nie mogło być wszczęte postępowanie egzekucyjne. Niewątpliwie pierwsza z przesłanek została w niniejszej sprawie zrealizowana – wierzyciel złożył bowiem stosowny wniosek. Jako przyczynę uzasadniającą przedłużenie terminu do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego wskazano, iż postępowanie podatkowe w sprawie określenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008, 2009 i 2010 r. okazało się skomplikowane, podjęcie decyzji wymagało nadzwyczaj wnikliwego przeprowadzenia postępowania dowodowego oraz analizy zebranych dowodów, w konsekwencji wierzyciel nie mógł dochować terminu z art. 159 § 1 tej ustawy. Dokonane dotychczas ustalenia w postępowaniu kontrolnym przedstawione zostały we wniosku złożonym przez wierzyciela. W ocenie Sądu przedstawione przez organ uzasadnienie przedłużenia terminu mieści się w pojęciu uzasadnionych przyczyn, z powodu których postępowanie egzekucyjne nie mogło być wszczęte. Należy zauważyć, iż również w doktrynie wskazuje się, że przyczyną uzasadniającą przedłużenie terminu do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego jest szczególne skomplikowanie sprawy, w ramach której ma zostać nałożony obowiązek (Dariusz Jankowiak, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, UNIMEX, Wrocław 2006, str. 838). Dodatkowo należy wskazać, że w orzecznictwie akceptowany również sposób przedłużenia terminu zastosowany przez organ w niniejszej sprawie (por. wyrok NSA Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 27.06.2001 r. sygn. akt I SA/Wr 2287/2000, niepubl.). Zakończenie postępowania podatkowego umożliwia wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Mając na uwadze zarzuty podnoszone przez pełnomocnika skarżącej należy wyjaśnić, jaki jest cel postępowania zabezpieczającego. Otóż postępowanie to jest postępowaniem pomocniczym wobec postępowania egzekucyjnego, toczy się przed jego wszczęciem i służy stworzeniu gwarancji wykonania obowiązku w toku postępowania egzekucyjnego. Zasadniczo ma ono ułatwić przyszłą egzekucję, która może być skierowana do rzeczy, na której ustanowiono zabezpieczenie, w szczególności w sytuacji, gdy zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązania podatkowe nie zostaną wykonane. Zatem u podstaw stosowania tej instytucji leży zabezpieczenie interesów wierzyciela. Takie właśnie przyczyny spowodowały wydanie decyzji o zabezpieczeniu w przedmiotowej sprawie, konsekwentnie temu celowi służy przedłużenie czasu trwania tego zabezpieczenia. Przedłużenie zabezpieczenia skutkuje możliwością dalszego stosowania środków zabezpieczających. Legalności zaskarżonego postanowienia nie podważa zawarty w skardze zarzut naruszenia przepisów art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 18 i art. 159 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwych postanowień organu pierwszej instancji, w sytuacji, w której nie zaistniały przesłanki przedłużenia terminu zabezpieczenia. Zdaniem skarżącej organ egzekucyjny wydając postanowienie o przedłużeniu terminu zabezpieczenia był związany terminem zakończenia sprawy prowadzonej przed organem kontroli skarbowej, określonego w niniejszej sprawie na dzień 30 czerwca 2011 r. Termin zabezpieczenia należności pieniężnych powinien być skorelowany z terminem rozpatrzenia sprawy przez organ podatkowy i nie powinien być od niego dłuższy. Należy zgodzić się z autorem skargi, że termin przedłużenia zabezpieczenia nie powinien pozostawać w oderwaniu od planowanego terminu zakończenia postępowania kontrolnego. Jednak w niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, albowiem oba terminy – wbrew twierdzeniom skargi – zostały ze sobą skorelowane. W pierwszej kolejności wypada zauważyć, że tak termin zakończenia kontroli, jak i termin zakończenia postępowania kontrolnego są terminami przewidywalnymi, które mogą być przedłużane. W niniejszej sprawie przedłużenie terminu zabezpieczenia było wynikiem nie zakończenia przez Dyrektora UKS postępowania kontrolnego. W związku z powyższym wierzyciel w czasie trwania zabezpieczenia wniósł o jego przedłużenie do dnia 31 października 2011 r. Wierzyciel już przed złożeniem wniosku o przedłużenie terminu zabezpieczenia przewidywał, iż postępowanie kontrolne nie zostanie zakończone do dnia 30 czerwca 2011 r. Postanowieniem z dnia 12 maja 2011 r. Dyrektor UKS zmienił upoważnienie do przeprowadzenia kontroli, przedłużając czas trwania kontroli podatkowej do dnia 26 sierpnia 2011 r. W piśmie z dnia 12 maja 2011 r., skierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego wskazał, że przewidywany termin zakończenia kontroli podatkowej określony został na dzień 26 sierpnia 2011 r., wobec czego termin zakończenia postępowania kontrolnego wyznaczony na dzień 30 czerwca 2011 r. zostanie przedłużony. Aktualnie czas trwania kontroli określony w upoważnieniu z dnia 26 maja 2010 r. został przedłużony do dnia 25 listopada 2011 r. Organ przewiduje zakończenie postępowania kontrolnego do dnia 28 października 2011 r. W dniu złożenia wniosku o przedłużenie terminu zabezpieczenia, niezależnie od daty doręczenia skarżącej postanowienia z dnia 12 maja 2011 r., organ był zatem przekonany, iż termin zakończenia postępowania kontrolnego ulegnie zmianie i mógł rozsądnie przypuszczać, że postępowanie kontrolne potrwa do dnia 31 października 2011 r., a tym samym, że termin jego zakończenia będzie skorelowany z przedłużonym terminem zabezpieczenia. W sprawie niniejszej, jak wynika z toku postępowania administracyjnego, nie zostały naruszone zostały uprawnienia strony do uchylenia zabezpieczenia w trybie art. 159 ww. ustawy, gdyż zdaniem Sądu w dalszym ciągu zachodziły przesłanki do przedłużenia zabezpieczenia. Pomimo zatem przedłużenia zabezpieczenia poza termin wskazany, gdy postępowanie w sprawie toczyło się nadal i było wysoce prawdopodobne, że toczyć się będzie w dalszym ciągu, zasadne byłoby kolejne przedłużenie zabezpieczenia. Na ocenę zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia nie mogły również wpłynąć podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów art. 138 § 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 8 i 9 k.p.a. poprzez zaakceptowanie przez Dyrektora IS błędnego rozstrzygnięcia Naczelnika Urzędu Skarbowego, podobnie jak zarzuty naruszenia w zaskarżonej decyzji konstytucyjnych zasad państwa i prawa, w tym art. 2 w zw. z art. 7 i 8 Konstytucji RP. W zaskarżonym postanowieniu organ drugiej instancji wskazał, że uzasadnienie postanowienia organu pierwszej instancji zawiera wskazanie przyczyny przedłużenia terminu zabezpieczenia do dnia 31 października 2011 r., a jedynym mankamentem, nie wpływającym na zasadność rozstrzygnięcia był brak szczegółowego opisu tej przyczyny. To zaś nie świadczy o tym, że organ odwoławczy prowadził sprawę w sposób podważający zaufanie do organów egzekucyjnych, naruszając m. in. zasadę informowania, czy też konstytucyjne zasady państwa i prawa. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje także data doręczenia skarżącej postanowień Dyrektora UKS z dnia: 12 maja 2011 r. i 28 czerwca 2011 r. Należy się zatem zgodzić z organem odwoławczym co do tego, że w niniejszej sprawie wniosek wierzyciela dotyczący terminu przedłużenia zabezpieczenia spełniał przesłanki formalne. Wyznaczony na dzień 31 października 2011 r. termin zabezpieczenia był skorelowany z przewidywanym terminem zakończenia postępowania kontrolnego. Tym samym brak było w niniejszej sprawie podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.