I SA/Gd 1015/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 listopada 2014 r. sprawy ze skargi E. K., P. K., Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 22 maja 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856) oraz art. 13 § 1 pkt 3 i art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania P. K., Z. K. i E. K., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 27 lutego 2014 r. ustalającej wysokość podatku od nieruchomości na rok 2013 w kwocie 65.348 zł. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny i prawny: Jak wynika z akt sprawy skarżący są współwłaścicielami nieruchomości gruntowej zabudowanej, oznaczonej numerem działki [...], położonej w obrębie [...] przy ul. [...]. Wspólnie prowadzą działalność gospodarczą pod nazwą "A" s.c. w K. W Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej widnieją jako aktywni przedsiębiorcy. Przeważający rodzaj działalności gospodarczej stanowi PKD: obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania. Działka o nr [...] w ewidencji gruntów i budynków stanowi grunt sklasyfikowany jako B – tereny mieszkaniowe o powierzchni 2,36 ha. Na ww. działce posadowiony jest ośrodek wczasowy, dla którego nie jest prowadzona ewidencja budynków. W korekcie w sprawie podatku od nieruchomości strona wykazała dla przedmiotowej nieruchomości powierzchnię budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej 1.982 m² oraz 114 m² budynków mieszkalnych. W związku z powyższym w toku ponownie przeprowadzonego postępowania podatkowego organ I instancji decyzją z dnia 27 lutego 2014 r. ustalił skarżącym zobowiązanie w podatku od nieruchomości na rok 2013 w kwocie 65.348 zł. Podstawę opodatkowania stanowiły: 1. budynek mieszkalny o pow. 114 m², 2. budynki związane z działalnością gospodarczą o pow. 1.982 m², 3. grunty związane z działalnością gospodarczą o pow. 23.600 m², 4. budowle o wartości 262.242 zł. Powyższe wielkości wynikały ze złożonej przez podatnika w dniu 5 lutego 2013 r. informacji w sprawie podatku od nieruchomości. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podnieśli, że przedmiotowa nieruchomość nie jest wykorzystywana przez cały rok w celu prowadzenia działalności gospodarczej - jest działalnością sezonową, która tylko w określonym czasie przynosi dochody co skutkować winno zastosowaniem odmiennej stawki podatkowej. Ponadto pełnomocnik strony podniósł, że w chwili obecnej podatnicy nie prowadzą na niej działalności gospodarczej, co ma odbicie w rejestrze przedsiębiorców oraz zakwestionował wysokość podatku, która ustalona została w kwocie wyższej niż w poprzedniej, uchylonej decyzji, organu I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 22 maja 2014 r. utrzymało mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy przywołując treść przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010, nr 95, poz. 613 ze zm.) wyjaśnił, że dla uznania, iż budynki i grunty związane są z prowadzoną działalnością gospodarczą, ma znaczenie fakt posiadania przez podatnika statusu przedsiębiorcy i określonych przedmiotów opodatkowania. Wykorzystywanie przedmiotów dla celów prowadzonej działalności, czy też nawet faktycznie wykonywanie tej działalności w aspekcie tego przepisu nie jest prawnie doniosłe. W ocenie organu również fakt, iż okresowo na nieruchomości nie jest prowadzona działalność gospodarcza nie oznacza w świetle ww. przepisu, że nieruchomość ta nie jest związana z prowadzoną przez podatników działalnością gospodarczą. W związku z faktem wykonywania działalności gospodarczej przez stronę, organ I instancji zasadnie zastosował stawkę podatku dla przedmiotowych nieruchomości w wysokości przewidzianej dla nieruchomości związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Odnosząc się do zarzutu ustalenia przez organ podatkowy zobowiązania w kwocie wyższej niż w decyzji poprzedniej, Kolegium wyjaśniło, że związane było to z prawidłowo zastosowaną stawką podatku do wielkości wykazanych w informacji dotyczącej nieruchomości podatników. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu autor skargi powtórzył, iż sporna nieruchomość nie jest wykorzystywana przez cały rok w celu prowadzenia na niej działalności a w chwili obecnej skarżący nie prowadzą na niej działalności co ma odbicie w rejestrze przedsiębiorców. Organ do tych zarzutów nie odniósł się mimo, że w poprzednich latach nie kwestionował takiego podejścia i interpretacji przepisów. Taka zmiana w ocenie skarżących jest nie do pogodzenia z zasadą państwa prawa i nie zaskakiwania obywatela zmianą przepisów lub interpretacji w trakcie roku podatkowego. Skarżący podnieśli, że z niewiadomych przyczyn organ odwoławczy usankcjonował ustalenia organu I instancji w postaci ponownego ustalenia wysokości podatku na kwotę 65.348 zł, gdy tymczasem w decyzji z dnia 14 marca 2013 r. ustalono wysokość podatku na kwotę 54.964 zł a z decyzji nie wynika czy zmieniła się powierzchnia nieruchomości czy też stawka podatku. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej w dalszej części "P.p.s.a" - stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Posiadając tak określony zakres swojej kognicji Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaś zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co byłoby podstawą wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Przedmiotem kontrowersji w rozpatrywanej sprawie był fakt opodatkowania przez organ I instancji należących do skarżących budynków oraz gruntów położonych bezpośrednio pod nimi, podatkiem od nieruchomości za okres pełnego roku podatkowego stawką właściwą dla budynków i gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Oceniając przedstawione przez skarżących zarzuty w świetle przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., nr 95, poz. 613 ze zm.), a także ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), Sąd uznaje je jako bezprzedmiotowe. W pierwszej mierze należy wskazać, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jednocześnie ustawodawca w art. 1a ust. 1 pkt 3 ww. aktu prawnego wyjaśnił, iż pod pojęciem “gruntów, budowli i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych, gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b (czyli gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Wobec powyższego zgodzić się należy z dominującym w orzecznictwie oraz literaturze poglądem, iż podstawowym kryterium decydującym o uznaniu przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jako związanych z działalnością gospodarczą, jest sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę, przy czym bez znaczenia pozostaje okoliczność, czy przedsiębiorca grunty te, budynki bądź budowle faktycznie wykorzystuje dla celów działalności gospodarczej, czy też nie. Taki wniosek wynika również z dalszej części art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, który braku faktycznego wykorzystania przedmiotów opodatkowania wpływającego na kwestie związane z ich opodatkowaniem, upatruje jedynie w sytuacji zaistnienia bieżącej, permanentnej przeszkody spowodowanej względami technicznymi. W każdym zatem przypadku, gdy przedsiębiorca nie wykorzystuje gospodarczo posiadanych gruntów, budynków czy budowli, ale z przyczyn innych aniżeli techniczne, należy uznać, iż przedmioty te w dalszym ciągu pozostają w związku z prowadzoną z działalnością gospodarczą. Nie sposób przy tym uznać, by podniesiona przez podatnika okoliczność wykorzystywania posiadanych nieruchomości sezonowo, stanowiła owe “względy techniczne", o jakich mowa w omawianym przepisie. Faktem jest, iż ustawodawca nigdzie nie wyjaśnił, co na kanwie obowiązującej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych pod pojęciem “względów technicznych" należy rozumieć. Niemniej jednak posiłkując się dotychczasowym orzecznictwem sądów administracyjnych, a w szczególności, poglądem przedstawionym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2008 r. sygn. akt II FSK 1517/2007, który Sąd w pełni podziela, nie sposób przyjąć, by jako "względy techniczne" można było uznać wykorzystywania nieruchomości sezonowo ze względu na występujące przez część roku niesprzyjające warunki atmosferyczne. Są one bowiem bezpośrednim wynikiem działania sił przyrody, a nie wiążą się z warunkami technicznymi. Nie sposób również uznać, że skoro przez część roku, posiadane przez skarżących nieruchomości nie były eksploatowane, to zaistniały stan faktyczny stanowił zmianę sposobu wykorzystywania budynku czy gruntu, o jakim mowa w art. 6 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Wykładnia językowa oraz systemowa powyższego przepisu, zdaniem Sądu, nie uprawnia do przyjęcia, jakoby fakt wykonywania działalności gospodarczej jedynie w sezonie, ze względu na panujące warunki atmosferyczne, powodował konieczność różnicowania stawek opodatkowania wykorzystywanych dla tejże działalności obiektów. Posiadane przez podatników nieruchomości pozostają bowiem przez okres całego roku związane z prowadzeniem przez nich działalności gospodarczej, nie są wykorzystywane w żaden inny sposób, a fakt, iż przez kilka miesięcy "oczekują" na nadejście sezonu, nie stanowi zgodnie z przytoczonym przepisem przesłanki umożliwiającej przychylenie się ku stanowisku skarżących. Bez znaczenia pozostaje również fakt, że skarżący uzyskują dochód z przedmiotowej nieruchomości sezonowo. Należy również podkreślić, iż w orzecznictwie uznaje się, że okresowe niewykorzystywanie nieruchomości nie powoduje, że przestają być one związane z prowadzoną przez podmiot gospodarczy działalnością gospodarczą. Z tego też względu opodatkowanie gruntów wykorzystywanych sezonowo do prowadzenia działalności gospodarczej, podatkiem od nieruchomości według najwyższych stawek będzie miało miejsce przez cały rok. Reasumując uznać należy, że skoro skarżący są współwłaścicielami nieruchomości gruntowej zabudowanej, oznaczonej numerem działki [...], położonej w obrębie [...] przy ul. [...] oraz wspólnie prowadzą działalność gospodarczą pod nazwą "A" s.c. w K. (w CEIDG widnieją jako aktywni przedsiębiorcy - przeważający rodzaj działalności gospodarczej stanowi PKD: obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania) to zasadnie nieruchomość ta została opodatkowana podatkiem od nieruchomości z zastosowaniem stawki podatku dla budynków i gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Bez znaczenia pozostaje natomiast fakt, że przedmiot opodatkowania wykorzystywany jest tylko sezonowo i nie jest wskazany w rejestrze przedsiębiorców. Odnosząc się do zarzutu skargi, że poprzednio wydana decyzja ustalała podatek w niższej wysokości, Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pierwszej kolejności podkreśla, że decyzja z dnia 14 marca 2013 r. została uchylona w całości przez organ odwoławczy a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia z uwagi na fakt, że współwłaściciele nie brali udziału w postępowaniu przed organem I instancji oraz organ ten błędnie opodatkował grunty o powierzchni 2.600 m² jako grunty pozostałe, gdy w informacji podatkowej wykazano te grunty jako związane z działalnością gospodarczą, co skutkowało różnicą w kwocie ustalonego podatku. Decyzja Kolegium nie była przez stronę zaskarżona i nie jest przedmiotem niniejszego postępowania sądowego. Jednakże Sąd wyjaśnia, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym nie budzi wątpliwości, że decyzja wydana w trybie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej nie może być uznana za decyzję wydaną na niekorzyść strony, skoro nie zawiera rozstrzygnięcia merytorycznego (por. wyrok NSA z dnia 6 listopada 2003 r. sygn. akt SA/Bd 2481/03). Zakaz wydawania decyzji na niekorzyść strony (art. 234 ww. ustawy), nie ma zastosowania w tych przypadkach, gdy organ odwoławczy utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy jak i wówczas gdy wydaje decyzję kasacyjną, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia (por. wyrok NSA z 19 kwietnia 2013 r., sygn. akt II FSK 1685/11). Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.