I SA/Gd 1022/03

WyrokWSA w Gdańsku2006-01-27

Skład orzekający: Małgorzata Gorzeń, Elżbieta Rischka, Irena Wesołowska

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy wydatek na ustanowienie renty na rzecz syna, który poniósł koszty leczenia po wypadku, może zostać odliczony od dochodu podatkowego na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mimo że między matką a synem istnieje potencjalny obowiązek alimentacyjny?
Ratio decidendi
Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza prawo, ponieważ organ odwoławczy dokonał zbyt szerokiej wykładni obowiązku alimentacyjnego. Zwiększone koszty leczenia syna, wynikające z wypadku, mogą być zrekompensowane w formie ustanowionej renty, a jej odliczenie od dochodu nie powinno być pozbawione z powodu potencjalnego obowiązku alimentacyjnego między rodzicami a dzieckiem. Każda sprawa wymaga indywidualnej oceny.
Stan faktyczny
Skarżący wykazali w zeznaniu podatkowym dochód za 2000 r. Urząd Skarbowy zakwestionował zaliczenie do kosztów uzyskania przychodu wydatku na teczkę skórzaną oraz odliczenie od dochodu renty ustanowionej na rzecz syna. Izba Skarbowa uwzględniła częściowo odwołanie, uznając wydatek na teczkę za koszt uzyskania przychodu, ale podtrzymała stanowisko organu pierwszej instancji w kwestii renty. Skarżący wnieśli skargę do WSA, zarzucając naruszenie prawa materialnego i procesowego.
Rozstrzygnięcie
Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję Izby Skarbowej i zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.) Asesor WSA Irena Wesołowska Protokolant Beata Jarecka po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. i J. W. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 18 lipca 2003 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżących kwotę 780,90 (siedemset osiemdziesiąt 90/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. I SA/Gd 1022/03 U z a s a d n i e n i e W złożonym w dniu 30 kwietnia 2001 r. zeznaniu podatkowym o wysokości wspólnych dochodów osiągniętych w roku 2000 Państwo R.i J.W. wykazali dochód łączny w kwocie [...] zł, w tym: - Pani R.W. z pozarolniczej działalności gospodarczej w kwocie [...] zł (1/3 udziałów w s.c. "A" z Panią S. S. i J. W. oraz 50% udziałów w s.c. "A" prowadzonej z Panią O.Z.), - Pan J.W. z renty krajowej w kwocie [...] zł. Po odliczeniu od dochodu: - składek na ubezpieczenie emerytalne, rentowe, chorobowe i wypadkowe w kwocie [...]zł, - darowizn w kwocie [...] zł, - renty w kwocie [...] zł, podstawa opodatkowania wyniosła [...] zł. Obliczony wg skali podatkowej podatek w kwocie [...] zł pomniejszono o składki na ubezpieczenie zdrowotne podatników w łącznej kwocie [...] zł, w konsekwencji czego należny podatek dochodowy wyniósł [...] zł. Decyzją z dnia 19 marca 2003 r. [...] Drugi Urząd Skarbowy określił Państwu Renacie i J. W. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2000 w kwocie [...] zł. Urząd skorygował dochód Pani R.W. z tytuł udziału w spółce cywilnej "A" (prowadzonej z Panią O. Z.) wyłączając z kosztów uzyskania przychodu Spółki: - kwotę [...] zł – podwójnie zaksięgowanej składki ZUS pracowników za sierpień 2000 r., - kwotę [...] zł, stanowiącą przekroczenie określonego w treści art. 23 ust. 1 pkt 23 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych limitu wydatków na reprezentacje i reklamę niepubliczną. Limit tych wydatków dla Spółki wyniósł w 2000 r. [...] zł, a w księdze przychodów i rozchodów Spółka zaewidencjonowała kwotę [...] zł, - kwotę [...] zł, udokumentowanej fakturą z dnia [...] nr [...] wystawioną przez Sklep Skórzany D.H.U. "B" wydatkowanej na zakup teczki skórzanej, z uwagi na brak związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesieniem wydatku na zakup teczki w ekskluzywnym sklepie a osiągnięciem przychodu. W kategorii odliczeń od dochodu Urząd nie uwzględnił wykazanej w zeznaniu renty w kwocie [...] zł ustanowionej przez Panią R. W. – na rzecz syna Pana W.W. Urząd stanął na stanowisku, że renta ustanowiona przez podatniczkę – na mocy umowy zawartej w dniu [...] – pozostaje w sprzeczności z istotą renty określoną w przepisach art. 903-907 Kodeksu cywilnego. Umowa ta precyzuje z góry ogólną wartość przedmiotu świadczenia, a zatem jej przedmiotem jest świadczenie jednorazowe. Dla spełnienia warunków umowy renty w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego koniecznym jest natomiast, aby świadczenia spełniane były okresowo. Ponadto – w ocenie Urzędu – na rentodawcy ciążył obowiązek alimentacyjny wobec syna – Pana W. W., który nie był w stanie samodzielnie się utrzymać – w związku z czym ustanowionego świadczenia nie można uznać za umowę renty w rozumieniu Kodeksu cywilnego uprawniającą do odliczenia od dochodu na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r., ale spełnienie obowiązku ustawowego. Przekazane przez podatniczkę środki pieniężne zostały przeznaczone na pomoc w utrzymaniu syna. W odwołaniu od powyższej decyzji Państwo R. i J.W. wnieśli o jej uchylenie w części dotyczącej: a) nie uznania za koszt uzyskania przychodu zakupu teczki skórzanej za [...] zł, b) zasadności odliczenia od dochodu renty w kwocie [...] zł. Odwołujący zarzucili Urzędowi: - iż nie dopatrzył się związku przyczynowego między poniesieniem wydatku na zakup torby skórzanej a powstaniem przychodu w prowadzonej działalności gospodarczej; - krzywdzące odmówienie im prawa do odliczenia od dochodu renty w kwocie [...] zł, ustanowionej na rzecz syna – W.W., jako że renta ta przeznaczona była na cele zdrowotne i na takie została wydatkowana; - błędne ustalenia, że ciążył na nich obowiązek alimentacyjny wobec syna w sytuacji, gdy syn uzyskiwał przychody z dwóch źródeł: działalności gospodarczej i renty z ZUS-u. Izba Skarbowa decyzją z dnia 18 lipca 2003 r. Nr [...] uchyliła w części decyzję organu pierwszej instancji obniżając wysokość należnego podatku do kwoty [...] zł. Uwzględniając zawarte w odwołaniu zarzuty uznała za zasadne zaliczenie w poczet kosztów uzyskania przychodów wydatek na zakup torby skórzanej w kwocie [...] zł. Jednocześnie Izba Skarbowa podtrzymała stanowisko Drugiego Urzędu Skarbowego kwestii braku podstaw do odliczenia od dochodu kwoty [...] zł, stanowiącej ustanowioną przez Panią R. W. rentę dla syna – W.W. uznając, iż na podatnikach ciążył obowiązek alimentacyjny wobec syna. W skardze na powyższą decyzję skarżący wnosząc o jej uchylenie, zarzucili naruszenie: - prawa materialnego, a w szczególności art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu z 2000 r. powtarzając argumenty z odwołania, - przepisów postępowania, a w szczególności art. 233 § 1 pkt 1 i 2 lit.a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa – poprzez brak określenia w jakiej części organ odwoławczy uchylił decyzję organu pierwszej instancji. Izba w odpowiedzi na skargę wnosząc o jej oddalenie, podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie. Jedynie dodatkowo uznając za bezzasadny podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisu art. 23 Ordynacji podatkowej Izba wyjaśnia, że organ odwoławczy zgodnie z art. 233 § 1 pkt 2 lit.a Ordynacji podatkowej uchylając w części decyzję organu pierwszej instancji orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy; natomiast z sentencji decyzji wynika, w jakiej części zaskarżona decyzja została uchylona. Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W ustalonym stanie faktycznym skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w stopniu mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. W rozważanej sprawie Izba zakwestionowała prawo skarżącej do odliczenia renty ustanowionej na rzecz syna uznając, iż na skarżącej ciążył obowiązek alimentacyjny wobec syna. Zdaniem sądu Izba oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy w w/w zakresie dokonała zbyt szerokiej wykładni obowiązku alimentacyjnego. W badanym roku podatkowym skarżący prowadził działalność gospodarczą. To, że w ogólnym rozliczeniu wykazał stratę z tej działalności jeszcze nie dowodzi, że nie posiadał żadnych środków finansowych na utrzymanie siebie i swojej rodziny. Należy zwrócić uwagę, iż podstawową przyczyną ustanowienia renty na rzecz syna przez skarżącą w badanym roku podatkowym było zrekompensowanie kosztów leczenia syna, który po wypadku w 1997 r. miał amputowaną nogę. Wypada podkreślić w tym miejscu, iż skarżąca niezależnie od ustanowionej na rzecz syna renty i tak ponosiła znaczne koszty utrzymania syna i jego rodziny, skoro poprzez wspólne zamieszkiwanie ponosiła wszelkie świadczenia związane z lokalem mieszkalnym, zaś syn skarżącej nie żądał nigdy alimentów od matki. Mając na względzie poczynione w sprawie niesporne ustalenia stwierdzić zatem należy, że zwiększone koszty leczenia syna nie rodzą obowiązku alimentacyjnego po stronie rodziców, a mogły być zrekompensowane w formie ustanowionej przez rodziców renty. Należy podkreślić, że skoro ustawodawca przyznał podatnikom ulgę w postaci możliwości odliczenia od dochodu renty, pozbawienie tego uprawnienia tylko z tej przyczyny, że została ona zawarta pomiędzy osobami co do zasady zobowiązanymi do wzajemnych świadczeń alimentacyjnych nie może zyskać aprobaty sądu. Każda sprawa wymaga bowiem indywidualnej i wnikliwej oceny. Za niezasadny uznać należy natomiast zarzut naruszenia art. 233 Ordynacji podatkowej – podzielając w tym zakresie argumentację Izby przywołaną w odpowiedzi na skargę. Z tych przyczyn na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit.a, art. 152, art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), należało orzec jak w wyroku. AR

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 23.07.2026. · Źródło