I SA/Gd 1037/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Elżbieta Rischka, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 26 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 12 maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oddala skargę. "A" sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej w skrócie zwana Spółką) pismem z dnia 19 stycznia 2021 r. zgłosiła do Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej wskazując na nieistnienie obowiązku, określenie obowiązku niezgodne z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia z dnia 3 września 2020 r. oraz brak uprzedniego doręczenia upomnienia. Postanowieniem z dnia 4 marca 2021 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny (dalej w skrócie zwany Inspektorem Powiatowym lub organem pierwszej instancji) oddalił zarzuty strony w sprawie egzekucji administracyjnej. W wyniku rozpatrzenia zażalenia wniesionego przez Spółkę na przedmiotowe postanowienie, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej w skrócie zwany Inspektorem Wojewódzkim lub organem odwoławczym) wydał w dniu 12 maja 2021 r. postanowienie, którym utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy odnosząc się do poszczególnych zarzutów podał, że w świetle brzmienia art. 28b ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm.) - dalej w skrócie zwanej u.p.e.a. nie istniały podstawy do wystawienia zmienionego tytułu wykonawczego. W przedmiotowej sprawie kwota należności nie uległa zmianie w stosunku do tytułu pierwotnego, a zmianom uległ jedynie akt normatywny i rodzaj należności pieniężnej. Ponadto organ zwrócił uwagę, że art. 28b u.p.e.a. nie dotyczy zakończonych postępowań, a w związku z wyegzekwowaniem zaległości w dniu 6 stycznia 2021 r., postępowanie uległo zakończeniu. Dalej organ wskazał, że decyzja Inspektora Powiatowego z dnia 3 września 2020 r., nakładająca karę pieniężną została wystawiona na podmiot o nazwie "B" sp. z o.o. (dalej w skrócie zwana spółką "B"). Pierwsza próba jej doręczenia miała miejsce 7 września 2020 r., a więc przed zmianą nazwy podmiotu ze spółki "B" na skarżącą Spółkę, która została ujawniona w KRS w dniu 15 września 2020 r. Tym samym powyższa decyzja została wydana a pierwsza próba doręczenia miała miejsce w czasie, kiedy wciąż oficjalną nazwą podmiotu było "B" sp. z o.o. W dniu 29 września 2020 r., Inspektor Powiatowy wydał wobec spółki "B" upomnienie nr [...]. Wówczas podmiot działał już pod nazwą "A" sp. z o. o, o czym organ pierwszej instancji nie został przez Spółkę powiadomiony. Ustalenie zmiany nazwy podmiotu przez Inspektora Powiatowego nastąpiło w dniu 28 października 2021 r., po sprawdzeniu spółki w Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego. Następnie organ odwoławczy wskazał, że pomimo, iż upomnienie zostało wydane na nie obowiązującą już nawę podmiotu to zostało dostarczone pod prawidłowy adres. W decyzji wskazano ponadto, że pomimo zmiany nazwy spółki jej adres, NIP, KRS jak i REGON pozostały takie same. Zdaniem organu z akt sprawy wynika również, że przesyłki zawierające decyzję oraz upomnienie były awizowane, a ich zwrot nastąpił z powodu nie podjęcia w terminie. Na rozstrzygnięcie organu odwoławczego Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu Spółka zarzuciła naruszenie 64 ust. 1a u.p.e.a., art. 28b u.p.e.a. oraz art. 6 i art. 8 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. Uzasadniając postawione zarzuty wskazano, że w rozpatrywanej sprawie, na podstawie art. 33 u.p.e.a. zgłoszono zarzut nieistnienia obowiązku, określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia z dnia 3 września 2020 r. oraz zarzut braku uprzedniego doręczenia upomnienia. Wnosząca skargę wskazała, że pomiędzy treścią tytułu wykonawczego a treścią decyzji zachodzi sprzeczność polegająca na wskazaniu w tytule wykonawczym innej podstawy prawnej niż w decyzji oraz odmiennym określeniem rodzaju egzekwowanej należności – w tytule wskazano bowiem, że jest to opłata za badania laboratoryjne i inne czynności, a w decyzji mowa jest o administracyjnej karze pieniężnej. Spółka podniosła dalej, że nie otrzymała upomnienia ani żadnego awiza w przedmiocie pozostawienia przesyłki u operatora pocztowego. W tym względzie podała, że upomnienie wystawiono 29 września 2020 r. na spółkę "B" i wysłano je w dniu 1 października 2020 r., choć w dniu 15 września 2020 roku ujawniono w KRS zmianę nazwy zobowiązanego na spółkę "A". Zdaniem skarżącej upomnienie powinno być zaadresowane na spółkę "A" a nie na spółkę "B". Skarżąca Spółka wskazała też, że nie otrzymała żadnej decyzji, na mocy której zobowiązana byłaby do zapłaty kwoty z tytułu opłat za badania laboratoryjne i inne czynności na podstawie art. 36 ustawy o państwowej inspekcji sanitarnej. Odpowiadając na skargę Inspektor Wojewódzki podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie nie zostało wydane z naruszeniem prawa. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca, w postępowaniu egzekucyjnym zgłosiła zarzut nieistnienia obowiązku, określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia z dnia 3 września 2020 r. oraz zarzut braku uprzedniego doręczenia upomnienia. Zdaniem Sądu, analiza akt sprawy oraz zaskarżonego postanowienia nie daje podstaw do przyjęcia, że w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym doszło do wskazywanych przez Spółkę uchybień. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zarzuty są jednym z podstawowych środków ochrony zobowiązanego przed niezasadnym bądź niezgodnym z prawem wszczęciem i prowadzeniem egzekucji. Katalog zarzutów ma charakter zamknięty i zawarty został w przepisie art. 33 u.p.e.a. Zarzuty zgłaszane są organowi egzekucyjnemu i do tego organu należy ostateczne rozstrzygnięcie o zasadności bądź bezzasadności czy też niedopuszczalności zarzutów. Zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej są sformalizowanym środkiem prawnym, a ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do rozpoznania sprawy i wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Zarzuty te można składać tylko z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 33 u.p.e.a. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem zaskarżenia, który służy zobowiązanemu w fazie wszczęcia tego postępowania. Oznacza to, że nie można podnosić nowych zarzutów na dalszych etapach postępowania. Postępowanie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym może toczyć się jedynie w ramach nakreślonych przez zgłaszającego te zarzuty w terminie otwartym na ich wniesienie. Na skutek wniesionych zarzutów uruchamiane jest postępowanie przewidziane w art. 34 u.p.e.a. Obowiązkiem zobowiązanego jest wskazanie podstawy zarzutu, a więc faktu lub prawa mieszczącego się w dyspozycji przepisu art. 33 u.p.e.a. Wskazanie podstawy zarzutu wiąże organ egzekucyjny (wyrok NSA z dnia 16 lutego 2016 r., II FSK 3862/13, i powołane tam orzecznictwo). Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu nieistnienia obowiązku tj. zarzutu opartego na treści art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. Sąd wskazuje, że w świetle przywołanego przepisu pojęcie "nieistnienia obowiązku" oznacza przede wszystkim sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał, np. z mocy prawa albo nie wydano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, względnie obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie. Nie ulega wątpliwości, że wystawiony tytuł wykonawczy obejmował należność wynikającą z decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 3 września 2020 r., nakładającej na skarżącą Spółkę obowiązek zapłaty kwoty 25.000 zł tytułem kary pieniężnej. Przedmiotowa decyzja została doręczona skarżącej Spółce zgodnie z art. 44 k.p.a., w dniu 22 września 2020 r. Sądowi rozpoznającemu skargę z urzędu wiadome jest, że skarżąca Spółka pismem z dnia 22 stycznia 2021 r. zwróciła się do Inspektora Powiatowego z wnioskiem o prawidłowe doręczenie decyzji z dnia 3 września 2020 r. wskazując, że pismo to, z ostrożności procesowej, należy potraktować jako wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Do przedmiotowego pisma Spółka załączyła odwołanie. Postanowieniem z dnia 12 lutego 2021 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny stwierdził, że odwołanie Spółki od decyzji Inspektora Powiatowego z dnia 3 września 2020 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Na powyższe rozstrzygnięcie Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który wyrokiem z dnia 16 września 2021 r. sygn. akt III SA/Gd 355/21 uchylił zaskarżony akt administracyjny. Jakkolwiek w następstwie uchylenia postanowienia z dnia 12 lutego 2021 r. nie została ostatecznie przesądzona kwestia związana z przywróceniem terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 3 września 2020 r., niemniej jednak ten stan rzeczy pozostaje bez wpływu na ocenę zasadności zgłoszonego przez stronę zarzutu nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Dopóki bowiem skarżącej Spółce nie zostanie przywrócony termin do wniesienia odwołania, decyzja będąca podstawą wystawienia tytułu wykonawczego zachowuje walor ostateczności i może stanowić podstawę dochodzenia obowiązku w postępowaniu egzekucyjnym. Sytuacja ta może kształtować się odmiennie, jeżeli przed rozpatrzeniem wniosku o przywrócenie terminu dojdzie do wstrzymania wykonania decyzji, na podstawie art. 60 k.p.a. Z akt sprawy nie wynika jednak, aby rozstrzygnięcie w tym przedmiocie zostało podjęte wobec skarżącej Spółki. W związku z powyższym wskazać należy, że zarówno na dzień wystawienia tytułu wykonawczego jak i wydania zaskarżonego postanowienia w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji, decyzja administracyjna miała walor ostateczności. Obowiązek dochodzony w postępowaniu egzekucyjnym wynikał zatem z decyzji ostatecznej, co czyni nieuzasadnionym zarzut nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Za chybiony należało także uznać zarzut naruszenia art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. tj. braku uprzedniego doręczenia Spółce upomnienia. Z akt sprawy oraz z zaskarżonego postanowienia wynika, że upomnienie zostało wystawione przez Inspektora Powiatowego w dniu 29 września 2020 r. na spółkę "B" sp. z o.o. Nie jest w sprawie kwestionowane, że w dacie 15 września 2020 r., a zatem przed wydaniem upomnienia, doszło do ujawnienia w Krajowym Rejestrze Sądowym zmiany nazwy Spółki na "A" sp. z o.o. Powyższy stan rzeczy, w ocenie Sądu, nie wpływa jednak na wadliwość wystawionego upomnienia. Upomnienie jest dokumentem, którego wystawienie poprzedza wszczęcie postępowania egzekucyjnego, kierowanym do zobowiązanego i zawierającym wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę egzekucji. Celem upomnienia jest skłonienie zobowiązanego do dobrowolnego wykonania nałożonego na ten podmiot obowiązku, bez prowadzenia egzekucji. Jednocześnie wysłanie upomnienia, co wynika z art. 15 ust. 1 u.p.e.a., warunkuje wszczęcie egzekucji administracyjnej. Powinno ono zatem zostać skierowane do właściwego podmiotu. Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 lipca 2020 r. w sprawie postępowania wierzycieli należności pieniężnych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1294), upomnienie zawiera imię i nazwisko lub nazwę zobowiązanego i adres jego miejsca zamieszkania lub siedziby, a także znany wierzycielowi numer Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL) albo numer identyfikacji podatkowej (NIP), albo numer identyfikacji w Krajowym Rejestrze Urzędowym Podmiotów Gospodarki Narodowej (REGON), jeżeli zobowiązany taki numer posiada. W treści upomnienia z dnia 29 września 2020 r. podana została nazwa "B" Sp. z o.o., adres siedziby Spółki oraz jej numer NIP. Wprawdzie wskazana w upomnieniu nazwa spółki była nazwą nieaktualną (w dniu 15 września 2020 r. w KRS ujawniono bowiem zmienioną nazwę tego podmiotu) to jednak taki stan rzeczy nie oznaczał, że upomnienie zostało skierowane do podmiotu nie będącego zobowiązanym. Należy bowiem podkreślić, że zmiana nazwy skarżącej Spółki nie prowadziła do przekształcenia prawnej formy jej działalności, a tym samym nie oznaczała zmiany samego podmiotu zobowiązanego. Skarżąca pomimo zmiany firmy nadal pozostawała tym samym podmiotem, wobec którego wydano decyzję nakładającą obowiązek zapłaty kary pieniężnej. Wynika to choćby z faktu posługiwania się przez ten podmiot tym samym numerem NIP, figurowania pod tym samym numerem w Krajowym Rejestrze Sądowym czy posiadania siedziby pod niezmienionym adresem. Twierdzenie o niedoręczeniu Spółce upomnienia nie może się ostać także w związku z tym, że w treści upomnienia został podany NIP Spółki oraz jej siedziba. Analiza treści upomnienia nie pozwala zatem uznać, że doszło do jakiegokolwiek błędu co do podmiotu zobowiązanego, na którym ciążył obowiązek zapłaty kary pieniężnej. W przekonaniu Sądu wskazanie w treści upomnienia nazwy Spółki, którą posługiwała się w obrocie przed dokonaną zmianą nie świadczy o wadliwości w doręczeniu upomnienia a tym bardziej nie stanowi podstawy do stwierdzenia, że skarżącej upomnienie nie zostało w ogóle doręczone. Skarżąca Spółka we wniesionym środku zaskarżenia stwierdzała, że organ wystawiając upomnienie nie dokonała weryfikacji danych podmiotu w Krajowym Rejestrze Sądowym. Niewątpliwe z przepisów ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U. z 2021 r. poz. 112, z późn. zm.) wynika, że rejestr jest jawny (art. 8 ust. 1) oraz, że od dnia ogłoszenia w Monitorze Sądowym i Gospodarczym nikt nie może zasłaniać się nieznajomością ogłoszonych wpisów (art. 15 ust. 1 zd. pierwsze). W ocenie Sądu, jawność rejestru KRS nie oznacza, że organ przy dokonywaniu czynności postępowania powinien zastępować stronę i weryfikować każdorazowo jej wszelkie dane. Słusznie organ zwrócił uwagę, że na skarżącej Spółce, w związku ze zmianą nazwy, spoczywał obowiązek poinformowania właściwego organu na podstawie art. 64 ust. 1a ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz.U. 2020 r. poz. 2021). Takich czynności, w wynikającym z tego przepisu 30 dniowym terminie, skarżąca Spółka nie wykonała. Jeżeli zatem na podmiocie prawa spoczywają określone obowiązki wynikające z ustawy, tak jak na skarżącej Spółce, to nie ma podstaw prawnych do zwolnienia strony od obowiązku aktualizacji jej danych i przerzucenia ciężaru czynienia ustaleń, czy podmiot prawa nie zmienił swojej firmy, na organ administracyjny. Z istoty regulacji zawartej w ustawie o Krajowym Rejestrze Sądowym wynika, że przepis art. 8 ust. 1 i art. 15 ust. 1 ma na celu ochronę obrotu gospodarczego przed nierzetelnymi kontrahentami, przy czym wskazuje się, że treść wpisów zawartych w rejestrze służy przede wszystkim ochronie osób trzecich, które działają w zaufaniu do danych ujawnionych w rejestrze. Informacje zawarte w rejestrze dają ochronę, gwarancję autentyczności danych ujawnionych w rejestrze. co nie oznacza jednak, że z jawności rejestru wywodzić należy spoczywający na organie obowiązek każdorazowego ich weryfikowania, przed podejmowaniem czynności dokonywanych wobec podmiotu administrowanego. Potrzebę weryfikacji danych można byłoby postrzegać odmiennie jedynie wówczas, gdyby w konkretnych okolicznościach faktycznych istniały uzasadnione wątpliwości co do identyfikacji określonego podmiotu. W takim przypadku organ powinien korzystać z danych ujawnionych w rejestrze, które dają pewność, że w sytuacji istniejących wątpliwości informacje w nim zawarte są zgodne ze stanem rzeczywistym. Taka sytuacja, która obligowałaby organ do weryfikacji firmy Spółki przed wystawieniem upomnienia, w rozpoznawanej sprawie nie miała jednak miejsca. Nie może być zatem tak, jak zdaje się oczekiwać skarżąca Spółka, że ujawnienie nowych danych w rejestrze zwolniło ją z obowiązku poinformowania o tym właściwego organu i przerzuciło obowiązek sprawdzania danych na organ wystawiający upomnienie. Po pierwsze takiego bezwzględnego obowiązku nie można wywodzić z treści art. 15 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym a jednocześnie w sprawie, na etapie wystawiania upomnienia nie istniały jakiekolwiek wątpliwości, które powinny skłonić organ do weryfikacji danych podmiotu zobowiązanego. Sąd nie przychyla się również do zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji organu. Zauważyć należy, że w przypadku tego zarzutu chodzi o błąd co do przedmiotu postępowania egzekucyjnego, polegającego na przymusowym wykonaniu obowiązku innej treści, niż obowiązek określony w decyzji stanowiącej podstawę egzekucji administracyjnej. W ocenie Sądu pomiędzy treścią obowiązku wynikającego z decyzji a obowiązkiem określonym w tytule wykonawczym nie zachodzi sprzeczność. Obowiązek ten polega bowiem na zapłacie określonej w decyzji kwoty pieniężnej w wysokości 25.000 zł. Obowiązku tego nie zmienia odmienne określenie w tytule wykonawczym rodzaju należności, z której wynika konieczność uiszczenia świadczenia pieniężnego. Sąd dostrzega, że w tytule wykonawczym, w polu "Akt normatywny", został nieprawidłowo wskazany przepis art. 36 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Należy mieć jednak na uwadze, że w przepisie art. 27 § 1 u.p.e.a., określającym elementy składowe tytułu wykonawczego dokonano rozróżnienia między podstawą prawną egzekwowanego obowiązku (art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a.) i podstawą prawną prowadzenia egzekucji (art. 27 § 1 pkt 6 u.p.e.a.). Przez wskazanie podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku należy rozumieć, iż chodzi o podanie aktu prawnego, gdy podstawą egzekucji jest przepis, z którego wprost wynikają określone obowiązki. Z kolei w przypadku, gdy egzekwowany obowiązek wynika z decyzji administracyjnej, koniecznym jest powołanie w tytule wykonawczym tej decyzji. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażany jest pogląd, który Sąd rozpoznający skargę aprobuje, że jeżeli egzekwowany obowiązek wynika z decyzji administracyjnej, za prawidłowe należy uznać stanowisko, iż powołanie jako podstawy prawnej obowiązku samej tylko decyzji spełnia wymóg określony w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a (por. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2007 r., II FSK 304/06, Lex nr 314389, wyrok WSA w Warszawie z 15 stycznia 2020 r. III SA/Wa 1700/19, wyrok NSA z 28 marca 2018 r. II FSK 1061/16). W kontekście powyższego podanie w tytule wykonawczym niewłaściwej podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku w sytuacji, gdy obowiązek dochodzony w oparciu o tytuł nie wynikał bezpośrednio z przepisu prawa ale z decyzji administracyjnej (prawidłowo oznaczonej w tytule wykonawczym), nie stanowi uchybienia wskazującego na niezgodność określenia obowiązku z treścią decyzji. Sąd nie przychyla się także do zarzutu naruszenia przez organ przepisów art. 6 i art. 8 k.p.a. Zdaniem Sądu nałożony na organy obowiązek prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów (art. 8 k.p.a.) oraz działania w granicach i na podstawie obowiązującego prawa (art. 6 k.p.a.) nie oznacza, że organy obowiązane są interpretować fakty i przepisy prawa jedynie w sposób zadowalający dla strony, a więc w sposób zbieżny z jej stanowiskiem. W rozpoznawanej sprawie organy dokonały prawidłowej oceny zarzutów zgłoszonych przez stronę, a swoje rozstrzygnięcia wsparły trafną argumentacją. Oczekiwanie strony, że sprawa powinna zostać rozpatrzona odmiennie nie oznacza, że w toku toczącego się postępowania organ dopuścił się uchybienia treści wskazywanych norm. Niezależnie od powyższego Sąd zauważa, że strona skarżąca nie zawarła w uzasadnieniu skargi żadnej argumentacji mogącej potwierdzić słuszność stawianych zarzutów, ograniczając się w istocie do wskazania naruszenia reguł wynikających z przepisów art. 6 k.p.a. i art. 8 k.p.a. Czyni to niemożliwym szczegółowe odniesienie się przez Sąd do tak sformułowanych zarzutów. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) oddalił skargę, uznając ją za niezasadną.