I SA/Gd 1042/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędzia WSA Bogusław Woźniak, Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi P.K. na indywidualną interpretację Ministra Finansów z dnia 28 maja 2010 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia 1. umorzyć postępowanie; 2. zasądzić od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 12 marca 2010 r. pan P. K. prowadzący A złożył wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania bezpłatnego kolportażu prasy. We wniosku zawarto pytanie czy nieodpłatny kolportaż prasy stanowi czynność zrównaną z dostawą towarów za wynagrodzeniem w rozumieniu art. 7 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), a w konsekwencji podlega opodatkowaniu VAT. Dyrektor Izby Skarbowej, działający jako organ upoważniony do wydania interpretacji podatkowej w imieniu Ministra Finansów, w interpretacji indywidualnej z dnia 28 maja 2010 r. uznał stanowisko wnioskodawcy zawarte w przedmiotowym wniosku za nieprawidłowe. Nie zgadzając się z powyższym stanowiskiem pan P. K. wezwał Dyrektora Izby Skarbowej do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z dnia 20 lipca 2010 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził brak podstaw do zmiany powyższej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pan P. K. – A wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący podtrzymując swoje stanowisko zawarte we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej zaskarżonemu aktowi zarzucił naruszenie art. 7 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT poprzez uznanie stanowiska skarżącego wyrażonego we wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego za nieprawidłowe, pomimo iż stanowisko to oparte jest na prawidłowej wykładni przepisów prawa i zgodne z aktualnym orzecznictwem sądów administracyjnych. Zarzucił nadto naruszenie art. 14e § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) poprzez brak zmiany z urzędu zaskarżonej interpretacji, pomimo jej niezgodności z wskazanym orzecznictwem; naruszenie art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, w tym zakresie, w jakim interpretacja pomija analizę zasadności odliczania przez skarżącego kwoty podatku naliczonego w związku z nieodpłatnym kolportażem czasopisma, jako kwestii, którą organ powinien rozpatrzyć nawet, gdyby nie przeanalizował wskazanego orzecznictwa. Końcowo skarżący zarzucił naruszenie art. 4 Ordynacji podatkowej poprzez aprioryczne i nieuzasadnione przyjęcie, że ze statusu skarżącego jako podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, wynika obowiązek odliczania przez niego kwoty podatku naliczonego w związku z nieodpłatnym kolportażem czasopisma, gdy tymczasem samo posiadanie statusu podatnika podatku od towarów i usług (VAT) nie przesądza o istnieniu obowiązku podatkowego, który powstaje dopiero i tylko z chwilą zajścia zdarzeń określonych w ustawach podatkowych. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację i stanowisko jak w zaskarżonej interpretacji indywidualnej. W dniu 24 stycznia 2011 r. wpłynęło pismo Dyrektora Izby Skarbowej działającego w imieniu Ministra Finansów wraz z kopią wydanej w dniu 24 stycznia 2011 r. interpretacji indywidualnej zmieniającej zaskarżoną interpretację w ten sposób, że stanowisko pana P. K. uznano za prawidłowe. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że postępowanie w sprawie jest bezprzedmiotowe i na mocy art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w postanowieniu.