I SA/Gd 1092/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.) Sędzia WSA Irena Wesołowska Protokolant sekretarz sądowy Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 listopada 2014 r. sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w z dnia 16 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia zwrotu podatku na poczet zaległości oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej działając na podstawie przepisów art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 217, art. 220 § 2 i art. 239 oraz art. 76 § 1 w zw. z art. 76a i art. 76b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) po rozpatrzeniu zażalenia złożonego przez M. G., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 15 kwietnia 2014 r. w sprawie zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług z dnia 18 lutego 2014 r. w kwocie 11.236 zł na poczet zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za marzec 2011 r. w kwocie 8.379,09 zł (należność główna) oraz odsetki za zwłokę od tej zaległości w kwocie 2.856,91 zł. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny i prawny: Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2014 r. zaliczył skarżącej zwrot podatku od towarów i usług z dnia 18 lutego 2014 r. w kwocie 11.236 zł na poczet zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za marzec 2011 r. w kwocie 8.379,09 zł (należność główna) oraz odsetki za zwłokę od tej zaległości w kwocie 2.856,91 zł. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła, że organ podatkowy nieprawidłowo wykonał decyzję, od której została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego co powinno powodować uchylenie zaskarżonego postanowienia w związku z art. 239f ustawy Ordynacja podatkowa. Dyrektor Izby Skarbowej po przeprowadzonym postępowaniu zażaleniowym, postanowieniem z dnia 16 lipca 2014 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy przedstawiając stan faktyczny sprawy wyjaśnił, że strona w dniu 22 kwietnia 2011 r. złożyła deklarację VAT-7 za marzec 2011 r., wykazując kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości 26.199 zł. W dniu 26 kwietnia 2011 r. do organu I instancji wpłynęła korekta ww. deklaracji z wykazaną nadwyżką podatku naliczonego nad należnym w wysokości 4.809 zł. Kolejno 24 czerwca 2011 r. dokonano zwrotu kwoty 4.809 zł na rachunek bankowy podatnika (organ błędnie wskazał, że zwrócono kwotę 26.199 zł – przypis Sądu). W dniu 28 czerwca 2011 r. wpłynęła kolejna korekta deklaracji VAT-7 za ww. okres, w której kwota do zwrotu nie uległa zmianie. Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 21 października 2013 r. określił skarżącej wysokość zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za marzec 2011 r. w kwocie 16.788 zł, która to została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy decyzją z dnia 27 marca 2014 r. W związku z wydaną decyzją powstała zaległość z tytułu podatku od towarów i usług za marzec 2011 r. w kwocie należności głównej 21.597 zł. Dnia 18 lutego 2014 r. skarżąca złożyła deklarację dla podatku od towarów i usług VAT-7 za styczeń 2014 r. z wykazaną nadwyżką podatku naliczonego nad należnym w kwocie 11.236 zł. Kwota ta przy jednoczesnym istnieniu zaległości podatkowej na koncie podatnika podlegała z urzędu zaliczeniu na te zaległości podatkowe. Kolejno Dyrektor wyjaśnił, że przepisy art. 76 § 1 w zw. z art. 76b ustawy Ordynacja podatkowa przewidują możliwość dokonania z urzędu zaliczenia zwrotu podatku na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę oraz bieżących zobowiązań podatkowych. Dopiero w przypadku ich braku podatek podlega zwrotowi z urzędu chyba, że podatnik złoży wniosek o zaliczenie zwrotu w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Stosownie do powołanych przepisów obowiązkiem organów podatkowych wykonywanym z urzędu, jest zaliczenie zwrotu podatku na poczet zaległych lub bieżących zobowiązań podatkowych. Jedynie w przypadku braku zaległości podatkowych podatnik posiada prawo dysponowania należnym zwrotem podatku. Reasumując w przypadku istnienia zaległości podatkowych, zwrot podatku podlega z urzędu zaliczeniu na te zaległości niezależnie od woli podatnika. W przypadku zaliczenia zwrotu podatku stosuje się odpowiednio przepisy art. 62 § 1 oraz art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z przywołanymi przepisami zwrot zalicza się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności. Wskazane przepisy stanowią też, że jeżeli zwrot nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, zwrot ten zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu złożenia deklaracji, pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę. Odnosząc się do zarzutów zażalenia organ wskazał, że zgodnie z art. 212 Ordynacji podatkowej, organ który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia. Natomiast w myśl art. 239e tej ustawy decyzja ostateczna podlega wykonaniu, chyba że wstrzymano jej wykonanie. Decyzja wydana w drugiej instancji – w wyniku rozpatrzenia odwołania jest decyzją ostateczną, podlegającą wykonaniu. Odnośnie natomiast zarzutu naruszenia art. 239f Ordynacji podatkowej Dyrektor wskazał, że w niniejszej sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek w nim wskazanych – przyjęcie zabezpieczenia, ustanowienie hipoteki jak również zastawu skarbowego. W związku z powyższym organ I instancji nie miał podstaw prawnych do wstrzymania wykonania decyzji z dnia 21 października 2013 r. Wyjaśniając kwestie naliczenia odsetek za zwłokę organ odwoławczy wskazał, że do naliczania odsetek za zwłokę przyjęto następujące daty: - od kwoty zwrotu w wysokości 4.809 zł odsetki naliczono od dnia 25 czerwca 2011 r. do dnia 18 lutego 2014 r., tj. od dnia następnego po dniu dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanym przez podatnika w deklaracji VAT-7 za marzec 2011 r. do dnia złożenia deklaracji VAT-7 za styczeń 2014 r., - od kwoty określonej decyzji z dnia 21 października 2013 r. w wysokości 16.788 zł odsetki naliczono od dnia 27 kwietnia 2011 r. do dnia 18 lutego 2011 r., tj. do dnia następnego po upływie ustawowego terminu do zapłaty podatku za marzec 2011 r. do dnia złożenia deklaracji VAT-7 za styczeń 2014 r. wykazującej zwrot. Przy wyliczaniu powyższych kwot odsetek za zwłokę zastosowano zapisy art. 54 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej tzn. nie naliczono odsetek za zwłokę za okres od dnia 28 stycznia 2014 r. do dnia 28 marca 2014 r., gdyż odwołanie strony wpłynęło do organu odwoławczego w dniu 26 listopada 2013 r. i nie zostało rozpatrzone w terminie określonym w art. 139 § 3 ww. ustawy co uzasadniało zastosowanie przerwy w naliczaniu odsetek za okres od upływu ustawowego terminu załatwienia sprawy do dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego. Dyrektor stanął na stanowisku, że w niniejszej sprawie nie zachodziły przesłanki, o których mowa w art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, gdyż opóźnienie w wydaniu decyzji powstało z przyczyn niezależnych od organów. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy szczegółowo przedstawił przebieg postępowania prowadzonego przez organ I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca zaskarżyła ww. postanowienie, oraz czynności egzekucyjne dokonane na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 16 kwietnia 2014 r. i zajęcie praw majątkowych. W zakresie skargi objętej niniejszym postępowaniem (zaliczenie zwrotu na poczet zaległości podatkowej) strona zarzuciła naruszenie przez organy podatkowe przepisów art. 239f w związku z art. 33d § 2 ustawy Ordynacja podatkowa – polegające na wydaniu postanowienia o zaliczeniu środków z tytułu zwrotu podatku od towarów i usług przed upływem terminu do wystosowania skargi w tej sprawie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, gdyż termin do wniesienia skargi upływał 28 kwietnia 2014 r., natomiast zaskarżone postanowienie wydano 15 kwietnia 2014 r., następnie wystawiono 16 kwietnia 2014 r. tytuł wykonawczy na egzekucję pozostałych środków, nie dając możliwości skorzystania z dobrodziejstwa dobrowolnego zabezpieczenia kwoty spornej wynikającej z treści art. 239f § 1 pkt 1. Skarżąca uzasadniając zarzuty wskazała, że zaskarżone postanowienie jest ewidentną formą zabezpieczenia wykonania zobowiązań podatkowych uregulowanych w art. 33 Ordynacji podatkowej. Zatem postępowanie prowadzone na podstawie art. 33 § 2 tej ustawy jest prowadzone w ramach postępowania podatkowego i jest ściśle związane z tym postępowaniem. Tak wiec, skoro nie powiadomiono pełnomocnika o takich czynnościach, to decyzja o zajęciu praw majątkowych nie weszła do obrotu prawnego, w związku z czym jest nieważna. W ocenie skarżącej w sprawie nie zaistniały żadne przesłanki, o których mowa w art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej ponieważ prowadząc działalność gospodarczą od 2001 roku, nigdy nie zalegała z żadnymi daninami, które na niej ciążyły. Nigdy nie miała zamiaru zbywać majątku ani utrudniać lub udaremniać egzekucji. Z uwagi na powyższe strona wnosi o umorzenie postępowań będących przedmiotem skargi, ze względu na zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków gospodarczych, polegających na zablokowaniu płynności finansowej firmy, podważeniu wiarygodności finansowej skarżącej oraz jej firmy, a także narażenie zatrudnionych pracowników na brak wypłaty wynagrodzenia, ponieważ środki bezprawnie zajęte w tej sprawie przeznaczone były na wypłatę wynagrodzenia pracowniczego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji i postanowień z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., określanej dalej jako p.p.s.a.). Ponieważ prawo wspólnotowe począwszy od dnia 1 maja 2004 r. stało się częścią polskiego porządku prawnego, dokonywana przez Sąd ocena legalności decyzji dotyczy jej zgodności z prawem stanowionym, tak przez polskiego ustawodawcę, jak i ustawodawcę wspólnotowego. Z przepisu art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności tylko do zarzutów i wniosków skargi. Posiadając tak określony zakres swojej kognicji Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie a zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego. Istota sporu sprowadza się do ustalenia tego, czy w okolicznościach rozpatrywanej sprawy organ podatkowy w sposób prawidłowy zaliczył zwrot podatku na poczet zobowiązań podatkowych skarżącej. Zgodnie z art. 76 § 1 w zw. z art. 76b Ordynacji podatkowej, organ podatkowy dokonuje z urzędu zaliczenia zwrotu podatku na zaległości podatkowe podatnika. Z przepisu powyższego wynika, że przy jednoczesnym występowaniu zwrotu podatku oraz zaległości podatkowej, czynnością organu podatkowego wykonywaną z urzędu jest dokonanie zaliczenia zwrotu podatku na zaległości podatkowe podatnika bądź bieżące jego zobowiązania, natomiast pozostałą część zwrotu, jeżeli taki występuje, przekazuje się do dyspozycji podatnika, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie go na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. W przypadku zaliczenia zwrotu podatku stosuje się odpowiednio przepisy art. 62 § 1 oraz art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej, jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę. Natomiast z treści przepisu art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej wynika, że jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności, chyba że podatnik wskaże, na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty. Zaliczenie zwrotu na poczet zaległości podatkowej dokonywane jest z dniem złożenia deklaracji wykazującej zwrot podatku (art. 76b Ordynacji podatkowej). Podkreślenia wymaga, że z treści art. 76a Ordynacji podatkowej wynika, iż zaliczenie kwoty zwrotu na poczet zaległości podatkowej dokonuje się z mocy samego prawa i następuje z dniem złożenia deklaracji wykazującej zwrot podatku. W powyższym przedmiocie organ podatkowy ma prawny obowiązek wydania postanowienia, które stwierdza tylko powstałe i dokonane ex lege zaliczenie na poczet zaległości podatkowych. Postanowienie o zaliczeniu kwoty zwrotu wydaje się dla wiedzy organu podatkowego oraz podatnika i w celu stworzenia możliwości zweryfikowania a także wykorzystania jej w przyszłych rozliczeniach podatkowych. Postanowienie to tylko potwierdza i artykułuje w formie aktu administracyjnego w indywidualnej sprawie, że z mocy prawa, w dacie wynikającej z prawa i wskazanej w tym postanowieniu, nastąpiło zaliczenie określonej kwoty zwrotu na dane zaległości podatkowe - nie konstytuuje natomiast powyższego stanu prawnego. Postanowienie w sprawie zaliczenia nadpłaty (zwrotu podatku) na poczet zobowiązań podatkowych (zaległych, bieżących, przyszłych), odzwierciedla i potwierdza wykonanie czynności rachunkowo-technicznej, o której mowa w art. 76a § 1 Ordynacji podatkowej. Ma ono charakter formalny i samo w sobie nie przesądza ani o istnieniu zwrotu podatku, ani też o istnieniu zaległości podatkowej, jednakże - skoro jego istotą jest zaliczenie nadpłaty na poczet zaległości podatkowej to - w momencie jego wydania te dwa elementy (nadpłata i zaległość) muszą istnieć. Postanowienie to ma doprowadzić do kompensaty wzajemnych wierzytelności i w sprawie niniejszej postanowienie organu do takiej prawidłowej kompensaty doprowadziło. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wyjaśnić należy, że skarżąca w dniu 26 kwietnia 2011 r. złożyła korektę deklaracji podatkowej VAT-7 za marzec 2011 r., z wykazaną nadwyżką podatku naliczonego nad należnym w wysokości 4.809 zł. Kolejno 24 czerwca 2011 r. dokonano zwrotu kwoty 4.809 zł na rachunek bankowy podatnika. Natomiast decyzją z dnia 23 października 2013 r. organ I instancji określił skarżącej wysokość zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za marzec 2011 r. w kwocie 16.788 zł, która to została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy decyzją z dnia 27 marca 2014 r. Również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał rozstrzygnięcie organu za prawidłowe i wyrokiem z dnia 10 września 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 620/14 oddalił skargę strony. Z uwagi na określenie zobowiązania podatkowego skarżącej w kwocie odmiennej od deklarowanej powstała zaległość z tytułu podatku od towarów i usług za marzec 2011 r. w kwocie należności głównej 21.597 zł, obliczona jako 4.809 zł (dokonany zwrot wykazanej w deklaracji nadwyżki podatku) + 16.788 zł (zobowiązanie podatkowe podlegające wpłacie określone w decyzji). W związku z powyższym zasadne i znajdujące oparcie w treści cytowanych wyżej przepisach, było zaliczenie zwrotu podatku wykazanego przez skarżącą w deklaracji VAT-7 za styczeń 2014 r. w kwocie 11.236 zł na wskazaną wyżej zaległość podatkową (odpowiednio 8.379,09 zł należność główna i 2.856,91 zł odsetki od tej zaległości). W ocenie Sądu za prawidłowe uznać należy również wyjaśnienia dotyczące okresów naliczania odsetek za zwłokę. Organ podatkowy zasadnie przyjął do naliczania odsetek następujące daty: - od kwoty zwrotu w wysokości 4.809 zł odsetki naliczono od dnia 25 czerwca 2011 r. do dnia 18 lutego 2014 r., tj. od dnia następnego po dniu dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanym przez podatnika w deklaracji VAT-7 za marzec 2011 r. do dnia złożenia deklaracji VAT-7 za styczeń 2014 r., - od kwoty określonej decyzji z dnia 21 października 2013 r. w wysokości 16.788 zł odsetki naliczono od dnia 27 kwietnia 2011 r. do dnia 18 lutego 2011 r., tj. do dnia następnego po upływie ustawowego terminu do zapłaty podatku za marzec 2011 r. do dnia złożenia deklaracji VAT-7 za styczeń 2014 r. wykazującej zwrot. Przy czym do wyliczania powyższych kwot odsetek za zwłokę zastosowano zapisy art. 54 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej tzn. nie naliczono odsetek za zwłokę za okres od dnia 28 stycznia 2014 r. do dnia 28 marca 2014 r., gdyż odwołanie strony wpłynęło do organu odwoławczego w dniu 26 listopada 2013 r. i nie zostało rozpatrzone w terminie określonym w art. 139 § 3 ww. ustawy co uzasadniało zastosowanie przerwy w naliczaniu odsetek za okres od upływu ustawowego terminu załatwienia sprawy do dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego. Zasadnie uznał Dyrektor, że w niniejszej sprawie nie zachodziły przesłanki, o których mowa w art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, gdyż opóźnienie w wydaniu decyzji powstało z przyczyn niezależnych od organów, co wynika z przedstawionego szczegółowo przebiegu postępowania prowadzonego przez organ I instancji. Zarzuty błędnego naliczenia odsetek odnoszą się co prawda do czynności egzekucyjnych, ale gwoli wyjaśnienia Sąd wskazuje, że organ podatkowy określił stronie skarżącej za marzec 2011 r. kwotę zobowiązania w podatku od towarów i usług w wysokości 16.788 zł, podczas gdy skarżąca w deklaracji za ten miesiąc wykazała i otrzymała zwrot podatku w wysokości 4.809 zł. Odsetki zatem naliczyć należało zarówno od kwoty nienależnego zwrotu (traktowanego na równi z zaległością podatkową) jak i od określonego zobowiązania w wysokości 16.788 zł. Skarżąca w rozliczeniu sporządzonym w skardze całkowicie pominęła kwestię otrzymanego zwrotu obliczając odsetki tylko od określonego zobowiązania co uzasadnia rozbieżności między kwotą pobraną przez organ a wskazaną przez stronę. Odnosząc się do treści skargi Sąd wskazuje, że żaden z przepisów, których naruszenie zarzucała skarżąca, nie miał zastosowania w niniejszej sprawie. Wbrew twierdzeniu skarżącej w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca prowadzenie postępowania czy wydanie rozstrzygnięcia trybie art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej. Jak wprost wynika z tego przepisu, notabene cytowanego w skardze, dotyczy on zabezpieczenia zobowiązania przed terminem płatności. W § 2 tego przepisu przewiduje się również możliwość zabezpieczenia w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej przed wydaniem decyzji wymiarowej. Przedmiotem niniejszej sprawy nie jest decyzja zabezpieczająca wydana w trybie cyt. wyżej przepisu, co więcej z akt sprawy w ogóle nie wynika aby taka decyzja została wydana. Postanowienie o zaliczeniu zwrotu nie jest też prowadzone w ramach postępowania zabezpieczającego. Całkowicie zatem niezasadne i niezrozumiałe są wywody skarżącej jakoby decyzja taka nie weszła do obrotu prawnego z uwagi na niezawiadomienie pełnomocnika. Zaskarżone postanowienie natomiast prawidłowo doręczono samej stronie. W powyższym zakresie także wskazywane okoliczności (brak zaległości podatkowych czy zamiaru zbywania majątku i utrudniania egzekucji) pozostają całkowicie bez wpływu na rozstrzygnięcie. Końcowo wskazać należy, że zgodnie z art. 212 Ordynacji podatkowej, organ który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia. Natomiast w myśl art. 239e decyzja ostateczna podlega wykonaniu, chyba że wstrzymano jej wykonanie. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że decyzja wymiarowa z dnia 23 października 2013 r. wobec utrzymania jej w mocy przez organ odwoławczy, była decyzją ostateczną i jako taka podlegała wykonaniu. Przepisy Ordynacji podatkowej nie nakładają natomiast na organy podatkowe obowiązku wstrzymania wykonania ostatecznych decyzji do czasu upływu terminu na wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 239f Ordynacji podatkowej podkreślenia wymaga, że w niniejszej sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek w nim wskazanych – przyjęcie zabezpieczenia, ustanowienie hipoteki jak również zastawu skarbowego. Z akt sprawy nie wynika także aby strona taki wniosek złożyła. W związku z powyższym organ I instancji nie miał podstaw prawnych do wstrzymania wykonania decyzji z dnia 21 października 2013 r. Reasumując organy podatkowe wydając rozstrzygniecie w niniejszej sprawie nie naruszyły wskazanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej, w sposób prawidłowy stosując art. 76 § 1 w związku z art. 76a i art. 76b tej ustawy. Sąd nie doszukał się również innych naruszeń prawa materialnego i prawa procesowego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało skargę oddalić.