I SA/Gd 1093/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska po rozpoznaniu w dniu 28 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. M. w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 2011 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. I SA/Gd 1093/15 UZASADNIENIE Pełnomocnik strony skarżącej w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej. Uzasadniając przedmiotowy wniosek pełnomocnik wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji, ze względu na wysokość określonego skarżącemu zobowiązania podatkowego i konieczność spieniężenia posiadanego majątku celem uiszczenia podatku, naraziłoby go na znaczną szkodę i spowodowało nieodwracalne skutki. Skarżący jest tłumaczem języka niemieckiego, wykonuje działalność gospodarczą, a prowadzone przez niego przedsiębiorstwo ma status mikro. Pełnomocnik zwrócił uwagę, że należności podatkowe skarżącego za lata 2009-2010, których wysokość określona została decyzjami organów podatkowych i wynosiła ponad 87.000 zł, zostały skutecznie wyegzekwowane przez organ egzekucyjny. Nadmienił przy tym, że decyzje te rozstrzygały zagadnienia tożsame pod względem merytorycznym, co zaskarżony akt i również zostały zaskarżone do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści powołanego powyższej przepisu wynika, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji jest wykazanie przez zainteresowaną stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykonanie aktu administracyjnego, zwykle wiąże się z dolegliwością dla podatnika, ale taka dolegliwość sama w sobie nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania jest zasadne. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Niezbędne jest, na przykład wskazanie, że w przypadku wykonania decyzji stronie skarżącej grozi konkretna szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Wykonanie bowiem decyzji dotyczącej należności pieniężnej nie w każdym przypadku musi łączyć się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub z trudnymi do odwrócenia skutkami, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (szerzej: Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie II, Warszawa 2006 oraz postanowienie NSA z 15 grudnia 2004 r., GZ 127/04 i z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zauważyć należy, że okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji nie mogą być przedmiotem domniemań sądu. W niniejszej sprawie zaskarżona została decyzja organu podatkowego, którą określono skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2011. W konsekwencji skarżący został zobowiązany do zapłaty podatku w kwocie 60.878 zł, przy czym kwota podatku pozostająca do zapłaty na dzień wniesienia skargi wynosi 26.364 zł. Taką bowiem wartość przedmiotu zaskarżenia podał zarówno skarżący, jak i strona przeciwna. Sąd stwierdził, że pełnomocnik skarżącego formułując przedmiotowy wniosek w żaden sposób go nie uzasadnił, tj. nie wykazał istnienia żadnej z przesłanek zawartych w powołanym powyżej przepisie, które w jego ocenie uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik nie uprawdopodobnił bowiem jakiejkolwiek konkretnej okoliczności, która wskazywałaby na fakt, że niewstrzymanie wykonania decyzji organu podatkowego spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia konkretnej – znacznej szkody lub spowodowania konkretnych – trudnych do odwrócenia skutków. Poza wskazaniem, że skarżący jako tłumacz języka niemieckiego prowadzi jednoosobowo działalność gospodarczą oraz aby uiścić określony przez organ podatek będzie zmuszony do spieniężenia składników swojego majątku, nie przedstawiono żadnych danych, które w sposób jednoznaczny i przekonywujący wskazywałyby, że wykonanie decyzji wiąże się ze stratami dla skarżącego. Z uwagi na brak danych nie sposób określić, czy ewentualna szkoda, spowodowana wykonaniem decyzji tylko z uwagi na wysokość zobowiązania podatkowego byłaby znaczna oraz czy istnieje zagrożenie powstania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jest zatem odniesienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. do konkretnej sytuacji gospodarczej, majątkowej i rodzinnej skarżącego, a świadczącej o tym, że w stosunku do skarżącego wstrzymanie wykonania danego aktu jest uzasadnione. Podkreślić przy tym należy, że skarżący nie podjął nawet próby skonkretyzowania i wykazania, że wszczęcie egzekucji zaległości spowodowałoby skutki o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wyjaśnić należy, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nawet opiewającej na znaczną kwotę nie może stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty zaległego podatku i związane z tym uszczuplenie majątku wnioskodawcy są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy było uprawdopodobnienie, że na skutek egzekucji zaległości grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Co więcej, w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) wprowadzone zostały ograniczenia w prowadzeniu egzekucji (por. art. 8-10). Ograniczenia te gwarantują zachowanie zobowiązanemu i jego rodzinie warunków wystarczających, według ustawodawcy do humanitarnej egzystencji – choć niewątpliwie w gorszych standardach niż przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Pogorszenie jednak warunków egzystencji wnioskodawcy nie stanowi jeszcze powodu, aby wstrzymywać wykonanie ostatecznej decyzji administracyjnej (zob. postanowienia NSA z 24 października 2005 r., II GZ 111/05 i z 28 września 2011 r., I FZ 219/11). Sąd zwraca uwagę, że przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może być ocena ewentualnych uchybień organów podatkowych, stąd Sąd nie jest uprawniony, na obecnym etapie, odnieść się do podnoszonych w skardze okoliczności ewentualnych wadliwości decyzji organów podatkowych. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.