I SA/Gd 1127/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Romała po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. F. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego 2005 r. do lipca 2007 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. D. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 sierpnia 2010 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego 2005 r. do lipca 2007 r., wnosząc jednocześnie o wstrzymanie jej wykonania. Uzasadniając swój wniosek skarżący, odwołując się do wagi stawianych zaskarżonej decyzji zarzutów, wskazał dodatkowo, że natychmiastowe wdrożenie decyzji do wykonania spowoduje niepowetowaną szkodę po jego stronie. Pomijając aspekt szkody majątkowej wnioskodawca podał, że ma na utrzymaniu troje niepełnoletnich dzieci, a w konsekwencji natychmiastowe wykonanie decyzji spowoduje znaczne pogorszenie jego sytuacji rodzinnej. D. F. wskazał również, że dokonał wpłaty znacznej części zobowiązania podatkowego, co w jego ocenie potwierdza, że nie będzie uchylał się od spełnienia świadczenia i nie istnieje obawa, że ewentualna egzekucja tych zobowiązań okaże się bezskuteczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.). W pierwszej kolejności należy wskazać, że inicjatywa w zakresie wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu należy do skarżącego, bowiem jego rzeczą, jako strony postępowania sądowoadministracyjnego, jest wykazywanie zasadności złożonego wniosku poprzez wskazanie istnienia materialnoprawnych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia mogłoby spowodować wskazane wyżej następstwa. Poza lakonicznym stwierdzeniem, że natychmiastowe wdrożenie decyzji do wykonania spowoduje niepowetowaną szkodę po stronie skarżącego i znaczne pogorszenie jego sytuacji rodzinnej, D. F. nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Również przekonanie strony skarżącej o wadze podniesionych w skardze zarzutów nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 września 2004 r. (sygn. akt FZ 358/04, niepubl.), który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, stanowisko skarżącego, że skarżone orzeczenie jest merytorycznie niesłuszne i narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 P.p.s.a. Jednakże – jak podkreśla się w orzecznictwie – sąd ma obowiązek uwzględniać z urzędu, a więc i bez wniosków strony, okoliczności decydujące o wstrzymaniu bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności zaskarżonych do sądu (por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2005 r. sygn. akt II OZ 155/05, OwSS 2005/3/72). W niniejszym przypadku za uwzględnieniem wniosku mogłaby przemawiać wysoka kwota egzekwowanego zobowiązania podatkowego (łączna kwota określonego przez organ podatkowy zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od lutego 2005 r. do lipca 2007 r. wynosi 750.821 zł), jednakże porównanie tej kwoty do kwoty osiągniętego przez skarżącego w ww. okresie przychodu (4.207.440,29 zł), prowadzi do wniosku, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności z art. 61 § 3 P.p.s.a. Ponadto – jak podaje sam skarżący w uzasadnieniu wniosku – znaczna część kwoty ww. zobowiązania podatkowego została przez niego zapłacona. Należy również zwrócić uwagę, że w dniu 19 listopada 2010 r. D. F. uiścił wpis sądowy od skargi, który w rozpoznawanej sprawie jest znaczny, wynosi bowiem 15.017 zł. Skarżący mógł wystąpić do tutejszego Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, ale z możliwości tej nie skorzystał. Tym samym argumentacja skarżącego o groźbie pogorszenia jego sytuacji majątkowej jest w ocenie Sądu mało przekonująca. Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.