I SA/Gd 1130/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Danuta Oleś, Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień, Asesor WSA Bogusław Woźniak (spr.), Protokolant Referent Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 marca 2008 r. sprawy ze skargi A. G.-D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2001 oddala skargę. Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] określił A. G. – D. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2001 w wysokości 210.026,00 zł. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi stwierdzając, iż rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] określił A. G. – D. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2001 w kwocie 96.609,00 zł. Organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, że podatniczka nie posiada podatkowej księgi przychodów i rozchodów za rok 2001, nie złożyła dokumentacji źródłowej dotyczącej prowadzonej działalności gospodarczej z wyjątkiem kserokopii rejestru sprzedaży VAT za czerwiec 2001 r., trzech umów pośrednictwa oraz umowy kupna - sprzedaży samochodu. W związku z powyższym organ podatkowy określił A. G. – D. podstawę opodatkowania w drodze oszacowania. Naczelnik Urzędu Skarbowego nie zastosował żadnej z metod oszacowania określonych w art. 23 Ordynacji podatkowej wyjaśniając jednocześnie przyczyny, z powodu których zastosowanie wskazanych przez ustawodawcę metod oszacowania w przypadku podatniczki nie było możliwe. Jak wynika z uzasadnienia decyzji organ pierwszej instancji ustalił przychód podatniczki w wysokości 623.606,85 zł, na który składały się kwoty ustalone na podstawie dowodów źródłowych uzyskanych od kontrahentów podatniczki oraz oszacowana kwota prowizji z tytułu pośrednictwa przy sprzedaży samochodów wyliczona poprzez zastosowanie metody porównawczej zewnętrznej (porównano przychody A. w G.). Naczelnik Urzędu Skarbowego pominął natomiast przychód w kwocie 370.210,00 zł udokumentowany fakturami VAT wystawionymi na B. SA, gdyż przeprowadzone postępowanie wykazało, iż usługi te nie zostały wykonane. Następnie organ pierwszej instancji wymienił wydatki, które uznał za koszt uzyskania przychodów. Nie zostały uznane jako koszt uzyskania przychodów wydatki poniesione na zakup usług komputerowych na kwotę 542.591,00 zł udokumentowane fakturami VAT wystawionymi przez C. W. D. W ocenie organu pierwszej instancji usługi te nie zostały wykonane na rzecz zleceniodawcy tj. spółki B.. Ponadto Naczelnik Urzędu Skarbowego przyjął w kwocie zeznanej dochód z renty; uwzględnił odliczenia od dochodu z tytułu składki na ubezpieczenie społeczne, składki na ubezpieczenie zdrowotne oraz odliczenia wydatków mieszkaniowych. A. G. – D. złożyła odwołanie od powyższej decyzji do Dyrektora Izby Skarbowej zarzucając jej naruszenie przepisów prawa, w tym w szczególności art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Zdaniem odwołującej Urząd Skarbowy błędnie przeprowadził postępowanie dowodowe, samowolnie dobierał pasujące mu dowody, a z braku rzeczywistych dowodów wyprowadzał dowolne i z gruntu fałszywe wnioski o tym, że usługi komputerowe świadczone przez W. D. nie były wykonane. Odwołująca stwierdziła, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie może budzić wątpliwości, iż prace na rzecz B. SA zostały wykonane przez C. W. D. Z tytułu wykonania usług zostały przelane pieniądze za pośrednictwem banku. Odwołująca stwierdziła, że zakwestionowanie wykonania spornych prac nie może opierać się na negowaniu kwalifikacji W. D. Posiadał on dostateczne dla wykonywania tych prac wykształcenie, a ponadto były to prace schematyczne, chodziło tylko o precyzję, szybkość, czas i dyspozycyjność. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] uchylił decyzję organu podatkowego pierwszej instancji w części i orzekł o obniżeniu wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2001 do kwoty 96.577,00 zł., co wynikało z uwzględnienia wyższej o 80 zł wysokości diet z tytułu podróży służbowych realizowanych w ramach usługi reklamy ciągnionej dla firmy D. Organ odwoławczy stwierdził, że ustalony stan faktyczny oznacza, że w sprawie ma zastosowanie art. 24b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który stanowi, że jeżeli ustalenie dochodu (straty) w sposób przewidziany w art. 24 i 24a nie jest możliwe, dochód (stratę) ustala się w drodze oszacowania. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej sposób ustalenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego przychodów jak i kosztów uzyskania przychodów z działalności gospodarczej prowadzonej przez podatniczkę jest prawidłowy. Zdaniem organu odwoławczego prawidłowo pomniejszony został przychód podatniczki o kwoty wynikające z faktur wystawionych na spółkę B., które miały dokumentować sprzedaż usług serwisowych, montaż i transport sprzętu komputerowego, konfigurację bibliotek taśmowych i sprzętu komputerowego, albowiem usługi te nie zostały wykonane. Wniosek taki został wywiedziony ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym z zeznań A. G. – D. oraz W. D. Zaakcentowano w szczególności, iż nie potrafili oni określić na czym w istocie polegały świadczone dla B. SA usługi. Zwrócono także uwagę na brak jakichkolwiek dokumentów związanych z wykonywaniem przedmiotowych prac, w tym protokołów odbioru robót. B. SA w odpowiedzi na wezwanie organu podatkowego o udostępnienie dokumentacji związanej z realizacją przez A. G. – D. i W. D. usług opisanych w kwestionowanych fakturach wyjaśnił, że nie posiada w tym zakresie żadnych dokumentów. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że wystawione faktury nie stanowią wystarczającego dowodu wykonania usług. Także nie są wystarczającym dowodem wykonania usług otrzymane przelewem środki pieniężne od firmy B. SA, zważywszy, że brak jest dowodów komu podatniczka przekazała uzyskane wynagrodzenie, które wybierała w gotówce z kont bankowych wraz z mężem W. D. Zgromadzony materiał dowodowy potwierdza także zasadność pomniejszenia kosztów uzyskania przychodów o wydatki udokumentowane fakturami wystawionymi przez C. W. D. Skoro bowiem wykazano, że usługi dla B. SA nie zostały wykonane to brak jest podstaw do uznania jako kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z tymi usługami. Dowodu potwierdzającego wykonanie przedmiotowych usług nie stanowią niczym nie poparte wyjaśnienia, z treści których wynika, że zarówno podwykonawca (W. D.) jak i zlecająca (A. G. – D.) nie mają wiedzy ani o zakresie ani o przedmiocie rzekomo wykonanych prac o wartości ponad pół miliona złotych. Poza tym nie logiczne jest, aby A. G. – D. za zlecenie, z którego miałby uzyskać przychód w wysokości 371.120,00 zł poniosła koszty w kwocie 542.591,00 zł. A. G. – D. złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] do Wojewódzkiego Sądu Administarcyjnego w Gdańsku wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o zwrot kosztów postępowania. Strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa poprzez wadliwe postępowanie dowodowe i nie ustalenie faktów w pełnym zakresie. Zdaniem skarżącej istnieje sprzeczność ustaleń dokonanych w niniejszej sprawie z ustaleniami dokonanymi w ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego dotyczącej W. D. w zakresie, w jakim wykonywał prace na zlecanie skarżącej. Z decyzji tej wynika, że W. D. kwestionowane w zaskarżonej decyzji prace wykonywał. Decyzja ta została pominięta jako dowód. Skarżąca zarzuciła, że w zaskarżonej decyzji organ podatkowy cytował fragmenty z decyzji dotyczącej B. SA; w postępowaniu dotyczącym tego podmiotu skarżąca nie brała udziału. Zdaniem A. G. – D. wymienioną ostatnio decyzją organ posługiwał się jako dowodem podczas gdy stanowi ona jedynie dowód tego, że decyzja taka została wydana, a nie tego, co w niej stwierdzono. Skarżąca zarzuciła, że bezpodstawnie uznano, iż okoliczność wydania decyzji dotyczącej B. SA powodowała automatycznie skutek tego rodzaju, że W. D. nie świadczył usług na rzecz skarżącej. Dyrektor Izby Skarbowej bezpodstawnie pominął zeznania W. D., z których wynika, że kwestionowane usługi rzeczywiście wykonał. Skarżąca podniosła, że powyższy dowód nie został podważony w postępowaniu podatkowym pomimo, że było to obowiązkiem organów podatkowych. Skarżąca odnosząc się do argumentu, że w związku z usługami zakupionymi od W. D. poniosła wyższe koszty aniżeli uzyskany przychód stwierdziła, że usługi te nie dotyczyły wyłącznie spółki B.. Nie jest jednak w stanie odtworzyć innych przychodów uzyskanych w związku z tymi kosztami. Niezależnie od tego okoliczność czy zarobiła czy też straciła na pośredniczeniu pomiędzy B. SA a C. W. D. nie ma żadnego znaczenia podatkowego. W ocenie skarżącej Dyrektor Izby Skarbowej nie odniósł się do żadnego z zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego powtarzając wadliwe i nieprawdziwe ustalenia tego organu. Skarżąca wskazała, że W. D. był kilkukrotnie przesłuchiwany w różnych urzędach na okoliczność wykonywania kwestionowanych prac, wobec czego zwróciła się o zobowiązanie Dyrektora Izby Skarbowej żeby złożył jako dowód w sprawie kopie wszystkich jego zeznań. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik strony skarżącej na rozprawie w dniu 18 marca 2008 r. uzupełnił skargę o zarzut wybiórczej oceny zeznań W. D., nadto stwierdził, że organ podatkowy nie przesłuchał S. M. i innych osób ze spółki B. w celu ustalenia, że usługi ze strony W. D. były rzeczywiście świadczone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga A. G. – D. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Z przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności tylko do zarzutów i wniosków skargi. W okolicznościach niniejszej sprawy poza sporem jest, że A. G. – D., która prowadziła w 2001 r. działalność gospodarczą pod nazwą "E." nie posiadała ksiąg podatkowych ani innych dokumentów dotyczących zaszłości gospodarczych, na podstawie których można by określić podstawę opodatkowania. Jak wynika z wyjaśnień skarżącej dokumenty te zaginęły podczas opróżniania piwnicy w dniu 22 marca 2004 r. przez ABK Nr [...] w G. Należy zatem zauważyć, że przesłanką oszacowania podstawy opodatkowania w myśl w art. 23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) jest brak danych koniecznych do ustalenia podstawy opodatkowania, niezależnie od tego, jakie są przyczyny tego braku. Sąd w składzie niniejszym podziela pogląd prawny wyrażony w wyroku WSA w Warszawie z dnia 30.11.2005 r. Sygn akt III SA/Wa 1030/04 (LEX nr 196041), że brak ksiąg podatkowych w świetle postanowień art. 23 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej stanowi przesłankę określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania. Nie ma przy tym znaczenia jaka jest przyczyna braku ksiąg podatkowych, dlatego okoliczności ich utraty nie mogą mieć żadnego znaczenia dla oceny uprawnienia organów podatkowych w tym zakresie. Organ podatkowy odstąpi jednak od oszacowania podstawy opodatkowania jeżeli dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, pozwalają na określenie podstawy opodatkowania (art. 23 § 2 Ordynacji podatkowej). Jednakże należy mieć na uwadze, że gdy organ w drodze oszacowania określi jeden z elementów służących do obliczenia podstawy opodatkowania, to całą podstawę opodatkowania należy uznać za określoną w drodze oszacowania i w tego rodzaju sytuacji nie ma zastosowania przepis art. 23 § 2 Ordynacji podatkowej. Sam fakt, że oszacowania dokonano w oparciu o dowody dokumentujące zapisy w księgach oraz w oparciu o zapisy samych ksiąg, nie przesądza o tym, że podstawa opodatkowania została określona w oparciu o dowody źródłowe a nie w drodze oszacowania (wyrok WSA w Warszawie z dnia 05.10.2005 r. Sygn. akt II SA/Wa 1936/05, LEX nr 183789). W ocenie Sądu należy zatem przyjąć, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy zaistniały bezspornie przesłanki uzasadniające oszacowanie podstawy opodatkowania. W świetle wyżej przedstawionego poglądu ustalenie części przychodów jak i kosztów uzyskania przychodów w oparciu o dokumenty źródłowe uzyskane od kontrahentów A. G. – D. nie podważa twierdzenia, że dochód A. G. – D. za 2001 r. do opodatkowania ustalony został w drodze oszacowania. W ocenie Sądu Dyrektor Izby Skarbowej w sposób szczegółowy i przekonujący wyjaśnił przyczyny, z powodu których nie mógł zastosować żadnej z metod szacowania wymienionych w art. 23 § 3 Ordynacji podatkowej. Wskazano, że skarżąca nie posiadała dokumentacji podatkowej za inne lata, w których prowadziła działalność gospodarczą, nie prowadziła działalności produkcyjnej, zakres i rodzaj prowadzonej działalności (komis, pośrednictwo w ubezpieczeniach, reklama ciągniona, sprzedaż samochodów osobowych) uniemożliwiał zastosowanie metody porównawczej zewnętrznej. Zdaniem Sądu, przyjęta metoda oszacowania dochodu skarżącej, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego pozwoliła ustalić, w sposób najbardziej zbliżony do stanu rzeczywistego, podstawę opodatkowania za rok 2001. Dyrektor Izby Skarbowej zdecydował o pomniejszeniu przychodów skarżącej o kwoty wynikające z faktur VAT wystawionych na B. SA oraz o wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów wydatków dokumentowanych fakturami VAT wystawionymi przez C. W. D. W obu przypadkach organ podatkowy doszedł do przekonania, że usługi opisane w fakturach w rzeczywistości nie miały miejsca. Wniosek taki, w ocenie Sądu, znajduje usprawiedliwione podstawy w zgromadzonym materiale dowodowym. Należy bowiem zauważyć, że zakwestionowane faktury (zarówno dokumentujące przychód jak i koszty uzyskania przychodów) dotyczyły usług serwisowych dla potrzeb wskazanego przez B. SA użytkownika sprzętu komputerowego, usług transportowych, spedycyjnych, sprzedaży sprzętu komputerowego, konfiguracji sprzętu komputerowego, konfiguracji bibliotek taśmowych. Przesłuchani w toku przedmiotowego postępowania podatkowego zeznali: W. D., że nie pamięta gdzie i w jakim zakresie wykonywał prace i na rzecz jakich klientów, nie pamięta nazw elementów montowanych podzespołów komputerowych. Zakres usług przekazywał mu ustnie S. M. i J. W., nie potrafił wskazać, poza imieniem, pracownika B. SA, który udzielał mu instrukcji co do sposobu wykonywania poszczególnych prac. A. G. – D. zeznała, że nie orientuje się w obsłudze i naprawie komputerów, nie wiedziała też gdzie wykonywane były usługi i na rzecz jakich klientów. Nie pamiętała z kim ze skarżącej spółki omawiała warunki wykonania usług. Wskazała, że wszelkie prace w ramach podpisanej z B. SA umowy wykonywał wyłącznie W. D. Nie pamięta kiedy i do jakich firm przewoziła sprzęt komputerowy. Nie bez znaczenia jest, że zarówno zlecający jak i zleceniobiorca oraz podwykonawca nie posiadali protokołów wykonania poszczególnych prac. Należy tutaj mieć na uwadze chociażby wartość wykonywanych prac i wynikające z nich roszczenia związane z nienależytym ich wykonaniem. Rację ma skarżąca, iż W. D. zeznał, że kwestionowane usługi wykonywał, ale wyjaśnienie to nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Zatem organy podatkowe mogły odmówić wiarygodności tym zeznaniom, bowiem zgodnie z treścią art. 191 Ordynacji podatkowej organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Jednocześnie żaden przepis Ordynacji podatkowej nie daje podstaw do twierdzenia, że dowód z zeznań świadka posiada większą moc dowodową aniżeli inne dowody. Innymi słowy, organy podatkowe mogły odmówić przymiotu wiarygodności zeznaniom W. D. skoro inne zgromadzone w sprawie dowody tym zeznaniom przeczyły. W ocenie Sądu należy więc stwierdzić, że organy podatkowe obu instancji dokonały właściwej oceny dowodu z zeznań ww. świadków. Zasadnie podkreślono, iż dla oceny dowodu z zeznań świadka W. D. ma również znaczenie i ta okoliczność, iż nie podpisał on ani jednego protokołu zdawczo-odbiorczego, nie potrafił opisać zakresu robót, nie pamiętał jaka ilość twardych dysków wchodziła w skład konfigurowanego sprzętu komputerowego, nie potrafił określić parametrów zestawów komputerowych wchodzących w skład serwerów, nie potrafił podać wymiaru czasu w jakim składał i konfigurował sprzęt komputerowy. W kontekście tych wyjaśnień kwestią drugorzędną jest, czy posiadał on wystarczające kwalifikacje do wykonywania przedmiotowych prac. Strona skarżąca nie przedłożyła żadnych kosztorysów, cenników etc. na podstawie których możnaby ustalić cenę poszczególnych usług; nie przedłożyła żadnego protokołu odbiorczego, brak jest możliwości ustalenia w jakim okresie czasu umowa była wykonywana. Skarżąca nie podpisała ani jednego dokumentu potwierdzającego fakt dostarczenia klientowi B. SA powierzonego jej do przewozu sprzętu, nie posiada żadnego dokumentu potwierdzającego odbiór sprzętu przez tychże klientów. W tym miejscu wskazać należy na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 maja 2006 r. Sygn. akt I SA/Gd 199/05 (niepubl.), którym Sąd oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie określenia F. SA (w 2001 r. spółka nosiła nazwę B. SA) podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2001. W uzasadnieniu wyroku w zakresie dotyczącym zakupu usług od A. G. – D. i W. D. wskazano między innymi, że "w toku dodatkowego postępowania skarżący pismem z dnia 20 września 2004 r. oświadczył, iż usługi W. D. i A. G. polegały na stosunkowo prostych i nieskomplikowanych czynnościach manualnych przy komputerach klasy PC, zaś wskazówki co do zakresu prac były im udzielane przez pracowników spółki ustnie a nie pisemnie. Czynności konfiguracji sprzętu wykonywane były na terenie spółki skarżącej, a w przypadku zleceń na komputery przemysłowe – usługi były wykonywane u klienta końcowego. Potwierdzeniem wykonania zakwestionowanych usług jest, zdaniem strony skarżącej, fakt dokonania zapłaty za te usługi ze strony klienta skarżącego. Wskazane w uzasadnieniu organu podatkowego pierwszej i drugiej instancji sprzeczności wynikające ze stanowisk skarżącego oraz wyjaśnień W. D. i A. G., w tym w zakresie wykonywania usług konfiguracji sprzętu komputerowego, ocenione zostały właściwie; poddano je wnikliwej – i co należy podkreślić - logicznej i spójnej analizie". W dalszej części uzasadnienia Sąd stwierdził, że prawidłowe jest stanowisko organów podatkowych obu instancji, że faktury wystawione przez W. D. i A. G. nie odzwierciedlają czynności, które zostały wykonane. Nie jest bowiem wystarczającą przesłanką uznania, że określona czynność miała miejsce stwierdzenie wykonawcy, iż usługi zostały wykonane skoro z okoliczności sprawy przedstawionych i prawidłowo ocenionych przez organy podatkowe fakt taki nie wynika. Powyższa ocena jest w pełni aktualna na gruncie sprawy niniejszej. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze należy stwierdzić, że sprzeczność pomiędzy ustaleniami dokonanymi przez Urząd Skarbowy w postępowaniu dotyczącym podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2001 W. D. a ustaleniami organów podatkowych w niniejszej sprawie nie stanowi przesłanki uchylenia zaskarżonej decyzji. Należy bowiem mieć na uwadze, że rozstrzygnięcie w sprawie W. D. nie ma charakteru prejudycjalnego w stosunku do sprawy niniejszej. Należy również stwierdzić, że każda sprawa ma charakter indywidualny, a organ podatkowy orzeka na podstawie ustalonego w danej sprawie stanu faktycznego. W końcu, Sąd nie badał legalności decyzji dotyczącej W. D., albowiem wykroczyłby poza zakres swojej kognicji. Jednakże należy wytknąć organom podatkowym, że sytuacja, w której w przypadku tych samych operacji gospodarczych jednej stronie tej operacji organ ustala, że owo zdarzenie nie miało miejsca a w przypadku drugiej strony tej transakcji twierdzi, że zdarzenie to jednak miało miejsce pozostaje w sprzeczności z zasadą zaufania do organów podatkowych. Niemniej jednak stwierdzona nieprawidłowość, w ocenie Sądu nie miała wpływu na wynik sprawy niniejszej, a w związku z tym nie może stanowić podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji. Odwoływanie się do ustaleń innego postępowania, jeśli pozostaje ono w związku faktycznym z daną sprawą nie stanowi wadliwości decyzji. Zatem okoliczność, że organy podatkowe w sprawie niniejszej korzystały z ustaleń poczynionych w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2001 B. SA nie powoduje wadliwości zaskarżonej decyzji, skoro niezbędne ustalenia faktyczne zostały poczynione w ramach niniejszego postępowania podatkowego a organy podatkowe dokonały samodzielnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego co jednoznacznie wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Organ pierwszej instancji sformułował wprawdzie pogląd, że wyjaśnienia skarżącej, że prace dla firmy B. faktycznie zostały w 2001 r. wykonane są nie do przyjęcia w związku z rozstrzygnięciem zapadłym w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych spółki B. za rok 2001 "w celu zapewnienia spójności i jednakowej oceny dowodów przez organy podatkowe", który to pogląd w ocenie Sądu jest błędny w kontekście założenia, iż każda sprawa podatkowa jest sprawą indywidualną i wymaga odrębnego rozpatrzenia. Jednakże, jak wyżej wskazano, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Dyrektor Izby Skarbowej podejmując decyzje w sprawie niniejszej kierował się zgromadzonym w tej sprawie materiałem dowodowym, a ocena tego materiału dowodowego pozostaje samodzielna i nie przekracza granicy swobodnej oceny dowodów zakreślonej w art. 191 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu jako nieporozumienie należy traktować żądanie skarżącej, aby zobowiązać Dyrektora Izby Skarbowej do złożenia kopii zeznań złożonych przez W. D. w innych sprawach. Przedmiotem oceny Sądu jest zaskarżony akt administracyjny; zgodnie z art. 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzeka na podstawie akt sprawy, zatem przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia dokumentów z akt innej sprawy podatkowej (strona nie sprecyzowała czy chodzi tylko o spawy podatkowe) stanowiłoby oczywiste naruszenie wymienionego wyżej art. 133. Zdaniem Sądu organ odwoławczy wywodząc, że W. D. nie wykonał kwestionowanych prac trafnie wskazał na brak ekonomicznej racjonalności działań podatniczki, która ponosi wydatki na zakup usług znacznie przewyższające uzyskany z tego tytułu przychód. Jednocześnie gołosłowne pozostaje jej wyjaśnienie, że usługi wykonane przez W. D. dotyczyły innych przychodów, aniżeli tylko te, uzyskane od B. SA. Odnośnie podniesionego na rozprawie zarzutu braku przesłuchania w charakterze świadka S. M. i innych osób ze spółki B. należy stwierdzić, że taki wniosek dowodowy w trakcie postępowania podatkowego nie był składany. Należy też wskazać, że w aktach niniejszej sprawy znajdują się wyjaśnienia spółki B. SA dotyczące współpracy z A. G. – D. i W. D., które zostały przez organy podatkowe w sposób należyty ocenione. Stwierdzić też trzeba, że obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego ciąży na organach podatkowych. Jednakże nie jest on nieograniczony i bezwzględny. Podatnik powinien przyczyniać się do gromadzenia dowodów. Oznacza to, że strona nie jest zwolniona od współdziałania w realizacji tego obowiązku. Zwłaszcza że nie udowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony (wyrok WSA w Białymstoku z 24.02.2006 r. Sygn. akt I S.A./Bk 401/05, .Pr.i P. 2008/1/37). Sąd nie stwierdza również naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania ani też innego naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 b/ i c/ ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ). Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, którego kognicja ustalona w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) ogranicza się do badania zaskarżonych decyzji pod względem ich legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnym i procesowym, nie stwierdzając naruszenia przy wydaniu zaskarżonej decyzji prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.