I SA/Gd 1130/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Joanna Mierzejewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 24 sierpnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] określającą M.P. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. według zasad ogólnych w kwocie 1.473,00 zł oraz zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym na podstawie art. 30a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 222,00 zł. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny: Podatniczka w 2005 r. prowadziła działalność gospodarczą w zakresie usług fotograficznych, reklamowych oraz wynajmu hal namiotowych. W zeznaniu podatkowym PIT-36 za 2005 r. podatniczka wykazała przychód w kwocie 99.155,49 zł, koszty uzyskania przychodu w kwocie 76.766,57 zł, dochód w kwocie 22.388,92 zł. Organy podatkowe zakwestionowały wysokość zadeklarowanych przez podatniczkę kosztów uzyskania przychodów z tytułu odpisów amortyzacyjnych od pozostałych środków trwałych w kwocie 7.750,12 zł. W tym zakresie organy podatkowe ustaliły, iż podatniczka w dniu 29 marca 2005 r. nabyła trzy namioty używane o łącznej powierzchni 1.200 m2 za kwotę 40.000,00 zł. Tego samego dnia środki te zostały przyjęte do użytkowania. Przedmiotowy środek trwały zakwalifikowany został przez podatniczkę do grupy 804 KŚT. Podatniczka dokonywała odpisów amortyzacyjnych dla hal namiotowych wg 25 % stawki amortyzacyjnej. Wyjaśniając okoliczności dotyczące przyporządkowania tego środka trwałego do wskazanego rodzaju Klasyfikacji Środków Trwałych pełnomocnik podatniczki w piśmie z 6 listopada 2009 r. podał: ,,w 2005r. zakupiono hale namiotowe konstrukcyjnie zbliżone do namiotów cyrkowych, gdyż były to konstrukcje stalowe pokryte materiałem wodoodpornym. Załącznik do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawierający stawki amortyzacji nie zawiera takich hal. (...) uznałem, że konstrukcja tych hal zbliżona jest do namiotu cyrkowego, co spowodowało zastosowanie stawki amortyzacyjnej przewidzianej dla wyposażenia cyrkowego (804 KST)". Ponadto podał, że hale te zostały zakupione w celu wynajmowania ich organizatorom imprez plenerowych, jednakże faktycznie wynajmowane były osobom prowadzącym działalność gospodarczą jako "podręczne" magazyny. W ocenie organów podatkowych obu instancji przedmiotowe środki trwałe w postaci hal namiotowych powinny zostać zaliczone do obiektów inżynierii lądowej i wodnej, gdzie indziej nie sklasyfikowanych – symbol 291 KŚT i w konsekwencji amortyzowane wg stawki 2,5%. Uzasadniając powyższe stanowisko Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz.U. 1999 r., Nr 112, poz. 1317 ze zm.) wynika, że zastosowany przez podatniczkę symbol KŚT 804 dotyczący wyposażenia i sprzętu cyrkowego zawiera następujące wyłączenie: "nie należy zaliczać do rodzaju 804 konstrukcji nośnych (wsporczych) z zadaszeniami (powłokami), ujętych w rodzaju 291". Z treści wyżej wskazanego rozporządzenia wynika także, że dla zadaszeń ochronnych niezwiązanych w sposób trwały z gruntem stosuje się rodzaj 806 KŚT. Jednakże w wyszczególnieniu zawarte jest wyłączenie, że do tego rodzaju nie należy zaliczać "zadaszeń ochronnych wraz z konstrukcjami wsporczymi o powierzchni powyżej 100m2, ujętych w podgrupie 29." Ponieważ każda z trzech hal namiotowych przekraczała powierzchnię 100m2, hal tych nie można zakwalifikować także do symbolu 806 KŚT. Zgodnie ze wskazanymi powyżej wyłączeniami dla zadaszeń ochronnych o konstrukcji nośnej i przekraczających powierzchnię 100m2 - jakimi są zakupione przez podatniczkę hale namiotowe - właściwy jest zatem symbol 291 KŚT. Według Klasyfikacji Środków Trwałych do drugiej grupy zalicza się obiekty inżynierii lądowej i wodnej, w której podgrupa 29 - zawiera obiekty inżynierii lądowej i wodnej pozostałe, a rodzaj 291 - zawiera obiekty inżynierii lądowej i wodnej pozostałe, gdzie indziej nie sklasyfikowane. W powoływanym rozporządzeniu zawarte jest wyjaśnienie odnośnie tego, co zalicza się do obiektów inżynierii lądowej i wodnej. Do takich zakwalifikowano: obiekty budowlane naziemne i podziemne o charakterze stałym nie klasyfikowane jako budynki tj: kompleksowe budowle na terenach przemysłowych, rurociągi, linie telekomunikacyjne i elektroenergetyczne, infrastrukturę transportu oraz pozostałe obiekty inżynierii lądowej i wodnej. Dyrektor Izby Skarbowej nie zgodził się ze stanowiskiem podatniczki, iż przedmiotowych hal namiotowych nie można zakwalifikować do powyższej grupy z uwagi na to, że ich konstrukcja nie ma charakteru stałego. Przytoczona powyżej definicja obiektów inżynierii lądowej i wodnej w swojej treści zawiera bowiem sformowanie: "pozostałe obiekty". Zdaniem organu nie było podstaw do wystąpienia do producenta o bardziej precyzyjne określenie tego środka trwałego. Dokonując kwalifikacji symbolu KŚT uwzględniono zarówno jego wygląd, jak i fakt nie związania (na stałe) z gruntem. Elementem rozstrzygającym o zakwalifikowaniu danego środka do symbolu KŚT nie może być przewidywalny okres jego użytkowania, gdyż o takim elemencie nie wspomina treść rozporządzenia w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (wskazany "okres użytkowania" jest odzwierciedleniem wysokości stawki amortyzacyjnej dla budynków niemieszkalnych, a nie symbolu KŚT). Reasumując organ stwierdził, że skoro środek trwały będący przedmiotem sporu zakwalifikowany jest pod symbolem do 291 KŚT, to zgodnie z załącznikiem nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawierającym wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych, dla celów jego amortyzacji prawidłowa jest 2,5% stawka amortyzacyjna. W konsekwencji Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że organ pierwszej instancji prawidłowo określił wartość odpisów amortyzacyjnych od hal namiotowych za 2005r. w kwocie 749,97 zł. Dokonując weryfikacji pozostałych odpisów amortyzacyjnych Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że organ pierwszej instancji błędnie ustalił wartość odpisów dotyczących kontenera handlowego, gdyż pominął wartość miesięcznego odpisu amortyzacyjnego za ostatni miesiąc użytkowania (kwiecień 2005 r.) Prawidłowa wysokość odpisów amortyzacyjnych od kontenera handlowego za 2005 r. wynosi 133,32 zł. W konsekwencji podwyższenia odpisu amortyzacyjnego obniżeniu uległ koszt sprzedaży kontenera. Tym samym organ uznał, że podatniczka zawyżyła koszt sprzedaży tego środka trwałego o kwotę 1866,78 zł. W konsekwencji powyższych obliczeń organ uznał, iż podatniczka zawyżyła koszty uzyskania przychodów z tytułu odpisów amortyzacyjnych o 5.883,34 zł. Wyliczony przez organ odwoławczy dochód podatniczki za 2005 r. wyniósł 30.139,04 zł zł, w miejsce dochodu deklarowanego w kwocie 22.388,92 zł. Organy podatkowe skorygowały także częściowo zadeklarowane przez podatniczkę odliczenia. Nie uwzględniono bowiem odliczenia z tytułu ulgi mieszkaniowej . W stanie prawnym obowiązującym w 2003 r. podatnik miał prawo do zmniejszenia, na podstawie art. 27a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatku dochodowego obliczonego wg skali podatkowej i obniżonego o kwotę składki na powszechne ubezpieczenie zdrowotne, o ulgę z tytułu wydatków poniesionych na własne potrzeby mieszkaniowe, przeznaczone na remont i modernizację - zajmowanego na podstawie tytułu prawnego - budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego oraz wpłaty na wyodrębniony fundusz remontowy spółdzielni mieszkaniowej lub wspólnoty mieszkaniowej, utworzonych na podstawie odrębnych przepisów. Na zasadzie praw nabytych podatnicy, którzy nie wykorzystali tej ulgi, tj. odliczenie nie znalazło pokrycia w podatku za 2003 r., zachowali prawo do jej odliczania od podatku w latach następnych, aż do całkowitego ich odliczenia (art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 12 listopada 2003r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 202, poz. 1956). Ponieważ ustalono, że podatniczka nie posiadała w 2003r. tytułu prawnego do mieszkania przy ul. [...] w G., stwierdzono, że nie nabyła ona prawa do przedmiotowej ulgi także w latach następnych. Określając wysokość należnego podatku dochodowego uwzględniono odliczenia od dochodu z tytułu strat z lat ubiegłych w kwocie wykazanej w zeznaniu. Nie uwzględniono natomiast wniosku strony o odliczenie kwoty wyższej. Stwierdzono bowiem, iż podatniczka w zeznaniu za 2005 r. wykazała dochód w kwocie 22.388,92 zł, a odliczenie z tytułu straty z lat ubiegłych w kwocie 2.526,18 zł, a więc w kwocie niższej, niż podatniczce przysługiwała. Skoro podatniczka ograniczyła wysokość odliczenia, to tym samym, z uwagi na fakultatywny charakter tego odliczenia, zależny jedynie od woli podatnika (art. 9 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), odliczenie kwoty wyższej na tym etapie postępowania nie było możliwe. Końcowo Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że organ pierwszej instancji prawidłowo także określił zryczałtowany podatek od przychodu z odsetek bankowych uzyskanych za granicą tj. na koncie bankowym w [...]. Podatniczka osiągnęła z tego tytułu przychód w kwocie 1.165,70 zł. Według art. 30a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodów z odsetek lub innych przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku podatnika lub w innych formach oszczędzania, przechowywania lub inwestowania, prowadzonych przez podmiot uprawniony na podstawie odrębnych przepisów, z wyjątkiem środków pieniężnych związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą pobiera się 19% zryczałtowany podatek dochodowy. Podatniczka w oświadczeniu z 21.05.2008r. wyjaśniła, że środki zgromadzone na wskazanym koncie nie były związane z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą, w konsekwencji czego zryczałtowany podatek od dochodów z tytułu odsetek na rachunku bankowym wyniósł 222 zł. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 121, 122, 124, 125, 139 § 1, 140, 187 § 1, 188 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005r. z późn. zm.), zwanej dalej O.p., a także art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997r., Nr 178, poz. 438). W uzasadnieniu skargi strona zakwestionowała przyjęte przez organy podatkowe stanowisko odnośnie kwalifikacji hal namiotowych według Klasyfikacji Środków Trwałych i przyjętej stawki amortyzacyjnej. Zdaniem strony uznanie przez organy podatkowe namiotów za konstrukcje nośne (wsporcze) z zadaszeniem (powłokami) i przyjęcie dla nich rocznej stawki amortyzacyjnej w wysokości 2,5% jest nieporozumieniem wynikającym z niewłaściwego zakwalifikowania tego środka trwałego. Namioty nie stanowią zadaszeń ochronnych wraz z konstrukcjami wsporczymi. Konstrukcja namiotów oparta jest na połączonych za pomocą złączek rurek aluminiowych, następnie przykrytych naciągniętym materiałem wodoodpornym (brezentem). Z opisu tego, a także z załączonych zdjęć wynika, że nie jest to konstrukcja wsporcza, a tym samym nie stanowi zadaszenia ochronnego wraz z konstrukcjami wsporczymi zakwalifikowanego w grupie 29 rodzaju 291 KŚT. Potwierdzenie zasadności tego twierdzenia znajduje się, zdaniem strony, w definicji obiektów inżynierii lądowej i wodnej, zgodnie z którą kategoria "Obiekty inżynierii lądowej i wodnej" obejmuje obiekty budowlane naziemne i podziemne o charakterze stałym nie klasyfikowane jako budynki tj.: kompleksowe budowle na terenach przemysłowych, rurociągi, linie telekomunikacyjne i elektroenergetyczne, infrastrukturę transportu oraz pozostałe obiekty inżynierii lądowej i wodnej. Z definicji tej wynika, iż namioty - hale namiotowe, o lekkiej aluminiowej konstrukcji, nie spełniają warunków określonych dla obiektów inżynierii lądowej, gdyż nie są one obiektami budowlanymi o charakterze stałym a ich konstrukcja nie jest konstrukcją wsporczą. Przedstawione okoliczności faktyczne uprawniają do twierdzenia, że organy podatkowe dokonały zmiany przyjętej klasyfikacji środka trwałego jakim były namioty - hale namiotowe bez przeprowadzenia należytego postępowania wyjaśniającego. Zdaniem strony organy powinny były wystąpić do strony, jak i do producenta, o bardziej precyzyjne określenie środka trwałego, co pozwoliłoby już w toku postępowania podatkowego na ustalenie właściwej stawki amortyzacyjnej dla przedmiotowych namiotów. Błędem organu odwoławczego było uznanie, że zebrano wystarczający materiał do wydania decyzji wymiarowej W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Zasadniczy spór w sprawie dotyczy wysokości odpisów amortyzacyjnych stanowiących koszty uzyskania przychodu. Stawka amortyzacyjna uzależniona jest od symbolu środka trwałego, tj. grupy (podgrupy, rodzaju), do której środek ten został zaliczony według klasyfikacji zawartej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz.U. 1999 r., Nr 112, poz. 1317 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem. Z ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego wynika, że skarżąca nabyła w dniu 29 marca 2005 r. środki trwałe w postaci hal namiotowych o powierzchni 1200 m2 i tego samego dnia środki te przyjęte zostały do użytkowania. Przedmiotowy środek trwały zakwalifikowany został przez podatniczkę do grupy 804 KŚT. Podatniczka dokonywała odpisów amortyzacyjnych dla hal namiotowych wg 25 % stawki amortyzacyjnej. Z kolei zdaniem organów podatkowych przedmiotowe środki trwałe powinny zostać zakwalifikowane pod symbolem 291 KŚT, w związku z czym, zgodnie z załącznikiem nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawierającym wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych, dla celów jego amortyzacji prawidłowa jest 2,5% stawka amortyzacyjna. W ocenie Sądu w sporze tym przyznać należy rację organom podatkowym. Zastosowany przez podatniczkę symbol KŚT 804 dotyczący wyposażenia i sprzętu cyrkowego zawiera następujące wyłączenie: "nie należy zaliczać do rodzaju 804 konstrukcji nośnych (wsporczych) z zadaszeniami (powłokami), ujętych w rodzaju 291". Przede wszystkim należy zauważyć, że wbrew zarzutom skargi, przedmiotowe hale namiotowe stanowią konstrukcję nośną (wsporczą) z zadaszeniami (powłokami). Konstrukcja tych namiotów, na co wskazuje sama skarżąca, oparta jest na połączonych za pomocą złączek rurek aluminiowych, przykrytych naciągniętym materiałem. Owe rurki aluminiowe stanowią szkielet namiotu, a więc właśnie konstrukcję wsporczą, na której opiera się zadaszenie (powłoka). Przy tym brak jest podstaw do przyjęcia, że ustalenie co do nośnego (wsporczego) charakteru konstrukcji hal namiotowych wymagało przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, w szczególności zwrócenia się do producenta, czy też przesłuchania strony. Z akt sprawy, w tym wyjaśnień strony, a także załączonych do odwołania zdjęć spornych hal namiotowych, jasno wynika konstrukcja tego środka trwałego. Dodatkowe wyjaśnienia w tym względzie nie były konieczne. Dokonując kwalifikacji symbolu KŚT uwzględniono zarówno jego wygląd, jak i fakt nie związania (na stałe) z gruntem. Sporna natomiast była kwalifikacja tego środka trwałego, a tej nie dokonuje producent. Rozważenia w dalszej kolejności wymagało, czy tego rodzaju konstrukcja wsporcza zadaszona należy do rodzaju 291. Według Klasyfikacji Środków Trwałych do drugiej grupy zalicza się obiekty inżynierii lądowej i wodnej, która to kategoria, według definicji, obejmuje obiekty budowlane naziemne i podziemne o charakterze stałym nie klasyfikowane jako budynki tj.: kompleksowe budowle na terenach przemysłowych, rurociągi, linie telekomunikacyjne i elektroenergetyczne, infrastrukturę transportu oraz pozostałe obiekty inżynierii lądowej i wodnej. W ramach grupy 2 odróżnia się podgrupę 29 - zawierającą obiekty inżynierii lądowej i wodnej pozostałe, oraz rodzaj 291- zawierający obiekty inżynierii lądowej i wodnej pozostałe, gdzie indziej nie sklasyfikowane. Z powyższej regulacji w żaden sposób nie wynika, aby obiektami inżynierii lądowej były jedynie obiekty budowlane o charakterze stałym. Należy bowiem wskazać, że definicja powyższa wskazuje na dwa rodzaje obiektów inżynierii lądowej i wodnej: pierwsza to obiekty budowlane naziemne i podziemne o charakterze stałym nie klasyfikowane jako budynki (szczegółowo wymienione), druga to "pozostałe obiekty inżynierii lądowej i wodnej". Do tej drugiej kategorii nie odnosi się wymóg stałego charakteru. Świadczy o tym chociażby to, że w rodzaju 291 wymienia się wysypiska śmieci i miejsca składowania odpadów, które nie stanowią obiektów budowlanych o charakterze stałym. Nie ma zatem przeszkód do tego, aby konstrukcję wsporczą zadaszoną, jaką są hale namiotowe, zaliczyć do kategorii obiektów inżynierii lądowej, jako rodzaj 291 - obiekty inżynierii lądowej i wodnej pozostałe, gdzie indziej nie sklasyfikowane. Badając, czy sporne hale namiotowe nie są sklasyfikowane gdzie indziej organ rozważał klasyfikację do rodzaju 806 KŚT. Słusznie jednak wskazano, że rodzaj ten nie mógł mieć zastosowania do spornych hal namiotowych, a to z uwagi na ich powierzchnię wynoszącą 1200 m2. Zgodnie bowiem z wyszczególnieniem zawartym w rozporządzeniu do rodzaju 806 KŚT nie należy zaliczać "zadaszeń ochronnych wraz z konstrukcjami wsporczymi o powierzchni powyżej 100m2, ujętych w podgrupie 29." Podsumowując stwierdzić należy, że skoro środek trwały będący przedmiotem sporu zakwalifikowany jest pod symbolem 291 KŚT, to zgodnie z załącznikiem nr 1 do ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.) zawierającym wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych, dla celów jego amortyzacji prawidłowa jest przyjęta przez organy 2,5% stawka amortyzacyjna. W ocenie Sądu zasadnie także organy uwzględniły prawo do odliczenia strat z lat ubiegłych jedynie w wysokości zadeklarowanej przez stronę w zeznaniu PIT-36 za 2005 r. Zgodnie z art. 9 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych o wysokość straty ze źródła przychodów, poniesionej w roku podatkowym, można obniżyć dochód uzyskany z tego źródła w najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych, z tym że wysokość obniżenia w którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć 50% kwoty tej straty. Jak wynika z powyższego przepisu, rozliczenie straty w danym roku zależy od woli podatnika, przy czym strata może być rozliczana w ciągu kolejnych 5 lat podatkowych. Skarżąca w zeznaniu PIT-36 za 2005 r. wykazała dochód z działalności gospodarczej w kwocie 22.388,92 zł i odliczenie z tytułu straty z lat ubiegłych w kwocie 2.526,18 zł, choć przysługiwało jej prawo do pomniejszenia dochodu o wyższą kwotę. Zatem słusznie wskazał organ odwoławczy, iż skarżąca składając zeznanie PIT-36 za 2005 r. ograniczyła wysokość przysługującego jej odliczenia części strat z lat ubiegłych. Na obecnym etapie postępowania skorzystanie z tego prawa w większym zakresie nie jest już więc możliwe. W kontekście powyższego Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organ podatkowy wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego, w tym także zasady zaufania do organów podatkowych wyrażonej w art. 121 Ordynacji podatkowej. Postępowanie wyjaśniające było prowadzone z udziałem strony skarżącej, miała ona zatem możliwość zapoznania i wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego. Sam fakt wydania decyzji niekorzystnej dla skarżącej nie uzasadnia zarzutu naruszenia wskazanej zasady. Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia przez organ zasady praworządności wyrażonej w art. 120 Ordynacji podatkowej należy zauważyć, iż zasada ta wywodzi się z konstytucyjnej zasady praworządności, wyrażonej w art. 7 Konstytucji RP. W myśl tej zasady organ władzy publicznej działa na podstawie i w granicach prawa. Tak więc, aby decyzja podjęta przez organ, w tym wypadku organ podatkowy, odpowiadała wymogom legalizmu, musi on posiadać ustawowo określoną kompetencję do działania w danym zakresie, musi działać zgodnie z odpowiadającymi procedurami decyzyjnymi, a treść jego postanowień musi być zgodna z przepisami prawa materialnego zawartego w ustawach i wydanych na ich podstawie aktach wykonawczych. Oznacza to, że organ nie może podejmować żadnych decyzji, z jednej strony bez podstawy prawnej, z drugiej strony, nie może unikać podejmowania decyzji, jeśli wiążące normy prawne nakładają na niego taki obowiązek. W przedmiotowej sprawie - zdaniem Sądu - nie doszło do naruszenia zasady praworządności, gdyż organy obu instancji przeprowadziły postępowanie w granicach swoich kompetencji, a także zastosowały przepisy postępowania podatkowego. Zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy, podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych. Zebrany w sprawie obszerny materiał dowodowy umożliwił odtworzenie stanu faktycznego w sposób pełny, stanowiąc właściwą podstawę do zastosowania przez organy przepisów prawa materialnego. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.