I SA/Gd 1146/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Rischka po rozpoznaniu w dniu 28 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. K. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2010 r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Postanowieniem z dnia 9 września 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 1146/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę strony na ww. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 maja 2015 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2010 r., z uwagi na nieuzupełnienie w terminie braków formalnych skargi. Powyższe postanowienie zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 22 września 2015 r. Pismem z dnia 29 września 2015 r. (data nadania) skarżący wystąpił o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, jednocześnie uzupełniając ten brak poprzez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia. W uzasadnieniu wniosku strona podniosła, że w związku z ustaleniami organów podatkowych kwestionującymi prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z faktur otrzymanych od kontrahentów, u podatnika powstały zaległości podatkowe znacznie przekraczające jego możliwości finansowe, skutkiem czego zmuszony był on zamknąć działalność gospodarczą. Środki finansowe na bieżące utrzymanie pozyskuje podejmując prace dorywcze. W okresie, w którym awizowane było pismo Sądu wzywające do uzupełnienia braków formalnych skargi, skarżący pracował poza granicami kraju, stąd nie mógł odebrać przedmiotowej przesyłki. Przy czym po powrocie do kraju w skrzynce pocztowej brak było jakichkolwiek awiz. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Postępowanie przed sądami administracyjnymi normowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.". Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a). Nadto we wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Zapis tego ostatniego przepisu oznacza, że strona, która uchybiła terminowi powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna. Przepis o przywróceniu terminu do dokonywania czynności procesowych nie może być przy tym interpretowany w sposób rozszerzający, gdyż zasadą jest dokonanie czynności w terminie. O braku winy strony można mówić gdy dokonanie czynności w ogóle (w sensie obiektywnym), było wykluczone, jak również w takich przypadkach, w których w danych okolicznościach nie można było oczekiwać od strony, by zachowała dany termin procesowy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 1999 r., sygn. akt I PKN 103/99, opubl. OSNP 2000/19/719). Przechodząc do oceny okoliczności rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że z wniosku skarżącego nie wynikały obiektywne i niezależne przeszkody w terminowym uzupełnieniu braków formalnych skargi. W przedmiotowym wniosku skarżący wskazał jako argument wyjazd zagraniczny i brak możliwości odebrania przesyłki, lecz nie został on niczym udokumentowany. Nie wiadomo kiedy, na jaki okres i gdzie skarżący wyjechał, a przede wszystkim dlaczego nie mógł zadbać o swoje interesy i złożyć stosownego zastrzeżenia na poczcie co do innego adresu, pod którym ma być kierowana korespondencja albo ustanowić pełnomocnika pocztowego do doręczeń. W konsekwencji oświadczenia strony należy uznać za gołosłowne. Ponadto wskazać należy, że sam pobyt strony za granicą i związana z tym niemożność odebrania korespondencji sądowej nie stanowi skutecznej przesłanki do przywrócenia terminu do dokonania danej czynności procesowej, albowiem nie jest to przeszkoda obiektywnie uniemożliwiająca odbiór korespondencji mimo dochowania przez stronę należytej staranności. Wystarczy bowiem, gdy tak jak w niniejszej sprawie, strona wiedząc o toczącym się postępowaniu winna skorzystać z instytucji przewidzianych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i przed wyjazdem skutecznie ustanowić pełnomocnika do reprezentacji czy doręczeń (por. postanowienie NSA z 10 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OZ 675/11). W oparciu o powyższe - mając na względzie, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją zostanie uprawdopodobniony brak winy w jego uchybieniu - należy stwierdzić, iż w niniejszym postępowaniu przesłanka warunkująca przywrócenie terminu z art. 87 § 2 p.p.s.a. nie została spełniona. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.