I SA/Gd 1147/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Kraus po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 31 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Postanowieniem z dnia 20 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę M. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia 31 maja 2017 r. w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki. Pismem z dnia 12 października 2017 r. Skarżący wniósł zażalenie na ww. postanowienie. Jednocześnie Skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia wpisu sądowego od skargi. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu, Skarżący przyznał, że rzeczywiście wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi zostało doręczone w dniu 30 sierpnia 2017 r., ale z uwagi na jego nieobecność doręczenie wezwania nastąpiło do rąk małżonki i dopiero w dniu 7 września 2017 r. został zawiadomiony o doręczeniu przedmiotowego wezwania. W związku z tym, działając w przekonaniu, że wyznaczony termin do uiszczenia wpisu nie upłynął, wpis od skargi uiścił w dniu 11 września 2017 r. Do wniosku załączono oświadczenie M. D. z dnia 12 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", uchybiony termin można przywrócić, jeżeli spełnione zostaną następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu, wniosek taki zostanie wniesiony w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, równocześnie ze złożeniem wniosku strona dokona czynności, dla której określony był termin, we wniosku uprawdopodobnione zostaną okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego. Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że dla przywrócenia terminu konieczne jest, aby wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione łącznie, w przeciwnym razie wniosek podlega oddaleniu bądź też - w przypadku wniosku spóźnionego lub z mocy ustawy niedopuszczalnego - odrzuceniu przez Sąd. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie Skarżący w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi wystąpił z wnioskiem o jego przywrócenie, natomiast nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków fiskalnych skargi. Skarżący, wnioskując o przywrócenie uchybionego terminu, powołał się na okoliczność doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu od skargi małżonce, która omyłkowo wskazała, że doręczenie wezwania nastąpiło w dniu 5 września 2017 r. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, której strona nie mogła przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a więc jeżeli dochowała ona należytej staranności (por. postanowienie NSA z dnia 14 lipca 2010 r. sygn. akt I FZ 226/10, LEX nr 658416 i postanowienie WSA w Warszawie z dnia 18 marca 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 295/10, LEX nr 670948). Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. Z brakiem winy mamy więc do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie okolicznością taką nie jest twierdzenie Skarżącego, że nie miał możliwości terminowego wykonania wezwania Sądu, ponieważ wezwanie doręczono małżonce, która z opóźnieniem przekazała mu korespondencję. Zdaniem Sądu, nie budzi najmniejszych wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie korespondencję prawidłowo skierowano na adres wskazany przez Skarżącego, tj. ul. [...], [...] G. Uznać zatem należy, że Skarżący wziął na siebie pełną odpowiedzialność za działania osób, które pod tym adresem przebywają. Tym samym zaniedbania tych osób, polegające na nieprzekazaniu odebranej korespondencji, czy też na nieterminowym przekazaniu korespondencji, należy oceniać jedynie w granicach ryzyka podjętego przez Skarżącego w zakresie organizacji obiegu korespondencji i przepływu informacji. Podnieść należy, że strona, mając na względzie możliwość odebrania przesyłki przez inną osobę, winna podjąć starania o to, aby wszelka korespondencja doręczana pod jej nieobecność w miejscu zamieszkania była jej przekazywana. Zdaniem Sądu, rzeczą Skarżącego było więc bądź to poinformować domowników o tym, aby podczas jego nieobecności nie podejmowali żadnych przesyłek, bądź też, dbając o własne sprawy, każdorazowo po powrocie do miejsca zamieszkania uzyskać od nich informację, czy odbierali jakąkolwiek adresowaną do niego korespondencję. Z treści wniosku Skarżącego nie wynika, aby takie działania Skarżący podejmował. Uznać zatem należy, że Skarżący nie uprawdopodobnił braku zawinienia w nieterminowym opłaceniu skargi. Skutki zaniedbania, polegającego na niewywiązaniu się z obowiązku terminowego przekazania korespondencji przez małżonkę Skarżącego, odbierającą przesyłkę, obciążają tym samym adresata przesyłki. W kontekście powyższego stwierdzić należy, że podniesione we wniosku okoliczności nie mogą świadczyć o braku winy w uchybieniu terminu. Podkreślić przy tym należy, że wniosek M. D. o przywrócenie terminu został sformułowany bardzo lakonicznie. Skarżący nie przedstawił żadnych obiektywnych okoliczności, które wystąpiłyby w okresie biegu terminu do dokonania czynności procesowej i które Sąd mógłby rozważyć oraz ewentualnie potraktować jako przeszkody uniemożliwiające Skarżącemu zachowanie terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.