I SA/Gd 1148/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi A.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 6 września 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania A.G. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] ustalającej zobowiązanie podatkowe w podatku od spadków i darowizn w kwocie 40.034 zł, uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny. A.G. złożyła w dniu 1 kwietnia 2010 r. zeznanie podatkowe o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych SD-3. W zeznaniu wykazana została darowizna dokonana przez D. H. na rzecz wnuczki w kwocie 600.000 zł. Do przedmiotowej deklaracji załączone zostało oświadczenie podpisane przez D. H. o treści: "od 2003 roku, zgodnie z ostatnią wolą mojego zmarłego męża L.H., przekazałam mojej wnuczce A., pieniądze w kwotach nie mniejszych niż 1.000 Euro miesięcznie, za które wnuczka miała kupić mieszkanie. Pieniądze pochodziły ze sprzedaży między innymi kompletu biżuterii z brylantami, z których każdy ważył 2,5 karata (2 kolczyki oraz pierścionek). Mój mąż L.H. otrzymał ten komplet biżuterii od swoich rodziców z poleceniem, ażeby przekazał swoim wnukom." Organ pierwszej instancji przyjął do podstawy opodatkowania zadeklarowaną w zeznaniu z dnia 1 kwietnia 2010 r. kwotę darowizny, tj. 600.000 zł. Następnie - z uwagi na treść oświadczenia darczyńcy oraz brzmienie art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t.jedn. Dz.U. z 2004 r., nr 142, poz. 1514, z późn. zm.) - odliczył kwotę 9.637 zł. Organ podatkowy uwzględnił także kwotę wolną od podatku, określoną w art. 9 ust. 1 pkt 1 wymienionej ustawy, tj. 9.637 zł. Nadwyżka do opodatkowania wyniosła 580.726 zł. Organ pierwszej instancji ustalił zatem zobowiązanie podatkowe w podatku od spadków i darowizn w kwocie 40.034 zł, obliczone według skali podatkowej wynikającej z art. 15 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania strony, działając na podstawie art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005r. z późn. zm.), uchylił decyzję organu pierwszej instancji i sprawę przekazał temu organowi do ponownego rozpatrzenia, z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Organ odwoławczy wskazał, że w toku postępowania odwoławczego uzyskał informację udzieloną przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, iż na podstawie postanowienia z dnia 17 lutego 2010 r. wszczęte zostało wobec podatniczki A.G. postępowanie kontrolne w zakresie dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za rok 2007. Kontrolowana powołała się na fakt otrzymania od babci - Pani D.H. – w dacie 7 marca 2007 r. oraz 10 marca 2007 r. darowizny środków pieniężnych w kwotach odpowiednio 143.594 zł i 200.000 zł. Przy czym z dotychczasowych ustaleń organu kontroli skarbowej wynika, iż wysokość dochodów osiąganych przez darującą w latach 1995-2008 nie pozwalała na przekazanie wskazanych kwot. Tymczasem, zgodnie z treścią przedmiotowego pisma, nawet przy ich uwzględnieniu jako źródła przychodów, łączna suma wydatków dokonanych przez A.G. w roku 2007 nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu, opiewają na sumę 579.318,60 zł. Organ odwoławczy wskazał, że zasadniczą okolicznością wymagająca ustalenia w sprawie jest wykazanie faktu dokonania darowizny, a także terminu jej dokonania oraz faktycznej wysokości otrzymanej darowizny. Tymczasem z materiału dowodowego zgromadzonego przez organ pierwszej instancji, w postaci jedynie oświadczenia darczyńcy załączonego do zeznania SD-3, nie wynika, kiedy konkretnie i w jakich kwotach D. H. przekazywała wnuczce środki pieniężne. W szczególności stwierdzenie "od 2003 roku" nie jest jednoznaczne ze "spełnieniem darowizny w 2003 roku", jak podnosi w odwołaniu pełnomocnik obdarowanej. Natomiast organ pierwszej instancji nie zgromadził żadnego materiału dowodowego w celu wyjaśnienia powyższych kwestii. Organ odwoławczy wskazał także, że za przedwczesnością zakwalifikowania wykazanych środków pieniężnych jako darowizny przemawia fakt, iż wobec strony toczy się od lutego 2010 r. postępowanie kontrolne w zakresie dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nie ujawnionych za rok 2007. Z dotychczasowych ustaleń poczynionych w toku tego postępowania wynika, iż suma wydatków nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów wynosi 579.318,60 zł. Przy tym jedno ze źródeł przychodu stanowią darowizny środków pieniężnych, na które kontrolowana powołała się przed w/w organem, otrzymane w 2007 roku od babci D.H. w łącznej kwocie 343.594 zł. Z dokumentów posiadanych przez organ kontroli skarbowej wynika jednak, iż dochody osiągane przez darczyńcę w latach 1995-2008 nie pozwalały na przekazanie środków pieniężnych we wskazanej kwocie. Powyższe rodzi tym samym wątpliwość, czy pani D. H. mogła przekazać wnuczce kwotę niemal dwukrotnie większą, tj. 600.000 zł, zadeklarowaną w zeznaniu podatkowym SD-3. Kwestia przekazania przez nią środków pieniężnych A. G. w dalszym ciągu badana jest przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Z uwagi na fakt, iż toczące się postępowanie kontrolne uwzględnia przedział czasowy od 1995 - do 2008 r., to dopiero ustalenia w nim poczynione oraz jego ostateczny wynik, będą mogły stanowić podstawę rozstrzygnięcia, jakie Naczelnik Urzędu Skarbowego podejmie w ponownym postępowaniu. Dopiero bowiem w sytuacji ustalenia przez organ kontroli skarbowej, iż jednym ze źródeł przychodów osiąganych przez podatniczkę faktycznie były darowizny dokonywane przez D. H. także od 2003 r., przy tym w zadeklarowanym rozmiarze, to wówczas rzeczą organu podatkowego będzie ustalenie zobowiązania podatkowego z tego tytułu, na zasadach wynikających z ustawy o podatku od spadków i darowizn. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, której zarzuciła naruszenie: art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez wskazanie przez organ odwoławczy okoliczności faktycznych, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, a które nie mają żadnego znaczenia dla powstania obowiązku podatkowego w podatku od spadków i darowizn, w szczególności źródła pochodzenia środków przekazanych przez darczyńcę pod kątem ustalenia, czy środki te pochodziły z ujawnionego źródła dochodów; art. 229 Ordynacji podatkowej poprzez nie przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję w zakresie ustalenia, czy darczyńca uczynił darowiznę na rzecz skarżącej, a pominięciu okoliczności pochodzenia środków będących przedmiotem darowizny; art. 1 ust 1 pkt 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że dla powstania obowiązku podatkowego w podatku od spadków i darowizn jakiekolwiek znaczenia ma źródło pochodzenia środków będących przedmiotem darowizny, podczas gdy pochodzenie środków pieniężnych będących przedmiotem darowizny nie ma żadnego znaczenia dla powstania obowiązku podatkowego w tym zakresie, natomiast dla powstania obowiązku podatkowego istotnym jest jedynie fakt uczynienia darowizny; art. 6 ust. 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn w związku z art. 68 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej polegającej na nieuzasadnionym przyjęciu, że zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od darowizny w wysokości ustalonej decyzją z dnia [...] powstaje w związku ze zgłoszeniem przez podatniczkę w dniu 1 kwietnia 2010 r. uzyskanej w 2003 roku darowizny w kwocie 600.000 zł, kiedy powstał obowiązek podatkowy, podczas gdy dokonując poprawnej, zgodnej z zasadami logicznego rozumowania wykładni wskazanych powyżej przepisów należy dojść do wniosku, że organ podatkowy utracił już prawną możliwość ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albowiem zobowiązanie z powyższego tytułu nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy, bądź jak to wynika z treści art. 68 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, jeżeli podatnik nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem, że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że ustawa o podatku od spadków i darowizn nie odwołuje się do źródła pochodzenia przedmiotów nabytych w drodze darowizny. Zlecenie organowi pierwszej instancji czynności, które powinny zostać przeprowadzone w toku ponownego rozpoznania sprawy nie mają więc żadnego znaczenia dla ustalenia obowiązku podatkowego w podatku od spadków i darowizn. Powyższe zlecenie dotyczy ustalenia źródła pochodzenia środków pieniężnych będących przedmiotem uczynionej przez darczyńcę środków pieniężnych. Strona podniosła także, że w przypadku ustalenia, iż darczyńca nie dysponował w chwili uczynienia darowizny środkami niezbędnymi do jej realizowania nie należało zlecać czynności mających na celu ustalenie ich pochodzenia, ale przeprowadzić odrębne postępowanie przeciwko darczyńcy w przedmiocie ustalenia, czy w czasie wykonywania darowizny dysponował środkami wystarczającymi do uczynienia darowizny, a także czy te środki pochodzą z ujawnionego źródła dochodu. Zdaniem strony, skoro według organu odwoławczego kwestią wymagającą wyjaśnienia jest moment uczynienia darowizny, który nie może zostać jednoznacznie ustalony w związku z odmiennością treści złożonego przez darczyńcę oświadczenia od zadeklarowanego momentu uczynienia darowizny, to powyższa okoliczność mogła zostać wyjaśniona w toku postępowania odwoławczego na podstawie art. 229 Ordynacji podatkowej. Wówczas postępowanie dowodowe mogłoby ograniczyć się jedynie do przesłuchania w charakterze świadka D. H. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. W przedmiotowej sprawie skarżąca kwestionuje zasadność wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej w trybie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej. Zasadą jest, że organ odwoławczy w wyniku wniesionego odwołania ma obowiązek ponownie rozpoznać sprawę i wydać decyzję, utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji albo uchylić skarżoną decyzję w całości lub w części i orzec co do istoty sprawy. Przystępując do merytorycznego rozpoznania sprawy, organ odwoławczy na wstępie dokonuje analizy materiału dowodowego zgromadzonego przez organ pierwszej instancji, w szczególności analizuje, czy ustalono we właściwy sposób wszystkie fakty niezbędne dla zastosowania określonego przepisu prawa podatkowego oraz czy przeprowadzono postępowanie przy zachowaniu standardów procesowych określonych w Dziale IV Ordynacji podatkowej. Jeśli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, sposób procedowania zależeć będzie od tego, czy nieprawidłowość dotyczyła czynności dowodowej mającej znaczenie dla wyjaśnienia okoliczności sprawy. Organ odwoławczy może wówczas uchylić zgodnie z przepisem art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Dotyczy to sytuacji, gdy organ I instancji albo w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, albo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie jest wystarczające do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i jednocześnie brak podstawy do zastosowania przez organ odwoławczy art. 229 Ordynacji podatkowej, tj. przeprowadzenia przez organ odwoławczy uzupełniającego postępowania dowodowego (wyrok NSA z dnia 30 października 2000 r., I SA/Lu 860/99, LEX nr 45534). Zwrot "w znacznej części" użyty w art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej jest niedookreślony, co sprawia, że odpowiedź na pytanie, czy spełnione zostały przesłanki z art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej jest możliwa jedynie na tle okoliczności konkretnego przypadku. Przekazując sprawę organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, istniały podstawy do wydania decyzji kasacyjnej, a w jej uzasadnieniu organ odwoławczy szczegółowo wskazał, jakie okoliczności faktyczne wymagają dodatkowych ustaleń. Słusznie bowiem wskazał organ odwoławczy, iż w sprawie nie zostało ustalone, czy zadeklarowana darowizna została w ogóle na rzecz skarżącej dokonana, a także, czy jeżeli darowizna została dokonana, to kiedy i w jakiej kwocie. Zgodnie z art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku. Z kolei w myśl art. 890 § 1 Kodeksu cywilnego oświadczenie darczyńcy powinno być złożone w formie aktu notarialnego. Jednakże umowa darowizny zawarta bez zachowania tej formy staje się ważna, jeżeli przyrzeczone świadczenie zostało spełnione. Skoro zatem umowa darowizny nie została zawarta w formie aktu notarialnego, niezbędne jest ustalenie, czy została ona faktycznie dokonana. Jedynym dowodem, na jakim oparł się organ pierwszej instancji podejmując rozstrzygnięcie, było pisemne oświadczenie darczyńcy załączone do deklaracji, z którego wynikało, że od 2003 r. D. H. przekazała swej wnuczce, A. G., pieniądze w kwotach nie mniejszych niż 1000 euro miesięcznie. Słusznie wskazał organ, że samo oświadczenie darczyńcy nie jest jednak w tym względzie wystarczające, już choćby z tego względu, że nie wynika z niego jednoznacznie, kiedy konkretnie darowizna została dokonana oraz w jakiej wysokości. Wyjaśnienia wymaga także sprzeczność pomiędzy zadeklarowanym przez skarżącą faktem otrzymania darowizny w 2003 r., a treścią załączonego do deklaracji oświadczenia, z którego wynika, że skarżąca miała otrzymywać pewne kwoty co miesiąc, począwszy od 2003 r. Bez wyjaśnienia tych okoliczności nie jest możliwe ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn, a także rozstrzygnięcie co do podnoszonego przez skarżącą zarzutu przedawnienia, tj. naruszenia art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej. Dopiero prawidłowe i wyczerpujące ustalenie stanu faktycznego sprawy w zakresie daty dokonania darowizny pozwoli na zbadanie, czy norma wynikająca z powyższego przepisu znajdzie zastosowanie. Przeprowadzenie dokładnego postępowania wyjaśniającego jest tym bardziej wskazane, że organ odwoławczy powziął informację o toczącym się względem skarżącej postępowaniu kontrolnym w zakresie dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nie ujawnionych za rok 2007, w toku którego skarżąca powoływała się m.in. na fakt otrzymania od D.H. darowizny w kwocie 343.594,00 zł. Z ustaleń poczynionych w toku tego postępowania wynikało przy tym, że stan majątkowy D.H. nie pozwalał na dokonanie darowizny w tak znacznej kwocie, tym bardziej więc wątpliwości budzi dokonanie darowizny w zadeklarowanej kwocie 600.000 zł. Wbrew przy tym zarzutom skargi organ odwoławczy nie zlecił organowi pierwszej instancji ustalenia, skąd pochodziły środki pieniężne darowane skarżącej (z dochodów pochodzących z ujawnionych czy nieujawnionych źródeł), lecz ustalenie, czy darowizna została w ogóle dokonana. Oczywiste jest więc, że jedną z okoliczności podlegających badaniu będzie stan majątkowy darczyńcy. Ustalenie bowiem, że stan majątkowy darczyńcy nie pozwalał na przekazanie kwoty 600.000 zł tytułem darowizny będzie determinował treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Ponieważ przy tym stan majątkowy darczyńcy jest także przedmiotem badania w toku postępowania kontrolnego toczącego się względem skarżącej, obejmującego lata 1995-2008, to zasadnie wskazał organ odwoławczy, że ustalenia poczynione w toku tego postępowania oraz jego wynik będą mogły stanowić podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Nie ma natomiast żadnych podstaw do przyjęcia, jak chce tego skarżąca, że do wyjaśnienia stanu faktycznego wystarczyłoby przesłuchać w charakterze świadka D. H. Słusznie zatem organ odwoławczy stwierdził, że zakres zleconych czynności przekracza zatem ramy postępowania uzupełniającego, o których mowa w art. 229 Ordynacji podatkowej. Przepis ten przewiduje możliwość przeprowadzenia przez organ odwoławczy jedynie dodatkowego postępowania i tylko "w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie". Oznacza to, że postępowanie wyjaśniające, prowadzone przez organ odwoławczy, jest tylko "dodatkowym" w stosunku do postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego w pierwszej instancji oraz że wymieniony organ nie może przeprowadzić tego postępowania w całym zakresie, a jedynie w celu uzupełnienia materiałów i dowodów w sprawie. O tym, czy postępowanie prowadzone przez organ odwoławczy stanowi uzupełnienie materiałów i dowodów w rozumieniu art. 229, czy też wykracza poza granice wyznaczone tym przepisem, decyduje jego zakres oraz znaczenie badanych dowodów dla rozstrzygnięcia sprawy, oceniane na tle zebranego już materiału dowodowego (zgromadzonego w postępowaniu przed organem pierwszej instancji). Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego, organ pierwszej instancji nie przeprowadził właściwie żadnego postępowania wyjaśniającego, opierając się jedynie na złożonej przez stronę deklaracji wraz załączonym do niej niejednoznacznym oświadczeniem darczyńcy. W sprawie zaistniała zatem nie tyle konieczność uzupełnienia materiału dowodowego, co zgromadzenia go od początku celem ustalenia i oceny okoliczności istotnych z punktu widzenia mających w sprawie zastosowanie norm prawa materialnego, w tym zasadniczej, a więc czy darowizna została w rzeczywistości dokonana, a jeśli tak, to kiedy konkretnie oraz w jakiej wysokości. Zakres zatem okoliczności faktycznych, których ustalenie jest konieczne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz co za tym idzie konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego znacznie wykracza poza ramy postępowania uzupełniającego. Przeprowadzenie w takiej sytuacji postępowania dowodowego przez organ odwoławczy i wydanie decyzji merytorycznej naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania podatkowego. W orzecznictwie wskazuje się, że istota dwuinstancyjności postępowania polega na tym, że organ odwoławczy obowiązany jest do rozpoznania sprawy co do istoty tylko wtedy, gdy na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego doszło do niezbędnych ustaleń dotyczących stanu faktycznego sprawy (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2005 r., III SA/Wa 1251/04, niepublik.). Brak takich ustaleń a także braki w materiale dowodowym sprawy uzasadniały wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej w trybie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej. Mając powyższe na uwadze za bezzasadne należało uznać zarzuty dotyczące naruszenia art. 233 § 2 i art. 229 Ordynacji podatkowej. Skoro bowiem w postępowaniu przez organem pierwszej instancji nie ustalono wszystkich istotnych okoliczności faktycznych i nie zgromadzono pełnego materiału dowodowego, a jednocześnie brak było podstaw do zastosowania przez organ odwoławczy art. 229 Ordynacji podatkowej, tj. przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, to organ odwoławczy miał podstawy do wydania decyzji kasacyjnej. Zarzuty dotyczące naruszenia art. 6 ust. 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn, a także art. 68 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, uznać należało za bezzasadne. Organ odwoławczy nie stosował powyższych przepisów. Decyzja kasacyjna jest bowiem konsekwencją stwierdzenia, że w sprawie nie ustalono we właściwy sposób wszystkich faktów niezbędnych dla zastosowania określonego przepisu prawa podatkowego oraz że postępowanie przeprowadzono z naruszeniem standardów procesowych określonych w Dziale IV Ordynacji podatkowej. Dopóki zaś nie zostanie prawidłowo ustalony stan faktyczny nie jest możliwe zastosowanie przepisu prawa materialnego. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, którego kognicja ustalona w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) ogranicza się do badania zaskarżonych decyzji pod względem ich legalności, a więc zgodności z obowiązującym prawem materialnym i procesowym, nie stwierdzając naruszenia przy wydaniu zaskarżonej decyzji prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 rok, Nr 153, poz.1270 z późn. zm., orzekł jak w sentencji.