I SA/Gd 1157/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Woźniak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi J.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 9 września 2011 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. oddala skargę. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z 19 listopada 2010 r. określił J. S. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. w wysokości 27.630,00 zł. Organ kontroli skarbowej zakwestionował wielkość przychodów wykazanych przez podatniczkę uznając, że faktury wystawione na rzecz "A" sp. komandytowa z siedzibą w G. oraz "B" z siedzibą w O. stwierdzają czynności niedokonane. W tym zakresie organ kontroli skarbowej wskazał na art. 14 ust. 1 i ust. 1 c ustawy z dnia 26 sierpnia 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 8, poz. 176 z późno zm.) dalej jako "u.p.d.o.f.". Wedle wskazanych przepisów za przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Za datę powstania przychodu z działalności gospodarczej uważa się dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi albo częściowego wykonania usługi. Organ kontroli skarbowej wywiódł, że skoro wykonanie usług i wydanie towarów stwierdzone w kwestionowanych fakturach nie miało miejsca to nie powstał przychód z działalności gospodarczej. Organ kontroli skarbowej zakwestionował także koszty uzyskania przychodów wykazane przez podatniczkę. Uznał, że podatniczka nieprawidłowo zaliczyła do tej kategorii podatkowej odpisy amortyzacyjne naliczone od wartości początkowej budynku magazynowo - handlowego w kwocie 17.250 zł, samochodu PEUGEOT 106 w kwocie 3.000 zł oraz dźwigu IFA w kwocie 4.500 zł. W zakresie budynku magazynowo handlowego wyjaśniono, w oparciu o art. 22a ust. 1 u.p.d.o.f., że dany składnik majątkowy może by zaliczony do środków trwałych i amortyzowany m. in. wówczas, gdy w dniu przyjęcia do używania był kompletny i zdatny do użytku, przy czym w pojęciu tym należy ująć zarówno faktyczną jak i prawną możliwość użytkowania takiego składnika majątkowego. Organ kontroli skarbowej odwołując się do wskazanych w uzasadnieniu decyzji przepisów Prawa budowlanego wyjaśnił, że brak pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego przesądza o braku możliwości uznania budynku magazynowo - handlowego za środek trwały. Wyjaśniając przyczyny wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od samochodu PEUGOET 106 i dźwigu IFA odnotowano, że podatniczka nie jest właścicielem ani współwłaścicielem tych składników majątkowych. Zgodnie więc z art. 22a ust. 1 u.p.d.o.f. nie mogła dokonywać od nich odpisów amortyzacyjnych. Organ kontroli skarbowej uznał, że nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów wydatki szczegółowo wymienione w uzasadnieniu decyzji związane z inwestycją przy ul. [...] w G.. W tym zakresie wyjaśniono, że wedle art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.d.o.f. nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych. Nie uznano za koszt uzyskania przychodów także wydatków w kwocie odpowiadającej niezapłaconym odsetkom od kredytu, wydatków na zakup benzyny bezołowiowej do dźwigu, do którego używany był olej napędowy, oraz kwoty z tytułu badania technicznego samochodu Peugeot Sketch. Organ kontroli skarbowej zakwestionował, zaliczone przez podatniczkę do kosztów uzyskania przychodów, wydatki udokumentowane wymienionymi w uzasadnieniu decyzji fakturami wystawionymi przez "C", "D" sp. z o. o. z siedzibą w P., "E" z siedzibą w B., "F" s. c. z siedzibą w D.. Organ kontroli skarbowej wyjaśnił, że faktury te nie odzwierciedlają stanu faktycznego, transakcje nimi opisane nie miały miejsca lub ich wystawcami są podmioty fikcyjne. Organ kontroli skarbowej zwiększył koszty uzyskania przychodów o kwotę stanowiącą składkę na ubezpieczenie społeczne. Organ I instancji skorygował także odliczenia od dochodu tj. zmniejszył składki na ubezpieczenia społeczne oraz zdrowotne. W odwołaniu od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej strona wniosła o uchylenie tej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia albowiem rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Odwołująca zarzuciła naruszenie szeregu przepisów Ordynacji podatkowej regulujących postępowanie podatkowe co spowodowało wadliwe, nierzetelne ustalenie stanu faktycznego. Nadto zarzucono naruszenie art. 23 § 2 w zw. z art. 193 § 4 Op. Strona odwołująca zarzuciła również naruszenie art. 22 oraz art. 9 i art. 27 u.p.d.o.f.. Kolejno zarzucono naruszenie art. 4 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji oraz art., 7, art. 2, art. 8 i art. 32 Konstytucji RP. W konkluzji uzasadnienia odwołująca wskazała, że: 1) Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej nie ustalił w sposób rzetelny oraz prawidłowy stanu faktycznego przedmiotowej sprawy w wyniku czego niesłusznie przyjął, iż wystawione na rzecz kontrolowanej, jak i przez kontrolowaną, faktury dokumentują czynności, które nie zostały wykonane, 2) Dyrektor UKS oparł przedmiotowe rozstrzygnięcie na domniemaniach, subiektywnych tezach oraz przypuszczeniach z pominięciem obowiązku wnikliwego oraz rzetelnego ustalenia stanu faktycznego, 3) przedmiotową decyzję oparto na dobranych wybiórczo i tendencyjne dokumentach, które nie obrazują zaistniałego w sprawie stanu faktycznego, 4) Dyrektor UKS nie przeprowadził w sposób wyczerpujący postępowania dowodowego, nie zostało przesłuchanych wielu świadków, 5) Dyrektor UKS zaniechał wskazania podstawy prawnej decyzji, 6) Dyrektor UKS w uzasadnieniu decyzji posłużył się wieloznacznymi pojęciami nieostrymi np. "inicjatywa procesowa", "kontrola sprawdzająca" itp., których nie wyjaśnił w treści decyzji, oraz odmówił ich wyjaśnienia na składane przez stronę wnioski rektyfikacyjne. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 9 września 2011 r. uchylił decyzją organu pierwszej instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, gdyż rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Referując przebieg postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Skarbowej wskazał i przedstawił czynności zmierzające do ustalenia danych adresowych osób, których przesłuchania w charakterze świadków domagała się odwołująca. W wyniku podjętych czynności nie ustalono danych adresowych, wskazanych przez stronę osób, mających, zgodnie z jej wnioskiem być przesłuchanych w charakterze świadków w niniejszej sprawie. Przedstawiając z kolei motywy rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że zebrany materiał dowodowy nie jest wystarczający do jednoznacznego stwierdzenia jakiej wysokości przychód osiągnęła J. S. w 2007 r. Ustalenia w tym zakresie oparte zostały bowiem wyłącznie na ocenie rzetelności faktur wystawionych przez J. S. dla firm "B" oraz "A" i uznaniu, że czynności opisane wskazanymi fakturami nie zostały faktycznie wykonane. Całkowicie pominięto natomiast aspekt finansowy rozliczeń pomiędzy stronami tych transakcji. Organ odwoławczy wskazał na konieczność ustalenia, czy i w jakiej wysokości środki pieniężne otrzymała J. S., zarówno w formie przelewu bankowego jak i gotówką. Organ odwoławczy wskazał na potrzebę przyporządkowania podatkowego tych kwot; ustalenia wymaga jakiego rzędu przychody podatniczka uzyskała z działalności gospodarczej (art. 14 u.p.d.o.f.) a jaka cześć dotyczyć może przychodu, o którym mowa wart. 11 u.p.d.o.f.. W ocenie organu odwoławczego słuszność przyjętego stanowiska znajduje potwierdzenie wyroku NSA z 14 października 2009 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 761/08. Skarżąca w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 9 września 2011 r. w całości, jako wydanej z: 1) rażącym naruszeniem art. 233 § 2 Op. poprzez bezzasadne wydanie decyzji uchylającej w całości decyzje organu I instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy nie wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części; 2) rażącym naruszeniem art. 229 Op. poprzez niezastosowanie wskazanej normy prawnej, w sytuacji, w której organ podatkowy II instancji w myśl zasady szybkości postępowania sam powinien uzupełnić materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie; 3) rażącym naruszeniem art. 125 Op. poprzez niezastosowanie tej normy prawnej, co naraża skarżącą na konsekwencje (szkody i straty) wynikające z bezzasadnie przedłużanego postępowania; 4) rażącym naruszeniem art. 122 oraz 123 Op. poprzez nieprzeprowadzenie przez organ podatkowy niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu a także przepisy art. 180, art. 181, art. 187, art. 190, art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4 Op. Takie działanie organu II instancji ograniczało podstawowe prawa procesowe strony do rzetelnego oraz wyczerpującego przeprowadzenia postępowania dowodowego; 5) rażącym naruszeniem art. 121 oraz 124 Op. poprzez niejasne i nielogiczne wyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy; 6) rażącym naruszeniem art. 200 § 1 Op. poprzez brak wyznaczenia stronie postępowania terminu do zapoznania i wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego; 7) rażącym naruszeniem konstytucji RP poprzez działanie Dyrektora Izby Skarbowej wbrew podstawowym zasadom konstytucyjnym , a tym samym działanie z obrazą art. 2, art. 7, art. 8 i art. 32 Konstytucji RP. Strona skarżąca wniosła o zasądzenie kosztów postępowania sądowego w tym kosztów wynagrodzenia doradcy podatkowego według norm określonych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku w dniu 17 stycznia 2012 r. pełnomocnik skarżącej podkreślił, że wydanie prze Dyrektora Izby Skarbowej decyzji w trybie art. 233 § 2 Op. stanowiło obejście zasady reformationis in peius. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Skarga nie ma uzasadnionych podstaw, przeto podlega oddaleniu. Zaskarżoną do Sądu decyzją Dyrektor Izby Skarbowej uchylił w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi, gdyż rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Organ odwoławczy wskazał na konieczność ustalenia wysokości przychodów J. S. od podmiotów funkcjonujących pod nazwami "B" i "A". W tym zakresie, organ I instancji, uznając, że faktury wystawione przez podatniczkę na rzecz tych podmiotów nie odzwierciedlają stwierdzonych w nich zdarzeń gospodarczych uznał, że przychód nie wystąpił. Odnotowano jedynie, że na kwestionowanych fakturach istnieją zapisy, z których wynika, że skarżąca otrzymała określone kwoty pieniędzy; nie było to jednak przedmiotem szczegółowego postępowania dowodowego jak i stosownej analizy prawnopodatkowej organu I instancji. Strona skarżąca, pomimo sformułowanego w odwołaniu wniosku o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zaskarżyła decyzję kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej. Skarżąca formułując w skardze zarzuty naruszenia szeregu przepisów Ordynacji podatkowej, w istocie podważą kwestionowaną decyzję z dwóch powodów. W ocenie skarżącej organ odwoławczy winien był w uzasadnieniu decyzji przedstawić powody, dla których nie zastosował art. 229 Op. Z tym zarzutem koresponduje zarzut naruszenia zasady szybkości postępowania (art. 125 Op.). Drugi zarzut odnosi się do naruszenia zasady reformationis in peius. W tym zakresie skarżąca wywodzi, że takie rozstrzygnięcie organu odwoławczego zmierzało w istocie do obejścia wskazanej zasady. Skoro bowiem organ I instancji pominął określone kwoty jako przychody podatkowe, przy czym wielkości tych kwot wynikały z akt sprawy, to organ odwoławczy nie mógł uwzględnić tych kwot wydając decyzje reformatoryjną. Sprzeciwiał się bowiem takiemu rozstrzygnięciu art. 234 Op. Aby więc obejść zakaz wynikający z treści art. 234 Op. organ odwoławczy wydał decyzję kasacyjną pomimo braku ustawowej przesłanki takiej decyzji. Nie było bowiem w okolicznościach niniejszej sprawy, potrzeby przeprowadzania postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Zgodnie z art. 233 § 2 Op. organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Stosownie zaś do art. 229 Op. organ odwoławczy może przeprowadzić, na żądanie strony lub z urzędu, dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Organ odwoławczy może wydać decyzję o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji i przekazać sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia, gdy spełnione zostaną przesłanki określone wart. 233 § 2 Op. Sytuacja taka wystąpi wtedy, gdy zdaniem organu odwoławczego rozstrzygnięcie sprawy wymaga ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części i w związku z tym nie ma podstaw do zastosowania w postępowaniu odwoławczym art. 229 Op. Przepis art. 229 Op. przewiduje zaś możliwość przeprowadzenia przez organ odwoławczy jedynie dodatkowego postępowania i tylko "w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie". Oznacza to, że postępowanie wyjaśniające, prowadzone przez organ odwoławczy, jest tylko dodatkowe w stosunku do postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego w pierwszej instancji oraz że wymieniony organ nie może przeprowadzić tego postępowania w całym zakresie, a jedynie w celu uzupełnienia materiałów i dowodów w sprawie. Jeżeli zatem organ odwoławczy uzna, że zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, to powinien uchylić decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. O tym, czy postępowanie prowadzone przez organ odwoławczy stanowi uzupełnienie materiałów i dowodów w rozumieniu art. 229, czy też wykracza poza granice wyznaczone tym przepisem, decyduje jego zakres oraz znaczenie badanych dowodów dla rozstrzygnięcia sprawy, oceniane na tle zebranego już materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. (Gruszczyński B., Niezgódka-Medek M., Hauser R., Kabat A., Babiarz S., Oauter B. Ordynacja podatkowa. Komentarz Warszawa 2011 Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis wydanie VI!.). Znaczenie słowa "dodatkowe", użytego wart. 229 Op., należy ustalać, mając na uwadze konkretny stan faktyczny i prawny oraz skalę potencjalnych czynności wyjaśniających. (Z. Kmieciak, Odwołanie w postępowaniu administracyjnym, s. 88). Autor ten podkreśla, że wart. 233 § 2 Op., użyto zwrotu "organ odwoławczy może uchylić" a nie "organ odwoławczy uchyli". Ustawodawca przyznał więc w tym wypadku organom odwoławczym określoną swobodę w wyborze działania (Z. Kmieciak, Odwołanie w postępowaniu administracyjnym, s. 87-89). Organ odwoławczy podejmując takie rozstrzygnięcie, powinien się kierować przede wszystkim zasadą prawdy obiektywnej. Należy też zwrócić uwagę, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania organ odwoławczy rozpoznaje sprawę co do istoty tylko wtedy, gdy w postępowaniu przed organem pierwszej instancji doszło do niezbędnych ustaleń dotyczących stanu faktycznego, a ewentualne braki w tym zakresie mogą być uzupełnione w trybie art. 229 Op. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej ustalił, że faktury dokumentujące przychód skarżącej stwierdzały czynności, które w rzeczywistości nie miały miejsca. W konsekwencji powyższego uznał, że skarżąca nie osiągnęła przychodu w kwotach zapisanych w tych fakturach. Odnotował jednak, że na fakturach istnieją zapisy wskazujące, że kwoty wynikające z faktur skarżąca otrzymywała w gotówce lub formie przelewu. Okoliczność ta nie była jednak przedmiotem dalszego postępowania dowodowego, w szczególności organ I instancji nie ustalał czy adnotacje te odzwierciedlają rzeczywiste zdarzenia, jakie kwoty w rzeczywistości i w jakich terminach faktycznie skarżąca otrzymała. Dyrektor Izby Skarbowej odnosząc się w tym zakresie do ustaleń organu pierwszej instancji zauważył, że okoliczność, iż określone kwoty przychodów nie są kwalifikowane jako przychody z działalności gospodarczej nie oznacza, że nie stanowią przychodu podatkowego. Zgodnie bowiem z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. przychodami, z zastrzeżeniem art. 14 - 16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Odmienna kwalifikacja podatkowa oznacza jednak, że taki przychód powstaje z dniem jego otrzymania. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej stwierdzone okoliczności wymagały zatem ustalenia jakiego rzędu przychody podatniczka uzyskała z działalności gospodarczej a jaka kwota przychodów może być kwalifikowana jako przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f.. Stosowne zapisy na fakturach, których rzetelność została w toku postępowania podatkowego zakwestionowana nie są w ocenie Sądu wystarczającym materiałem dowodowym, pozwalającym stwierdzić kwotę przychodu podatniczki. Skoro bowiem rzetelność faktur została zakwestionowana, to brak jest uzasadnionych przesłanek, aby przyjąć bez koniecznej weryfikacji, że te tylko zapisy odzwierciedlają rzeczywiste zdarzenia. Innymi słowy zgromadzony w tym zakresie materiał dowodowy nie był wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy, przy czym organ odwoławczy trafnie przyjął i wykazał to w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że zakres, w jakim należało uzupełnić ten materiał uzasadniał zastosowanie art. 233 § 2 Op. Wykazał tym samym, że nie było możliwe uzupełnienie materiału dowodowego w trybie art. 229 Op. Zgodnie z art. 234 Op. organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub interes publiczny. Nie budzi wątpliwości Sądu, że przepis ten nie odnosi się do decyzji kasacyjnej wydanej na podstawie art. 233 § 2 Op. Wskazać w tym miejscu należy na uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 maja 1998 r. sygn. akt FPS 2/98, w której uzasadnieniu stwierdzono m. in. należy przyjąć, że do decyzji kasacyjnej, o której mowa wart. 138 § 2 kpa, nie ma zastosowania zakaz reformationis in peius. Przedstawiona uchwała podjęta została na gruncie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w ocenie Sądu nie ma jednak prawnie uzasadnionych przeszkód, aby pogląd ten przenieść na grunt przepisów Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie można organowi odwoławczemu zasadnie stawiać zarzutu, iż wydając decyzję, o której mowa wart. 233 § 2 Op. czynił to z zamiarem obejścia zakazu reformationis in peius. Skoro bowiem stwierdził i wykazał konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części to był uprawniony do wydania decyzji kasacyjnej. Nie ma racji organ odwoławczy twierdząc w odpowiedzi na skargę, że nie naruszył art. 200 § 1 Op. Uwzględnienie w całości wniosku strony, w rozumieniu art. 123 § 2 Op. należy rozumieć jako uwzględnienie wniosku wraz z popierającą go argumentacją. Uchylenie decyzji zgodne jedynie z formalnym wnioskiem odwołania, ale z pominięciem merytorycznych żądań strony zawartych w odwołaniu, i w konsekwencji odstąpienie od obowiązku wyznaczenia stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego stanowi naruszeniem art. 123 § 2 Op. w zw. z art. 200 §1 Op. W ocenie Sądu uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik niniejszej sprawy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 125 Op. poprzez niezasadne przedłużanie postępowania Sąd zwraca uwagę, iż zasada szybkości postępowania nie może ograniczać zasady prawdy obiektywnej, domagającej się od organu podatkowego wyczerpującego i pełnego ustalenia stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy. Mając na uwadze wyżej przedstawione okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 z późno zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.