I SA/Gd 1160/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 31 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. L. na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z dnia 26 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące od listopada 2010 r. do września 2011 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia 26 lipca 2016 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] utrzymał w mocy decyzję tego organu z dnia 30 maja 2016 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] nr [...] z dnia 28 maja 2013 r., określającej L. L. kwoty zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od listopada 2010 r. do września 2011 r. oraz kwotę do zwrotu na rachunek bankowy za październik 2011 r. Suma wynikającego z decyzji zobowiązania podatkowego przekracza kwotę 900.000 zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku L. L. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] nr [...] z dnia 28 maja 2013 r., a więc decyzji będącej przedmiotem weryfikacji w postępowaniu nieważnościom. Skarżący wskazał, że w sprawie występują przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a niebezpieczeństwo to jest oczywiste z uwagi na wysokość zaległości podatkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (zob. art. 61 § 3 p.p.s.a.). Norma art. 61 § 3 p.p.s.a. wskazuje na szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia. Wykonanie aktów dotyczących należności pieniężnych nie ma z reguły charakteru nieodwracalnego, a powstała w wyniku wykonania wadliwej decyzji szkoda ulega naprawieniu, ewentualne uwzględnienie skargi spowoduje bowiem, iż wszelkie należności uiszczone na ich podstawie zostaną stronie zwrócone. Podkreślić należy, że każdy akt zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych powoduje dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, której zaistnienie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 49/11, opubl. w Lex nr 742913). We wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nakładającej zobowiązanie pieniężne należy zatem wykazać istnienie szczególnych okoliczności, przemawiających za spełnieniem przesłanek art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd administracyjny, co do zasady, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu złożony w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest uprawniony do samodzielnego poszukiwania okoliczności spełniających kryteria przyznania wnioskowanej ochrony. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Skarżący w celu uzyskania ochrony własnego interesu, występując z wnioskiem o wstrzymanie wykonania aktu przez sąd, ma obowiązek wykazania istnienia oraz uzasadnienia ustawowych przesłanek popierających to żądanie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 29 stycznia 2013 r., II FZ 1048/12, z dnia 15 marca 2013 r., II FSK 410/13, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący winien zatem wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2015 r., I OZ 1236/14 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Ocena możliwości wystąpienia przesłanek art. 61 § 3 p.p.s.a. nie może być zatem przez Sąd dokonywana bez odwołania się do konkretnych okoliczności, odpowiednio potwierdzonych przez wnioskodawcę dowodami. Jeżeli podatnik twierdzi, że wykonanie decyzji polegającej na obowiązku zapłaty kwoty pieniężnej skutkować będzie powstaniem szkody, winien on wykazać, że środki pieniężne niezbędne do zapłaty należności publicznoprawnej przekraczają jego możliwości płatnicze i doprowadzą np. do utraty możliwości zaspakajania potrzeb. Wnioskujący winien zatem dokładnie zobrazować swoją sytuację majątkową. Zatem samo wskazanie, że z zapłatą należności wynikających z decyzji wiąże się ryzyko uszczuplenia finansów wnioskodawcy, z uwagi na konieczność przeznaczenia środków pieniężnych na zapłatę podatku nie oznacza wystąpienia przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Podatnik, mimo wykonania decyzji może bowiem dysponować odpowiednim majątkiem na pokrycie należności publicznoprawnych. Rzeczą zatem podatnika domagającego się wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest wykazanie w sposób jednoznaczny, że takich środków majątkowych nie posiada. Zatem do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie aktualnymi i pełnymi danymi o stanie majątkowym i rodzinnym strony. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącego, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego sytuacji majątkowej (posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych a także sytuacji rodzinnej. Okoliczności te nie zostały przez skarżący we wniosku wskazane. Skarżący ograniczył się we wniosku wyłącznie do powołania się na ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, o jakich jest mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jakkolwiek wykonanie decyzji, której wstrzymania domaga się skarżący wiąże się z obowiązkiem zapłaty kwoty w znacznej wysokości, okoliczność ta nie może automatycznie przesądzać o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Nie jest bowiem wykluczone, że pomimo znacznej kwoty należności, do zapłaty której jest zobowiązany wnioskodawca, dysponuje on środkami majątkowymi, które pozwolą mu na zaspokojenie należności publicznoprawnej, przy jednoczesnym zagwarantowaniu mu zabezpieczenia finansowego. Ocena tego, czy zapłata należności w sposób rzeczywisty może zagrozić funkcjonowaniu skarżącego, prowadząc do utraty środków niezbędnych do utrzymania czy też prowadzenia działalności i skutkując koniecznością zaciągania kredytów nie jest jednak możliwa, albowiem wnioskodawca, poza złożeniem stosownego wniosku, nie przedstawił żadnych dokumentów mogących uprawdopodobnić wystąpienie wskazanych przez niego skutków wykonania decyzji. Dodatkowo wskazać należy, że na rozpoznanie wniosku, stosownie do normy art. 61 § 3 p.p.s.a., nie mają wpływu argumenty dotyczące oceny zasadności skargi. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. a contario, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.