I SA/Gd 1162/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus (spr.), Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi "A" M. P. i W. P. Spółka Jawna z siedzibą w K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 2 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. 1. Zaskarżoną interpretacją indywidualną z dnia 2 czerwca 2016 r. Minister Finansów, z upoważnienia którego działa Dyrektor Izby Skarbowej, na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 – dalej jako "Ordynacja podatkowa" oraz § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) stwierdził, że stanowisko A spółki jawnej z siedzibą w K.– dalej jako "Skarżąca" lub ,,Spółka" przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku dla świadczonych usług, jest nieprawidłowe. 2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy: We wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego Skarżąca wskazała, że jest czynnym podatnikiem podatku VAT i prowadzi działalność gospodarczą m.in. w zakresie robót budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych (PKD: 41.20.Z) oraz przygotowywaniem terenu pod budowę (PKD: 43.12.Z). W ramach działalności gospodarczej Skarżąca jako podwykonawca wykonywała na zlecenie kontrahenta następujące roboty wraz z pracami towarzyszącymi: - w ramach inwestycji związanej z budową budynku mieszkalnego wielorodzinnego, sklasyfikowanego w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych pod poz.1122: wykopy; - w ramach inwestycji związanej z budową budynku wielorodzinnego, sklasyfikowanego w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych pod poz. 1122: roboty ziemne; - w ramach inwestycji związanej z budową budynku wielorodzinnego, sklasyfikowanego w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych pod poz. 1122: wykopy; - w ramach inwestycji związanej z budową budynku mieszkalno-usługowego wielorodzinnego, sklasyfikowanego w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych pod poz. 1122: praca koparki, wykopy, wywóz ziemi, wywóz gruzu; - w ramach inwestycji związanej z budową budynku mieszkalno-usługowego wielorodzinnego, sklasyfikowanego w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych pod poz. 1122: roboty budowlane, wykopy; - w ramach inwestycji związanej z budową budynku mieszkalno-usługowego wielorodzinnego, sklasyfikowanego w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych pod poz. 1122: wykopy; - w ramach inwestycji związanej z budową budynku mieszkalno-usługowego wielorodzinnego, sklasyfikowanego w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych pod poz. 1122: roboty ziemne. Wszystkie budynki mają charakter bądź wyłącznie mieszkalny, bądź mieszkalno-usługowy z przeważającą funkcją mieszkalną. W każdym z nich przewidziano co najmniej 3 lokale mieszkalne, których powierzchnia użytkowa nie przekracza 150 m2. Skarżąca wyjaśniła, że tego rodzaju usługi (praca koparki, wykopy, wywóz ziemi i gruzu, zagęszczania gruntu, roboty budowlane), w ramach inwestycji odnoszących się do budowy budynków mieszkalnych bądź mieszkalno-usługowych, w których zaplanowano co najmniej 3 lokale mieszkalne o powierzchni użytkowej do 150 m2 każdy lokal, ma zamiar świadczyć również w przyszłości. W uzupełnieniu wniosku - w odniesieniu do zaistniałego zdarzenia - Skarżąca wskazała, że roboty będą obejmowały zarówno wykonywanie samych wykopów m.in. przy użyciu koparki jak i związaną z tym utylizację urobku (wywóz ziemi, wywóz gruzu), sporadycznie zagęszczanie gruntu. W odniesieniu do zdarzenia przyszłego oprócz wymienionych czynności Skarżąca wskazała również prace rozbiórkowe istniejących obiektów budowlanych i uporządkowanie terenu budowy, jako czynności poprzedzające zasadnicze prace ziemne i przygotowanie wykopów pod fundamenty. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania dotyczące zaistniałego zdarzenia; 1) Czy świadczenie usług opisanych w stanie faktycznym, w ramach realizacji inwestycji polegających na budowie budynków o charakterze wyłącznie mieszkalnym, w których liczba lokali jest większa niż 3, a nadto powierzchna użytkowa każdego z takich lokali mieszkalnych nie przekracza 150 m2 podlega opodatkowaniu podatkiem VAT w stawce 8% czy też w stawce 23%? 2) Czy świadczenie usług opisanych w stanie faktycznym, w ramach realizacji inwestycji polegających na budowie budynków o charakterze mieszkalno-usługowym, przy czym funkcją przeważającą jest funkcja mieszkalna, w których liczba lokali jest większa niż 3, a nadto powierzchna użytkowa każdego z takich lokali mieszkalnych nie przekracza 150 m2 podlega opodatkowaniu podatkiem VAT w stawce 8%, czy też w stawce 23%? Odnośnie zdarzenia przyszłego zadano pytania; 1) Czy świadczenie usług opisanych w stanie faktycznym, w ramach realizacji inwestycji polegających na budowie budynków o charakterze wyłącznie mieszkalnym, w których liczba lokali będzie większa niż 3, a nadto powierzchnia użytkowa każdego z takich lokali mieszkalnych nie będzie przekraczać 150 m2, będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT w stawce 8% i odpowiednio 7% po upływie terminu wskazanego w art. 146a ustawy o podatku od towarów i usług, czy też w stawce 23% i odpowiednio 22% po upływie terminu wskazanego w art. 146a ustawy o podatku od towarów i usług? 2) Czy świadczenie usług opisanych w stanie faktycznym, w ramach realizacji inwestycji polegających na budowie budynków o charakterze mieszkalno-usługowym, przy czym funkcją przeważającą będzie funkcja mieszkalna, w których liczba lokali będzie większa niż 3, a nadto powierzchna użytkowa każdego z takich lokali mieszkalnych nie przekroczy 150 m2 będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT w stawce 8% i odpowiednio 7% po upływie terminu wskazanego w art. 146a ustawy o podatku od towarów i usług, czy też w stawce 23% i odpowiednio 22% po upływie terminu wskazanego w art. 146a ustawy o podatku od towarów i usług? Przedstawiając własne stanowisko w zakresie zagadnienia objętego pytaniem dotyczącymi zagadnienia zaistniałego Skarżąca wskazała, że świadczone usługi na rzecz wskazanego kontrahenta opodatkowane są podatkiem od towarów i usług w stawce 8% i to bez względu, czy wznoszone budynki mają charakter wyłącznie mieszkalny czy też mieszkalno-usługowy. Zgodnie bowiem z art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 poz. 710 – dalej jako "ustawa o VAT") w zw. z art. 41 ust. 2 w zw. z art. 41 ust. 12 dostawa, budowa, remont, modernizacja i termomodernizacja lub przebudowa obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym opodatkowana jest podatkiem VAT w stawce 8%. Zdaniem Skarżącej, prace obejmujące m.in. wykonanie wykopów, pracę koparki, wywóz ziemi i gruzu, a także dalsze roboty budowlane stanowią element budowy, pod którym to pojęciem kryją się wszelkie prace począwszy od prac przygotowawczych, a na pracach związanych z uporządkowaniem terenu po wzniesieniu obiektu kończąc. Wskazują na to w szczególności przepisy Rozdziału 5 ustawy Prawo budowlane, gdzie w art. 41 ust. 1 i 2 zapisano, że budowa rozpoczyna się z chwilą podjęcia prac przygotowawczych, a te obejmują m.in. wytyczenie geodezyjne obiektów w terenie i wykonanie niwelacji terenu. Zdaniem Skarżącej, w opisanym stanie faktycznym spełniona została także druga przesłanka uprawniająca do skorzystania z preferencyjnej stawki podatku VAT, a mianowicie czynności z którymi związany jest obowiązek podatkowy, zaliczane są do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Pod pojęciem tym kryją się, w myśl art. 41 ust. 12a i b ustawy o VAT w szczególności obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w PKOB w dziale 12. Do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym nie zalicza się jednak: budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2, lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2. Skoro zatem Skarżąca wykonywała roboty w ramach budowy budynków mieszkalnych, bądź w przeważającej części mieszkalnych, w każdym wypadku budynki te, w skład których wchodzą co najmniej 3 lokale mieszkalne, podlegały klasyfikacji w PKOB pod poz. 1122, a zatem jako obiekt budownictwa mieszkaniowego, o którym mowa w art. 2 pkt 12 ustawy o VAT, lokale mieszkalne w tych budynkach nie przekraczają 150 m2 powierzchni to tego rodzaju czynności należy opodatkować stawką podatku VAT 8% (w myśl art. 41 ust. 12 w zw. z art. 146a pkt 2 ustawy o VAT). Zdaniem Skarżącej na uprawnienia do zastosowania obniżonej stawki podatku VAT nie wpływu fakt, że w odniesieniu do niektórych budynków, część z ich powierzchni przeznaczono pod lokale usługowe. Rozstrzygająca jest bowiem w tej kwestii wyłącznie klasyfikacja budynku w PKOB, a w prezentowanym stanie faktycznym jest to właśnie pozycja 1122. Przedstawiając własne stanowisko w zakresie zagadnienia objętego pytaniami dotyczącymi zdarzenia przyszłego Skarżąca wskazała, że także w przyszłości, o ile nie dojdzie do zmiany stanu prawnego, wskazane roboty będą podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT w stawce 8%, zaś od dnia 1 stycznia 2017 r. stawką VAT w wysokości 7%, jak długo spełnione zostaną warunki opisane w art. 41 ust. 2, ust. 12, ust. 12a i ust. 12b ustawy o VAT. 3. Minister Finansów interpretacją indywidualną z dnia 2 czerwca 2016 r. uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ, powołując treść art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 1, art. 41 ust. 1, ust. 2 i ust. 12, ust. 12a, ust. 12b, ust. 12 c, art. 146a, art. 2 pkt 12 ustawy o VAT, oraz treść rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. Nr 112, poz. 1316 ze zm.), stanowiącego usystematyzowany wykaz obiektów budowlanych, stwierdził, że celem właściwego zdefiniowania pojęcia obiektu budownictwa mieszkaniowego, i co się z tym wiąże, stosowania odpowiedniej stawki podatkowej, Skarżąca winna uwzględniać regulacje wynikające z art. 2 pkt 12 ustawy o VAT. W oparciu o treść art. 3 pkt 1 lit. a i pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ) – dalej "Prawo budowlane", organ dokonał wykładni definicji obiektu budowlanego, budynku, budowy, robót budowlanych, przebudowy, remontu oraz stwierdził, że ustawa o VAT przy klasyfikowaniu obiektów, odwołuje się do Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych. Organ wyjaśnił również znaczenie pojęć "modernizacja" i "roboty budowlane" oraz stwierdził, że warunkiem zastosowania stawki 8%, na podstawie art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, jest spełnienie dwóch przesłanek: po pierwsze zakres wykonywanych czynności musi dotyczyć budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy budynków lub ich części, po drugie, budynki lub ich części, których dotyczą tych czynności, muszą być zaliczane do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Niespełnienie chociażby jednej z wskazanych przesłanek powoduje, że transakcja nie może korzystać z preferencyjnej, 8% stawki podatku. Natomiast w przypadku budownictwa nieobjętego społecznym programem mieszkaniowym (budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2 oraz lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2), preferencyjną stawkę VAT w wysokości 8% stosuje się tylko do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej kwalifikującej te obiekty do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej. Na podstawie art. 41 ust. 12 w związku z art. 41 ust. 2 oraz art. 146a pkt 2 ustawy o VAT, 8% stawka podatku VAT znajduje zastosowanie w odniesieniu do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Wskazując na treść art. 146 ust. 1 pkt 2 lit. a, art. 146 ust. 2, ust. 3 ustawy o VAT organ wyjaśnił, że ze stawki preferencyjnej korzysta wyłącznie budowa, a także inne wymienione w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT czynności dotyczące budynków, rozumianych jako obiekty budowlane wraz z wbudowanymi w bryle budynku instalacjami i urządzeniami technicznymi. Obniżona stawka podatku nie obejmuje więc innych elementów infrastruktury budowlanej, wykonywanych na zewnątrz poza bryłą budynku. W ocenie organu, nie można zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącej, że wszystkie wymienione we wniosku czynności będą korzystały z preferencyjnej stawki podatku 8%. Stawką preferencyjną 8% do dnia 31 grudnia 2016 r. na podstawie art. 41 ust. 2 i ust. 12 w zw. z art. 146a pkt 2 ustawy o VAT objęte będą jedynie te roboty, które dotyczą budowy wskazanych w opisie sprawy budynków tj. dotyczące przygotowania i wykonania wykopów pod fundamenty budynków (przy założeniu, że obiekt mieści w PKOB 1122 i będzie zaliczany do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym). Natomiast pozostałe roboty, które nie dotyczą wzniesienia budynku, takie jak roboty rozbiórkowe czy roboty związane z uporządkowaniem terenu będą podlegały do dnia 31 grudnia 2016 r., opodatkowaniu stawką podstawową 23% na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o VAT. Odnosząc się do opodatkowania tożsamych robót po upływie terminu wskazanego w art. 146a ustawy o VAT czyli od 1 stycznia 2017 r., organ, wskazując na treść art. 146f ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT oraz treść Obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie ogłoszenia kwot, o których mowa w art. 38 ustawy o finansach publicznych (M.P. z 2012 r. poz. 355) wyjaśnił, że relacja państwowego długu publicznego do produktu krajowego brutto na koniec roku budżetowego 2011 wyniosła 53,5%. Natomiast na podstawie Obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie ogłoszenia kwot, o których mowa w art. 38 i art. 38a ustawy o finansach publicznych (M.P. z 2013 r. poz. 459) relacja państwowego długu publicznego do produktu krajowego brutto na koniec roku budżetowego 2012 wyniosła 52,7%. Zdaniem organu, analiza treści powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że skoro, na podstawie przepisu art. 146f ust. 2 ustawy o VAT, nie nastąpiło przekroczenie określonego progu relacji państwowego długu publicznego do produktu krajowego brutto według stanu na dzień 31 grudnia 2012 r., to przepis art. 146f ust. 1 pkt 3 nie będzie miał zastosowania. Tym samym stwierdzić należy, że od 1 stycznia 2017 r., o ile przepisy w zakresie stawek VAT nie ulegną zmianie, to przy świadczonych robotach zastosowanie będą miały stawki w wysokości odpowiednio 7% i 22%. Organ zauważył ponadto, że przedmiot zaklasyfikowania budynku do właściwego grupowania statystycznego, nie mieści się w ramach określonych w art. 14b § 1 O.p., w związku z tym odpowiedzi udzielono wyłącznie w oparciu o grupowanie wskazane przez Skarżącą, z którego wynika, że budynek będący przedmiotem budowy będzie sklasyfikowany w grupowaniu PKOB 1122. 4. Skarżąca nie zgadzając się z treścią wydanej interpretacji, pismem z dnia 13 czerwca 2016 r. wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa. 5. Minister Finansów w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 19 lipca 2016 r., stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej z dnia 2 czerwca 2016 r. 6. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżąca zarzuciła zaskarżonej interpretacji, że została wydana z naruszeniem: 1) przepisów postępowania, to jest art. 14 b § 1 i § 2 i art. 14 c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprecyzyjnym wskazaniu jakie jest stanowisko organu co do zdarzenia zaistniałego, jak i przyszłego oraz co do wznoszenia budynków mieszkalnych, jak i mieszkalno - usługowych, rozbieżnościach pomiędzy treścią rozstrzygnięcia interpretacji a jej uzasadnieniem, poprzez brak jednoznacznego określenia, w jakim zakresie stanowisko podatnika w odniesieniu do stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego jest prawidłowe , a w jakim nieprawidłowe; 2) prawa materialnego, to jest przepisów: - art. 41 ust. 2 i ust. 12, ust. 12 b i art. 41 ust. 1 w związku z art. 2 pkt 12, art. 146a pkt 2 ustawy o VAT, w związku z art. 3 pkt 1 lit. a i pkt 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez dopuszczenie się przez organ, który wydał interpretację, błędnej wykładni i niewłaściwej oceny co do zastosowania wskazanych przepisów prawa materialnego odnośnie zaistniałego zdarzenia, polegających na bezzasadnym uznaniu, że stawką preferencyjną 8 % do dnia 31 grudnia 2016 r. objęte będą tylko te roboty, które dotyczą budowy wskazanych w opisie zawartym we wniosku budynków, to jest dotyczące przygotowania i wykonania wykopów pod fundamenty budynków (przy założeniu, że obiekt mieści się w PKOB 1122 i będzie zaliczany do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, a pozostałe roboty, które nie dotyczą wzniesienia budynku, takie jak roboty rozbiórkowe czy roboty związane z porządkowaniem terenu będą podlegały opodatkowaniu stawka podstawową 23%, podczas gdy w ocenie Skarżącej wszystkie wymienione we wniosku czynności będą podlegały opodatkowaniu preferencyjną stawką VAT 8%, - art. 41 ust. 2 i ust. 12, ust. 12 b i art. 41 ust. 1 w związku z art. 2 pkt 12 w związku z art. 146f ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT poprzez dopuszczenie się przez organ błędnej wykładni i niewłaściwej oceny co do zastosowania wskazanych przepisów prawa materialnego odnośnie zdarzenia przyszłego opisanego przez Skarżącą polegających na bezzasadnym uznaniu, że od 1 stycznia 2017 r., o ile przepisy w zakresie stawek VAT nie ulegną zmianie, to przy świadczonych robotach zastosowanie będą miały stawki w wysokości odpowiednio 7 % i 22 %, podczas gdy w ocenie Skarżącej w przyszłości, o ile nie dojdzie do zmiany stanu prawnego, roboty opisane w stanie faktycznym będą podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT w stawce 8 %, zaś od dnia 1 stycznia 2017 r. stawką VAT w wysokości 7%, jak długo spełnione zostaną warunki opisane w art. 41 ust. 2, ust. 12, ust. 12 a i ust. 12 b ustawy o VAT. Z uwagi na powyższe naruszenia prawa Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. 7. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: 8.1. Skarga nie jest zasadna. 8.2. Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst. jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – określanej dalej jako "p.p.s.a.", w tym również interpretacji indywidualnych poddanych kontroli sądowej na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 a) p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem, z uwzględnieniem stanu prawnego, który miał zastosowanie w chwili orzekania w sprawie. Na podstawie art. 57a p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego, a sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 146 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Mając na względzie powołane powyżej kryteria, należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 8.3. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do stwierdzenia czy Skarżąca ma prawo do zastosowania obniżonej stawki podatku od towarów i usług odnośnie usług wymienionych w art. 41 ust. 12 u.p.t.u., tj. dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w zakresie dotyczącym prac polegających na wykonywaniu wykopów m.in. przy użyciu koparki, robót ziemnych, utylizacje urobku, prace rozbiórkowe istniejących obiektów budowlanych, uporządkowanie terenu budowy. Skarżąca wyraziła pogląd, że przysługuje jej prawo do zastosowania preferencyjnej stawki VAT zarówno wobec robót wykonywanych w stanie faktycznym jak i opisanych w zdarzeniu przyszłym, bez względu czy wznoszone budynki mają charakter wyłącznie mieszkalny czy też mieszkalno – usługowy, bowiem wykonywana przez Spółkę usługa stanowi element budowy, pod którymi kryją się wszelkie prace począwszy od prac przygotowawczych, a na pracach związanych z uporządkowaniem terenu po wzniesieniu obiektu kończąc. Minister Finansów nie podzielił oceny wyrażonej przez Skarżącego wskazując, że nie wszystkie wymienione we wniosku czynności będą korzystały z preferencyjnej stawki podatku VAT. Zdaniem organu stawką preferencyjną 8% do dnia 31 grudnia 2016 r. na podstawie art. 41 ust. 2 i ust. 12 w zw. z art. 146a pkt 2 ustawy o VAT objęte będą jedynie te roboty, które dotyczą budowy wskazanych w opisie sprawy budynków tj. dotyczące przygotowania i wykonania wykopów pod fundamenty budynków (przy założeniu, że obiekt mieści w PKOB 1122 i będzie zaliczany do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym). Natomiast pozostałe roboty, które nie dotyczą wzniesienia budynku, takie jak roboty rozbiórkowe czy roboty związane z uporządkowaniem terenu będą podlegały do dnia 31 grudnia 2016 r., opodatkowaniu stawką podstawową 23% na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o VAT. W zakresie przedstawionego zdarzenia przyszłego Minister Finansów stwierdził , że od 1 stycznia 2017 r., o ile przepisy w zakresie stawek VAT nie ulegną zmianie, to przy świadczonych robotach zastosowanie będą miały stawki w wysokości odpowiednio 7% i 22%. Zdaniem Sądu wydana interpretacja jest prawidłowa. Kluczowa w rozpoznawanej sprawie jest wykładania przepisów prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 12-12c ustawy o VAT, mającego tu zastosowanie. I tak, wskazać należy, że stosownie do brzmienia art. 41 ust. 12 u.p.t.u. stawkę podatku, o której mowa w ust. 2 (tj. zgodnie z art. 146a pkt 2 nin. ustawy 8% - w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r.), stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Rodzaje usług wymienionych w art. 41 ust. 12 u.p.t.u., których wykonanie w obiektach budowlanych lub ich częściach zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym daje podstawę do stosowania preferencyjnej stawki podatku od towarów i usług, nie zostały zdefiniowane w tej ustawie. Ustawodawca nie odesłał również w tej materii do stosowania definicji zawartych w innych ustawach, w szczególności w Prawie budowlanym. Taki zabieg byłby zresztą wątpliwy z uwagi na konieczność autonomicznego traktowania przepisów o podatku od towarów i usług ze względu na potrzebę ich harmonizacji na poziomie wspólnotowym. Dlatego należy przyjąć, że czynności wymienione w art. 41 ust. 12 u.p.t.u., zostały wprowadzone do tej ustawy w rozumieniu przyjętym w języku powszechnym. Nie ulega wątpliwości, że usługi opisane we wniosku o udzielenie interpretacji stanowią usługi w ramach realizacji inwestycji związanych z budową budynków mających charakter mieszkalny bądź mieszkalno-usługowy polegających na wykonywaniu wykopów, robotach ziemnych, rozbiórkowych, porządkujących teren. W ocenie Sądu usługi te można w świetle wyżej przytoczonej definicji zaliczyć do szeroko rozumianych usług budowlanych. Kwestia możliwości zastosowania obniżonej stawki VAT do robót dotyczących obiektów budownictwa mieszkaniowego wykonywanych poza budynkiem, była przedmiotem rozważań zawartych w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego, z dnia 3 czerwca 2013 r., sygn. I FPS 7/12 (ONSAiWSA 2014/1/3, LEX nr 1315795, Prok.i Pr.-wkł. 2014/9/48, POP 2013/5/471-474, a także na stronie internetowej: http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). W uchwale tej Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że obniżona stawka podatku od towarów i usług, o której mowa w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, w brzmieniu od 1 stycznia 2008 r., nie może mieć zastosowania do robót dotyczących obiektów budownictwa mieszkaniowego wykonywanych poza budynkiem. W tym miejscu zauważyć wypada, że wobec faktu, że przepis art. 41 ust. 12 ustawy o VAT pozostaje w niezmienionym brzmieniu, skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni akceptuje stanowisko zajęte w tej uchwale. W ocenie Sądu, na aktualność stanowiska wyrażonego w ww. uchwale, nie wpływa również okoliczność, że przywołane są zarówno w jej tezie jak i w uzasadnieniu przepisy § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U.Nr 212, poz. 1336) oraz § 37 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U.Nr 224, poz. 1779). Przepisy wskazanych aktów wykonawczych, jak wskazał NSA, dopełniały zakres towarów i usług objętych obniżoną stawką, pozwalając na jej zastosowanie także do budynków nieobjętych społecznym programem mieszkaniowym. Utrata przez nie mocy obowiązującej pozostaje zatem bez wpływu na wykładnię przepisu art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Wskazać zatem należy, że w uzasadnieniu przywołanej uchwały NSA wskazał, iż zarówno z definicji budynku zawartej w "Słowniku języka polskiego" (red. Mieczysław Szymczak, W-wa PWN 1978r. Tom pierwszy), jak i definicji tego pojęcia zawartej w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (dalej w skrócie PKOB), do której odwołuje się u.p.t.u. (art. 2 pkt 12 oraz art. 41 ust. 12a), wynika, że określenie to nie obejmuje swoim zakresem żadnych innych elementów i obiektów z nim funkcjonalnie powiązanych, w tym objętych pojęciem infrastruktury towarzyszącej. Jednocześnie NSA przypomniał, że zgodnie z prawem unijnym, regulacje dotyczące stosowania stawek obniżonych stanowią wyjątek od zasady opodatkowania podatkiem od towarów i usług stawką podstawową. Tym samym przepisy zezwalające na stosowanie stawek obniżonych winny podlegać wykładni ścisłej i nie jest dopuszczalne przekraczanie zakresów przedmiotowych objętych takimi przepisami. Pogląd taki wyrażany jest zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie (por. orzeczenia ETS z dnia 18 stycznia 2001 r., C-83/99 Komisja Wspólnot Europejskich v. Królestwo Hiszpanii oraz C-144/01 Komisja Wspólnot Europejskich v. Królestwo Hiszpanii, w których podkreślono, że przepisy określające grupę towarów/usług, które mogą być objęte preferencyjnymi stawkami, stanowią wyjątek od zasady stosowania stawki podstawowej, dlatego też przepisy te powinny być interpretowane w sposób ścisły, podobnie A. Cmoch, Dyrektywa VAT 2006/112/WE – Komentarz 2011, pod. red. J. Martini, str. 525 – 526, wyd. UNIMEX). NSA podkreślił, że utrzymanie i stosowanie stawek obniżonych podatku VAT zależy od decyzji państwa członkowskiego, które decydując jaki jest zakres przedmiotowy czynności objętych tymi stawkami, nie może rozszerzyć tego zakresu w stosunku do upoważnienia wynikającego z przepisów unijnych, natomiast może go ograniczyć. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że Polska przystępując do Unii Europejskiej w Traktacie akcesyjnym na okres przejściowy uzyskała odstępstwa od zasad określonych w art. 12 ust. 3 lit. a) VI Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku - 77/338/EWG (Dz.U. L 145/1 z 13 czerwca 1977 r. ze zm., dalej "VI Dyrektywa"). Zgodnie bowiem z załącznikiem XII pkt 1 Traktatu podpisanego w Atenach 16 kwietnia 2003 r. pomiędzy Państwami Członkowskimi a Republiką Czeską, Republiką Estońską, Republiką Cypryjską, Republiką Łotewską, Republiką Węgierską, Republiką Malty, Rzeczpospolitą Polską, Republiką Słowenii i Republiką Słowacką o przystąpieniu tych państw do Unii Europejskiej (Dz.U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864), w drodze odstępstwa od artykułu 12 ust. 3 lit. a) VI Dyrektywy, tj. od zasady stosowania stawki podstawowej, Polska mogła utrzymać do dnia 31 grudnia 2007 r. obniżoną stawkę podatku od wartości dodanej, nie mniejszą niż 7%, na dostawę usług budowy, remontu i modernizacji budynków mieszkalnych, nieświadczonych w ramach programu o charakterze socjalnym, z wyłączeniem materiałów budowlanych oraz na dostawę budynków mieszkalnych przed pierwszym zasiedleniem, w rozumieniu art. 4 ust. 3 lit. a) VI Dyrektywy. Przepis ten zezwalał Polsce, w okresie przejściowym, na utrzymanie obniżonej stawki podatku w dwóch przypadkach: 1) na dostawę usług budowy, remontu i modernizacji budynków mieszkalnych w przypadku, gdy usługi te nie były świadczone w ramach programu o charakterze socjalnym (obniżona stawka podatku nie obejmowała przy tym materiałów budowlanych), 2) na dostawę budynków mieszkalnych lub części budynków mieszkalnych przed pierwszym zasiedleniem. Korzystając z uzyskanego odstępstwa, w art. 146 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.t.u. postanowiono, że w okresie od dnia przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej do dnia 31 grudnia 2007 r. stosuje się stawkę w wysokości 7 % w odniesieniu do robót budowlano-montażowych oraz remontów i robót konserwacyjnych związanych z budownictwem mieszkaniowym i infrastrukturą towarzyszącą. Stosownie do art. 146 ust. 2 u.p.t.u., przez roboty związane z budownictwem mieszkaniowym i infrastrukturą towarzyszącą, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a, rozumie się roboty budowlane dotyczące inwestycji w zakresie obiektów budownictwa mieszkaniowego i infrastruktury towarzyszącej oraz remontów obiektów budownictwa mieszkaniowego. Jak natomiast stanowi art. 146 ust. 3 u.p.t.u. przez infrastrukturę towarzyszącą budownictwu mieszkaniowemu, o której mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a), rozumie się: 1) sieci rozprowadzające, wraz z urządzeniami, obiektami i przyłączami do budynków mieszkalnych, 2) urządzanie i zagospodarowanie terenu w ramach przedsięwzięć i zadań budownictwa mieszkaniowego, w szczególności drogi, dojścia, dojazdy, zieleń i małą architekturę, 3) urządzenia i ujęcia wody, stacje uzdatniania wody, oczyszczalnie ścieków, kotłownie oraz sieci wodociągowe, kanalizacyjne, cieplne, elektroenergetyczne, gazowe i telekomunikacyjne - jeżeli są one związane z obiektami budownictwa mieszkaniowego. Z dniem 31 grudnia 2007 r. skończył się, wynegocjowany przez Polskę przed akcesją, okres przejściowy na stosowanie 7% stawki VAT do robót budowlano-montażowych, remontów i konserwacji związanych z budownictwem mieszkaniowym i infrastrukturą towarzyszącą oraz obiektów budownictwa mieszkaniowego i ich części. Od 1 stycznia 2008 r. Polska została zobowiązana do zastosowania w regulacjach krajowych, dotyczących opodatkowania budownictwa mieszkaniowego, unormowań wynikających z Dyrektywy 2006/112/ WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE L 06.347.1), która zastąpiła VI Dyrektywę VAT. Unormowania zawarte w Dyrektywie 2006/112/WE umożliwiają wprowadzenie obniżonej stawki podatku od towarów i usług jedynie do dostawy, budowy, remontu lub przebudowy budynków mieszkalnych w ramach polityki społecznej (poz. 10 do zał. III do Dyrektywy 112). W przywołanej uchwale, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że skoro przepisy unijne nie definiują pojęć z omawianego zakresu oraz że państwo członkowskie może utrzymywać i stosować stawki obniżone w danej kategorii, będąc uprawnionym do ograniczania danej kategorii nawet do niewielkiej jej części, zatem możliwe jest ograniczenie zakresu stosowania takiej stawki do samego budynku, bez pozostałych obiektów i urządzeń związanych z jego funkcjonowaniem. Ponadto NSA wyjaśnił, że w okresie od dnia przystąpienia Rzeczypospolitej do Unii Europejskiej do dnia 31 grudnia 2007 r., zastosowanie znajdowała stawka 7 % w odniesieniu do budynków mieszkalnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Natomiast w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, wskazującym na możliwość stosowania stawki obniżonej, jak i w rozporządzeniach przywołanych powyżej słowo "infrastruktura" nie występuje. Tym samym w przepisach ustawy oraz rozporządzeń dotyczących stawek obniżonych, obowiązujących od roku 2008, pojęcie "infrastruktury towarzyszącej" zostało pominięte. Zdaniem NSA był to zabieg celowy, co wynika z przebiegu procesu legislacyjnego dotyczącego zmian ustawy w omawianym zakresie. Powyższe, stosownie do argumentacji przedstawionej w ww. uchwale, wskazuje, że zakres przedmiotowy robót budowlanych dotyczących obiektów budownictwa mieszkaniowego, nie obejmuje robót wykonanych poza budynkiem. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, w pełni pogląd ten podziela, wyjaśniając jednocześnie, że przywołana uchwała jest uchwałą abstrakcyjną, wyjaśniająca przepisy prawne, których stosowanie spowodowało rozbieżności w orzecznictwie, a nie dotycząca zagadnienia prawnego budzącego wątpliwości w konkretnej sprawie. Zwrócić również należy uwagę, że NSA w przywołanej uchwale, wskazał iż nie znajduje uzasadnienia stanowisko, w myśl którego fakt, że w rozporządzeniach ustawodawca użył określenia "dotyczących obiektów budownictwa mieszkaniowego", jest elementem przesądzającym o tym, że chodzi także o czynności wykonywane poza samym budynkiem. Zdaniem Sądu bowiem słowo "dotyczących" odnosi się do tego jakich rodzajów budynków muszą dotyczyć wymienione czynności. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni pogląd ten podziela. Odnosząc się do argumentów Skarżącej dotyczących charakteru wykonywanych usług jako robót budowlanych, stanowiących element budowy podkreślić należy, że nie jest wystarczającą okolicznością, pozwalająca skorzystać z preferencyjnej stawki to, że wykonywane czynności są robotami budowlanymi, ale że dotyczą budowy budynków, zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym budownictwa mieszkaniowego, czyli nie są robotami wykonanymi poza budynkiem. W związku z powyższym Minister Finansów prawidłowo przyjął, że stawką preferencyjną 8% do dnia 31 grudnia 2016 r. na podstawie art. 41 ust. 2 i ust. 12 w zw. z art. 146a pkt 2 ustawy o VAT objęte będą jedynie te roboty, które dotyczą budowy wskazanych w opisie sprawy budynków tj. dotyczące przygotowania i wykonania wykopów pod fundamenty budynków (przy założeniu, że obiekt mieści w PKOB 1122 i będzie zaliczany do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym). Natomiast pozostałe roboty, które nie dotyczą wzniesienia budynku, takie jak roboty rozbiórkowe czy roboty związane z uporządkowaniem terenu będą podlegały do dnia 31 grudnia 2016 r., opodatkowaniu stawką podstawową 23% na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o VAT. Jednocześnie organ udzielający interpretacji dokonując oceny stanowiska strony skarżącej w zakresie opodatkowania wymienionych robót opisanych jako zdarzenie przyszłe, prawidłowo stwierdził powołując przepisu art. 146 f ust. 2 ustawy o VAT, że nie nastąpiło przekroczenie określonego progu relacji państwowego długu publicznego do produktu krajowego brutto według stanu na dzień 31 grudnia 2012 r., to przepis art. 146f ust. 1 pkt 3 nie będzie miał zastosowania. Tym samym stwierdzić należy, że od 1 stycznia 2017 r., o ile przepisy w zakresie stawek VAT nie ulegną zmianie, to przy świadczonych robotach zastosowanie będą miały stawki w wysokości odpowiednio 7% i 22%. W związku z tym, że Skarżący dokonując opisu zdarzenia przyszłego wskazał, że będzie wykonywał również prace rozbiórkowe istniejących obiektów budowlanych i uporządkowanie terenu budowy, jako czynności poprzedzające zasadnicze prace ziemne i przygotowanie wykopów pod fundamenty, warto w tym miejscu wskazać na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 28 sierpnia 2013 r. sygn. akt I FSK 1346/12 ( dostępny na stronie internetowej: http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl ) na tle analogicznej kwestii dotyczącej zastosowania stawki podatku VAT w zakresie prac rozbiórkowych. NSA stwierdził, że w pojęciach: budowa, remont i przebudowa, o których stanowi ten przepis, na pewno nie mieści się rozbiórka mieszkaniowego obiektu budowlanego, która to czynność pozostaje zresztą w całkowitej sprzeczności z celem tych unormowań, wspierających tworzenie oraz utrzymanie substancji mieszkaniowej na możliwie najmniej dla konsumentów dolegliwym pod względem ekonomicznym poziomie (stąd obniżony VAT), a nie jej likwidacja, co stanowi cel rozbiórki. Nawet gdyby przyjąć, że rozbiórka ma poprzedzać tworzenie nowych obiektów budownictwa mieszkaniowego, to biorąc pod uwagę szczególny charakter tych norm i konieczność ich ścisłej wykładni, przy jednoczesnej możliwości rozdzielenia tych procesów (rozbiórki i budowy), brak jest podstaw do objęcia czynności rozbiórki mieszkaniowego obiektu budowlanego obniżoną stawką VAT. Jedyny wyjątek w tym zakresie mógłby dotyczyć czynności przebudowy mieszkaniowego obiektu budowlanego, która w ramach tej przebudowy wymagałaby jednoczesnego rozebrania jego części. Sytuacja taka jednak nie ma miejsca w tej sprawie, skoro podatnik formułując swoje pytanie stwierdził, że jego zadaniem po dokonaniu rozbiórki jest również uporządkowanie terenu. Podsumowując zdaniem Sądu wymienione we wniosku prace budowlane zarówno dotyczące stanu faktycznego jak i zdarzenia przyszłego, które dotyczą budowy wskazanych w opisie sprawy budynków, a dotyczące przygotowania i wykonania wykopów pod fundamenty budynków, przy założeniu, że obiekt mieści w PKOB 1122 i będzie zaliczany do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, korzystają z opodatkowania preferencyjną stawką podatku VAT. Natomiast pozostałe roboty, które nie dotyczą wzniesienia budynku np. roboty rozbiórkowe czy porządkujące opodatkowane są stawką podstawową. W związku z powyższym nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 41 ust. 2 i ust. 12, ust. 12 b i art. 41 ust. 1 w związku z art. 2 pkt 12, art. 146a pkt 2 ustawy o VAT oraz w związku z art. 146f ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT. 8.4. W ocenie Sądu nie zasługują na uwzględnienie również zarzuty naruszenia przepisów postępowania; art. 14 b § 1 i § 2 i art. 14 c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 14b § 1 O.p. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zgodnie z art. 14b § 2 O.p. wniosek zainteresowanego o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, składany w jego indywidualnej sprawie, może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Stosownie zaś do art. 14b § 3 tej ustawy, składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 - § 2 O.p.). W ocenie Sądu organ wydając zaskarżoną interpretację indywidualną spełnił wygania wynikające z powołanych powyżej przepisów. Z zaskarżonej interpretacji indywidualnej jednoznacznie wynika, że Minister Finansów uznał za nieprawidłowe stanowisko Spółki co do możliwości zastosowania preferencyjnej stawki podatku VAT w odniesieniu do wszystkich wykonywanych robót opisanych we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej. Jednocześnie organ wskazał na możliwość zastosowania stawki preferencyjnej w zakresie robót, które dotyczą budowy opisanych we wniosku budynków, a więc mieszkalnych jak i mieszkalno – usługowych, polegających na przygotowaniu i wykonywaniu wykopów pod fundamenty budynków oraz wskazał do jakich robót będzie miała zastosowanie stawka podstawowa. Organ udzielający interpretacji indywidualnej dokonał oceny stanowiska strony zarówno w stanie prawnym obowiązującym do dnia 31 grudnia 2016 r. jak i od dnia 1 stycznia 2017 r. Niezasadnym jest twierdzenie Skarżącej, że organ nie wyjaśnił, czy zaprezentowane stanowisko dotyczy w takim samym stopniu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego oraz zarówno wznoszenia budynków mieszkalnych, jak i mieszkalno - użytkowych, bowiem stanowisko organu odnosi się zarówno do stanu faktycznego, jak i zdarzenia przyszłego, odnosząc się do opodatkowania tożsamych robót do dnia 31 grudnia 2016 r. jak i po upływie terminu wskazanego w art. 146a ustawy o VAT, czyli po 1 stycznia 2017 r. Również treść interpretacji, w której organ stwierdził, że roboty dotyczą budowy wymienionych w opisie sprawy budynków wskazuje, że stanowisko to odnosi się zarówno do budynków mieszkalnych jak i mieszkalno-użytkowych, przy założeniu, że obiekty te są zakwalifikowane do PKOB 1122 i są zaliczane do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. W związku z powyższym w ocenie Sądu zaskarżona interpretacja indywidualna spełnia wymogi określone w art. 14 c § 1 i § Ordynacji podatkowej. 8.5. Mając wszystkie powyższe okoliczności na uwadze Sąd uznał, iż zaskarżona interpretacja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.