I SA/Gd 1188/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 20 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 24 lipca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 rok postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. A.N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 24 lipca 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 27 marca 2014 r. określającą podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 rok z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości w kwocie 6.883,00 zł. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w którym wskazano, że małżonkowie N. wychowują dwoje dzieci, w tym niepełnosprawną córkę chorującą na porażenie mózgowe i wymagającą w związku z tym stałej opieki, leczenia i rehabilitacji. Żona skarżącego jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, jedynym żywicielem rodziny jest skarżący prowadzący sezonową działalność w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej. Decyzją z dnia 12 grudnia 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego określił A.N. dochód z upraw, chowu i hodowli w wysokości 1.938 zł. Ponadto rodzina skarżącego korzysta z pomocy Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie otrzymując zasiłek rodzinny na córkę K. w kwocie 106 zł i dodatek do tego zasiłku w kwocie 180 zł. Żona skarżącego cierpi na schorzenie kręgosłupa uniemożliwiające jej podjęcie pracy zawodowej. W tej sytuacji wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ze względu na niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody jest zasadny, szczególnie, że podatek w takiej samej wysokości został określony żonie skarżącego, co łącznie z odsetkami od zobowiązań podatkowych na dzień 18 sierpnia 2014 r. wynosi dla obojga małżonków 20.908,00 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis art. 61 P.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004). Trudne do odwrócenia skutki zaś to takie prawne lub faktyczne skutki, które powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., II FZ 182/10, oba powołane orzeczenia dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Podzielając w całości przedstawione wyżej poglądy NSA, uznać należy, że ujawnione przez stronę okoliczności uzasadniają w wystarczającym stopniu istnienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazać należy, że wprawdzie świadczenie pieniężne, wokół spełnienia którego toczy się spór w niniejszej sprawie, jest z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym, jednakże rozważając skutki zapłaty orzeczonej należności, należy mieć na uwadze jej wysokość, która w zestawieniu z możliwościami majątkowymi i finansowymi strony skarżącej, jest znaczna. Potencjalna egzekucja tej należności mogłaby doprowadzić do następstw trudnych do odwrócenia biorąc pod uwagę trudną sytuację finansową rodziny skarżącego oraz szczególne potrzeby tej rodziny związane z koniecznością leczenia, rehabilitacji i opieki nad niepełnosprawną córką. W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając wniosek skarżącej o wstrzymanie zaskarżonej decyzji za wystarczająco uzasadniony, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.