I SA/Gd 1201/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Woźniak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 2 września 2011 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodów z nieujawnionych źródeł lub nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2007 r. oddala skargę. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia 30 grudnia 2010 r. ustalił M. P. podatek dochodowy od osób fizycznych w formie ryczałtu od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za 2007 r. w wysokości 35.336,00 zł. Organ kontroli skarbowej w uzasadnieniu decyzji podał, że M. P. w okresie objętym kontrolą uzyskiwał dochody z pozarolniczej działalności gospodarczej prowadzonej pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowe "A" opodatkowanej na zasadach ogólnych. W zeznaniu podatkowym za rok 2007 złożonym na formularzu PIT – 36 podatnik wykazał przychód w kwocie 871.088,21 zł, koszt uzyskania przychodów w kwocie 954.601,99 zł i stratę w kwocie 83.513,78 zł. Z uzasadnienia decyzji wynika, że kontrolę podatkową za rok 2007 w zakresie źródeł finansowania wydatków poniesionych w roku 2007 prowadzano także wobec B. P.. Małżonkowie M. P. i B. P. pozostawali w 2007 r. w majątkowej wspólności małżeńskiej. B. P. w okresie objętym kontrolą uzyskiwała dochody z działalności wykonywanej osobiście (w tym umowy o dzieło i umowy zlecenia) oraz przychody objęte ryczałtem – handel artykułami spożywczymi. W zeznaniu PIT – 37 za 2007 r. B. P. wykazała przychód z umów zlecenia i umów o dzieło w wysokości 3.000 zł, koszty uzyskania przychodu w kwocie 600 zł, dochód z ww. tytułów 2.400 zł i kwotę nadpłaty w kwocie 456,00 zł. W zeznaniu PIT – 28 za 2007 r. B. P. wykazała przychody objęte ryczałtem w wysokości 37.237,39 zł, zapłacone składki na ubezpieczenie społeczne w wysokości 6.696,37 zł, podstawę opodatkowania w kwocie 30.541,00 zł oraz nadpłatę w wysokości 744 zł. Organ kontroli skarbowej w oparciu o zgromadzony i przedstawiony w uzasadnieniu decyzji materiał dowodowy ustalił kolejność zdarzeń występujących w roku podatkowym w rozbiciu na poszczególne miesiące, przyporządkowując im jednocześnie stosowną kwotę stanowiącą przychód lub wydatek. Zestawienie chronologiczne zdarzeń pozwalających ustalić, które z poniesionych wydatków i zgromadzonych w poszczególnych miesiącach roku podatkowego zasobów finansowych podatników znajdują pokrycie w opodatkowanych lub wolnych od podatku źródłach przychodów i posiadanych wcześniej zasobach majątkowych zostało przestawione w formie tabelarycznej na stronach 15 i 16 decyzji. W oparciu o ww. rozliczenie organ kontroli skarbowej przyjął, że kwota wydatków i wysokość zgromadzonego mienia przez małżonków M. i B. P. przewyższa kwotę uzyskanych dochodów i posiadanych wcześniej zasobów finansowych o kwotę 94.228,00 zł. Kwota ta, w ocenie organu kontroli skarbowej odpowiada wysokości przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych. Organ kontroli skarbowej przyjął, że na M. P., w związku z pozostawaniem we wspólności majątkowej, przypada 50% tej kwoty tj. 47.114 zł, zaś podatek od tej kwoty obliczony przy zastosowaniu stawki w wysokości 75 % wynosi 35.336,00 zł. Organ kontroli skarbowej odnotował, że według art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307) – dalej jako "u.p.d.o.f." w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2007 r. wysokość przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych ustala się na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym przed poniesieniem tych wydatków lub zgromadzeniem mienia, pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. W odwołaniu od decyzji organu kontroli skarbowej M. P. zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego poprzez: 1) przyjęcie w rozliczeniu dochodów ze źródeł nieujawnionych zaniżonej i niezgodnej ze stanem faktycznym kwoty zobowiązań na dzień 31 grudnia 2007 r., zamiast kwoty 35.369,98 zł, organ kontroli skarbowej przyjął 19.576,12 zł; ten błąd spowodował zwiększenie dochodów nieujawnionych o kwotę różnicy tj. 15.793,86 zł, 2) niepełne uzasadnienie zaskarżonej decyzji w zakresie braku wskazania sposobu ustalenia kwoty zobowiązań na koniec poszczególnych miesięcy i kwoty płatności dokonanych w danym miesiącu, co miało wpływ na kwotę ustalonych dochodów nie znajdujących pokrycia w źródłach ujawnionych i opodatkowanych, i sprzeczne jest z postanowieniami art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) – dalej jako "Op.", 3) brak takiego uzasadnienia określającego sposób ustalenia wspomnianych danych liczbowych uniemożliwia odwołującemu dokonanie oceny zgodności ze stanem faktycznym występującym w jego sprawie – mógł ustosunkować się tylko do kwoty zobowiązań na koniec 2007 r. Odwołujący sformułował wniosek o zmianę zaskarżonej decyzji z powodu ustalenia zawyżonej kwoty dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu. W uzasadnieniu odwołania strona podniosła, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej podał jako zobowiązania nieuregulowane w 2007 r. kwotę 19.576,12 zł natomiast wedle dowodów, którymi dysponuje strona, i które były w dyspozycji organu kontroli skarbowej, kwota zobowiązań M. i B. P. na dzień 31 grudnia 2007 r. wynosiła 35.369,98 zł. Według odwołującego, wysokość wydatków nie znajdujących pokrycia w 2007 r. powinna być określona na poziomie 78.434,40 zł a nie jak wynika z kwestionowanej decyzji 94.228 zł. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 2 września 2011 r. uchylił w części decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 30 grudnia 2010 r. i obniżył M. P. wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodów z nieujawnionych źródeł lub nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za rok 2007 z kwoty 35.336,00 zł do kwoty 34.052,00 zł. Odnosząc się do zarzutu niewłaściwego ustalenia kwoty dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów poprzez przyjecie zaniżonej i niezgodnej ze stanem faktycznym kwoty zobowiązań na dzień 31 grudnia 2007 r. organ odwoławczy wyjaśnił, że wykazane wydatki w podatkowej księdze przychodów i rozchodów zostały pomniejszone o zobowiązania wobec kontrahentów z tytułu zakupu towarów handlowych w kwotach netto. Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, że zobowiązanie podatkowe wobec kontrahentów na dzień 30 listopada 2007 r. wg. przedłożonych w toku postępowania kontrolnego dowodów wynosiło 133.474,65 zł netto, które następnie zostało spłacone na dzień 31 grudnia 2007 r. w kwocie 127.854,83 zł netto w tym spłata zobowiązania za październik w wysokości 956,90 zł netto. Zatem z rachunkowego wyliczenia wynika, że zobowiązanie za listopad w kwocie netto 6.579,72 zł (956,90 zł za październik + 5.619,82 zł za listopad) niezapłacone w 2007 r. oraz zobowiązanie na koniec grudnia 2007 r. w kwocie netto 19.576,12 zł zostało uwzględnione w rozliczeniu chronologicznym (w podatkowej księdze przychodów i rozchodów wydatki ewidencjonowane były w kwotach netto). Zatem, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej zobowiązania wobec kontrahentów na koniec listopada i grudnia 2007 r. zostały przyjęte w prawidłowej wysokości. Dyrektor Izby Skarbowej w odniesieniu do kopii 14 faktur załączonych do odwołania na łączną kwotę netto 26.152,84 zł dotyczących poniesionych wydatków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą zauważył, że zostały one uwzględnione przez organ kontroli skarbowej z rozliczeniu 2007 r. organ kontroli skarbowej uznał, że ich płatność nastąpiła w 2008 r. Odnosząc się z kolei do faktur wymienionych i szczegółowo opisanych w uzasadnieniu decyzji, które nie zostały przedłożone przez podatnika w toku prowadzonego postępowania kontrolnego organ odwoławczy stwierdził, że w podatkowej księdze przychodów i rozchodów za grudzień 2007 r. zaewidencjonowano wydatki na łączną kwotę netto 3.424,23 zł dotyczące zakupu energii, usług telekomunikacyjnych i usług wodociągowych, podczas, gdy wydatki te zostały faktycznie poniesione w 2008 r. Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, że zobowiązania wobec kontrahentów na dzień 31 grudnia 2007 r. są większe o kwotę netto 3.424,23 zł, a zatem stanowią kwotę netto 23.000,35 zł. Z uwagi na fakt, że organ kontroli skarbowej niezapłacone zobowiązania wobec kontrahentów przyjął w kwotach netto to również organ odwoławczy przyjął je w kwotach netto. W odniesieniu do zarzutów naruszenia przepisów postępowania organ odwoławczy uznał je za niezasadne. Wyjaśnił, że uzasadnienie kwestionowanej odwołaniem decyzji zawiera wszelkie prawem określone elementy, kwoty zobowiązań wobec kontrahentów na koniec każdego miesiąca przyjęte zostały w całości w oparciu o zestawienia i dowody przedłożone przez stronę, zarzut braku wskazania sposobu ustalenia kwoty zobowiązań na koniec poszczególnych miesięcy i kwot płatności dokonanych w danym miesiącu nie został udokumentowany ani nawet uzasadniony. Organ odwoławczy wyjaśnił także dlaczego w okolicznościach niniejszej sprawy nie było możliwe załatwienie sprawy przez organ I instancji w trybie art. 226 Op. M. P. wniósł skargę na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnie art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. polegającą na przyjęciu w rozliczeniu dochodów nieujawnionych zaniżonej i niezgodnej ze stanem faktycznym kwoty zobowiązań na dzień 31 grudnia 2007 r. Zamiast w kwocie brutto 35.369,98 zł Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, przyjął istniejące zobowiązania na koniec roku w kwocie netto w wysokości 19.576 zł a w wyniku złożonego odwołania Dyrektor Izby Skarbowej uznał dodatkowo kwotę netto 3.424,23 zł – czyli łącznie 23.000,35 zł. Nieprawidłowo przyjęta kwota zobowiązań istniejących na dzień 31 grudnia 2007 r. spowodowała wprost zawyżenie podstawy opodatkowania o 12.368,63 zł i w konsekwencji zryczałtowanego podatku dochodowego o kwotę 9.276,00 zł na obojga małżonków. Nadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a to art. 121 §1, art. 122 oraz art. 187 § 1 Op, co doprowadziło do niewłaściwego ustalenia kwoty dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów na skutek nie uwzględnienia faktycznej kwoty zobowiązań wobec kontrahentów, istniejącej na dzień 31 grudnia 2007 r. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie decyzji I i II instancji w zakresie nieuwzględnionej wartości zobowiązań wobec dostawców towarów i usług na dzień 31 grudnia 2007 r. w kwocie brutto 12.368,63 zł i w konsekwencji zawyżenie zryczałtowanego podatku dochodowego o kwotę 4.638 zł licząc na jednego z małżonków. Skarżący sformułował także wniosek o zwrot kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi, że dla ustalenia podstawy opodatkowania według art. 20 ust.3 u.p.d.o.f. istotny jest rzeczywisty przepływ środków finansowych. Wydatki w rachunku dochodów nieujawnionych nie obejmują więc także wartości niezapłaconych zobowiązań wobec dostawców towarów i usług na dzień 31 grudnia rozliczanego roku. Faktycznie istniejące zobowiązania w kwocie brutto w przypadku skarżącego stanowiły kwotę 35.369,98 zł. i wynikają z załączonych do odwołania dowodów. Strona skarżąca podkreśla, że prawidłowo określona kwota zobowiązań powinna być uwzględniona w kwocie brutto. Wszelako w 2008 r. skarżący płacił zobowiązania względem kontrahentów w kwocie brutto. Strona skarżąca zaakcentowała niekonsekwencję organów podatkowych: po pierwsze, w piśmie z dnia 2 2 lutego 2011 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej sam stwierdził, że zobowiązania wobec kontrahentów na koniec roku podatkowego przyjmuje w kwocie brutto, po drugie, zobowiązania istniejące na dzień 31 grudnia 2006 r. a zapłacone w styczniu 2007 r. organ odwoławczy przyjął w rozliczeniu w kwocie brutto. Uzasadniając zarzuty w zakresie naruszenia przepisów postępowania skarżący podniósł, że organy obu instancji nie wyjaśniły dlaczego zobowiązania na koniec roku zostały przyjęte w kwotach netto, zwłaszcza, gdy kwotę zobowiązań "przechodzących" z 2006 r. przyjęto w rozliczeniu dochodów nieujawnionych za 2007 r. w wysokości brutto. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Skarga nie ma uzasadnionych podstaw, zatem podlega oddaleniu. Na wstępie należy zaznaczyć, że Sąd, oceniając zaskarżoną decyzję uznał, że postępowanie poprzedzające jej wydanie przeprowadzone zostało zgodnie z zasadami określonymi w Ordynacji podatkowej w szczególności, w art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1 i art. 187 § 1 tej ustawy. Uzasadnienie decyzji odpowiada zaś wymogom określonym w art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Op. Powoływany przepis wymaga, by uzasadnienie rozstrzygnięcia zawierało uzasadnienie faktyczne polegające na wskazaniu faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności oraz uzasadnienie prawne tj. przytoczenie przepisów prawa wraz z wyjaśnieniem ich znaczenia w odniesieniu do okoliczności konkretnej sprawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest na tyle czytelne i wyczerpujące, że nie ma wątpliwości co do tego jakich ustaleń faktycznych dokonały organy podatkowe obu instancji i na jakich dowodach oparły swoje rozstrzygnięcia. Organ przytoczył nadto przepisy prawa materialnego i procesowego, które stanowiły podstawę wydania decyzji. W ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest na tyle wyczerpujące, że pozwala skarżącemu na odniesienie się do zawartej tam argumentacji, a przez to podjęcie stosownej obrony oraz pozwala Sądowi na dokonanie oceny prawidłowości zawartych w decyzji ustaleń i rozstrzygnięć. Zgodnie z art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym w 2007 r. wysokość przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych ustala się na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym przed poniesieniem tych wydatków lub zgromadzeniem mienia, pochodzącym z przychodów uprzednio opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Zatem nadwyżka wydatków nad przychodami rozliczana winna być w trakcie roku podatkowego, będącego przedmiotem analizy, przez wyodrębnienie każdego momentu, w którym wydatki przewyższają przychody i ewentualnie zsumowanie wszystkich takich wartości w zakresie danego roku podatkowego, w sytuacji, gdy jest ich więcej. Nie budzi więc wątpliwości Sądu postępowanie organów podatkowych, które dokonały zestawienia wszystkich zdarzeń powodujących powstanie przychodów lub wydatków i chronologiczne ich zestawienie, a następnie ocena, czy wydatki znajdują pokrycie w przychodach lub mieniu już posiadanym przez podatnika. Sąd akceptuje prezentowany przez skarżącego pogląd, że dla ustalenia podstawy opodatkowania 75% podatkiem, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. istotne jest ustalenie faktycznych przychodów jak i faktycznie poniesionych wydatków. Jeżeli więc przedmiotem analizy w postępowaniu w przedmiocie opodatkowania przychodów pochodzących ze źródeł nieujawnionych lub nieznajdujących pokrycia w źródłach ujawnionych jest pozarolnicza działalność gospodarcza i jej zapis w podatkowej księdze przychodów i rozchodów to trzeba mieć na uwadze, że nie każdy wydatek klasyfikowany jako koszt uzyskania przychodów dla celów opodatkowania dochodów z działalności gospodarczej będzie wydatkiem w rozumieniu art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. Nie będą w szczególności takimi wydatkami kwoty zobowiązań zarachowane w danym roku podatkowym ale rzeczywiście w tym roku nie zapłacone. Spór w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny, czy organ podatkowy prawidłowo ustalił kwotę zobowiązań skarżącego na dzień 31 grudnia 2007 r. Przy czym ocena ta musi być dokonana w dwóch aspektach, mianowicie czy ustalając stan zobowiązań na dzień 31 grudnia 2007 r. uwzględniono wszelkie wydatki zarachowane w podatkowej księdze przychodów i rozchodów w 2007 r. ale faktycznie zapłacone dopiero w 2008 r. oraz to, czy te zobowiązania powinny być uwzględniane w kwotach brutto czy netto. Z przedłożonych akt sprawy, w szczególności zaś, z zestawień tabelarycznych znajdujących się w uzasadnieniu obu decyzji wynika, że wykazane przez podatnika w podatkowej księdze przychodów i rozchodów wydatki zostały pomniejszone o zobowiązania wobec kontrahentów z tytułu zakupu towarów handlowych w kwotach netto. Zobowiązanie wobec kontrahentów na dzień 30 listopada 2007 r., według przedłożonych dowodów w toku prowadzonego postępowania, wynosiło 133.474,65 zł. netto, które zostało spłacone na dzień 31 grudnia 2007 r. w kwocie 127.854.83 zł netto, w tym spłata zobowiązania za październik w wysokości 956,90 zł. netto. Zatem z rachunkowego wyliczenia wynika, że zobowiązanie za listopad w kwocie netto 6.576,72 zł i zapłacone w 2007 r. oraz zobowiązanie na koniec grudnia 2007 r. w kwocie netto 19.576,12 zł zostało uwzględnione w zestawieniu chronologicznym. Trafnie organ podatkowy zauważył, że zgodnie z zasadami prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, przychody i wydatki w tej ewidencji podatkowej są ujmowane w kwotach netto. Strona nie poniosła więc z tytułu dostawy towarów w 2007 r. wydatków związanych z podatkiem VAT bowiem obniżyła podatek należny o kwotę podatku naliczonego wynikającą z niezapłaconych faktur. Jednocześnie trzeba zauważyć, że nie ma racji skarżący zarzucając organom podatkowym sprzeczność która ma wynikać stąd, że kwoty nie zapłacone w 2006 r. zostały uwzględnione w rozliczeniu roku 2007 w wielkościach brutto zaś zobowiązania, które nie zostały zapłacone w 2007 r. ujmują w kwotach netto. Sąd akceptuje przedstawione w tym zakresie wyjaśnienie organu podatkowego. Organ słusznie wskazał, że zobowiązanie wobec kontrahentów na koniec roku podatkowego zapłacone w roku następnym przyjmuje się w kwotach brutto, bowiem podatek naliczony został rozliczony w miesiącu dostawy towaru, a wydatek faktycznie został poniesiony w kwocie brutto w roku następnym. Stanowi to logiczną konsekwencję odniesienia okresów rozliczania podatku VAT (miesiąc) do okresu rozliczenia podatku dochodowego (rok). Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej wynika, że odniósł się on w sposób wyczerpujący do załączonych do odwołania od decyzji organu I instancji kopii faktur, z których mają wynikać kwoty zobowiązań nie uiszczonych przez skarżącego w 2007 r. a zaewidencjonowanych w tym roku w podatkowej księdze przychodów i rozchodów i uwzględnionych przy ustalaniu wydatków poniesionych przez skarżącego w 2007 r. W świetle przedłożonych akt sprawy nie budzi wątpliwości Sądu, że kwotę 26.152,84 zł netto wynikającą z 14 faktur dotyczących prowadzonej działalności gospodarczej i ujętych w poz. 772, 764, 758, 789, 788, 790, 795, 797, 798, 778, 777, 708, 726, 711 Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej uwzględnił w rozliczeniu wydatków poniesionych w 2007 r. w ten sposób, że uznał, iż zostały one zapłacone w 2008 r. Innymi słowy, kwoty te nie powiększały wydatków skarżącego w 2007 r. Do odwołania skarżący dołączył także faktury dokumentujące zakup energii, usług telekomunikacyjnych i usług wodociągowych na łączną kwotę netto 3.424,23 zł. Wydatki te zostały zaewidencjonowane w podatkowej księdze przychodów i rozchodów w grudniu 2007 r. natomiast faktycznie zostały poniesione w 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej uwzględnił tę okoliczność uznając, że kwota zobowiązań skarżącego na dzień 31 grudnia 2007 r. jest wyższa o 3.424,23 zł i stosownie do tego ustalenia skorygował podstawę opodatkowania oraz podatek z tytułu przychodów nie znajdujących pokrycia w źródłach ujawnionych lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych. W świetle przedstawionych wyżej uwag należy uznać za bezzasadne zarzuty skargi dotyczące uchybienia przepisom postępowania. Skarżący zarzuty te motywuje tym, że organ nie uzasadnił i nie wyjaśnił dlaczego zobowiązania na koniec roku przyjmuje w kwotach netto zaś kwotę zobowiązań "przechodzących" z 2006 r. w kwotach brutto. Jak wyżej wskazano jest to konsekwencją odmiennych okresów rozliczeniowych podatku od towarów i usług i podatku dochodowego, i w ocenie Sądu ta odmienność została prawidłowo odniesiona do realiów niniejszej sprawy. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.