I SA/Gd 1203/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Sędziowie: NSA Sławomir Kozik (spr.), NSA Elżbieta Rischka, Protokolant: Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi J.F i H.F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 września 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej uchylającej w części decyzję w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1997 oddala skargę Państwo H. i J. F. pismem z dnia 16 marca 2011 r. wystąpili do Dyrektora Izby Skarbowej z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 26 maja 2000 r., którą uchylono w części decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia 20 stycznia 2000 r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1997, wysokości zaległości w podatku dochodowym oraz odsetek od tej zaległości i obniżono podatek dochodowy z kwoty 247.942,60- zł do kwoty 211.843,10- zł, zaległość podatkową z kwoty 151.998,60- zł do kwoty 115.899,10- zł, odsetki od zaległości z kwoty 105.866,- zł do kwoty 80.722,90- zł. Postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 26 maja 2000 r. W toku prowadzonego postępowania wznowieniowego H. i J. F., jako podstawę do wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie wskazali wystąpienie przesłanki określonej w treści art. 240 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 5 i pkt 6 ordynacji podatkowej. Według podatników decyzja Dyrektora Izby Skarbowej "została sfałszowana, metodą zaniechania i niedopuszczenia do orzekania dowodów merytorycznych, jak też sposobu wyeliminowania z kart sprawy odwoławczej dwóch odwołań wniesionych od decyzji organu pierwszej instancji, ukrycie treści zarzutów i nierozpoznanie przesłanek wniesionych odwołaniami z dnia 24 lutego 2000 r., z dnia 2 maja 2000 r. i z dnia 14 maja 2000 r.". W ocenie wnioskujących, postępowanie odwoławcze zakończone decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 26 maja 2000 r. toczyło się w oderwaniu od zarzutów strony i argumentów odwołania wniesionych pod adresem decyzji organu pierwszej instancji, których brak jest w treści decyzji ostatecznej. Decyzją z dnia 24 czerwca 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 26 maja 2000 r. z powodu niestwierdzenia istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 ordynacji podatkowej. Pismem z dnia 7 lipca 2010 r. H. i J. F. wnieśli odwołanie od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 24 czerwca 2011 r., zarzucając w obszernej argumentacji naruszenie zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Decyzją z dnia 7 września 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 240 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Wznowienie postępowania na podstawie tego przepisu dotyczy sytuacji, gdy w postępowaniu dowodowym prowadzonym w danej sprawie podatkowej miało miejsce wystawienie fałszywego dowodu, a którego sfałszowanie zostało potwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Od konieczności potwierdzenia faktu sfałszowania dowodu przez sąd lub inny organ wprowadzono wyjątki zapisane w art. 240 § 2 i § 3 ordynacji podatkowej. Zdaniem organu odwoławczego, organ podatkowy pierwszej instancji słusznie wskazał, że w rozpatrywanym przypadku nie mamy do czynienia z sytuacją, w której dowody, na postawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe. Państwo F. powołali się na przesłanki określone w art. 240 § 1 ordynacji podatkowej nie wskazując, które ich zdaniem, dowody okazały się fałszywe, twierdzą natomiast, że "sfałszowana" została decyzja ostateczna. Zgodnie z treścią art. 240 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej, przepis ten obejmuje jedynie badanie rzetelności dowodów na podstawie, których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Natomiast właściwym do zbadania zgodności z prawem decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 26 maja 2000 r., jak to wynika z pouczenia zawartego na stronie 6 tej decyzji, był Naczelny Sąd Administracyjny. Państwo F. wnieśli skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 26 maja 2000 r. do NSA Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku. Jednakże wyrokiem z dnia 21 czerwca 2002 r. Sygn. akt I SA/Gd 1376/00 Naczelny Sąd Administracyjny ją oddalił. Organ odwoławczy mając powyższe na uwadze, uznał, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniała okoliczność przedstawiona w art. 240 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej. Drugą przesłanką do wznowienia postępowania powołaną przez Państwa F. jest wydanie decyzji w wyniku przestępstwa (art. 240 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej). Wznowienie postępowania w oparciu o wskazaną przesłankę dopuszczalne jest, jeżeli łącznie zostaną spełnione trzy warunki: musi mieć miejsce fakt popełnienia przestępstwa, stwierdzony jest on prawomocnym orzeczeniem sądu, pomiędzy wydaniem decyzji a popełnieniem przestępstwa istnieje związek przyczynowy. W ocenie organu Państwo F. nie przedstawili jakichkolwiek dowodów, które potwierdzałyby zasadność przedstawionego we wniosku stanowiska, w tym prawomocnego orzeczenia sądu lub innego organu, które stwierdzałoby powyższe. Ponadto, postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2008 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej odmówił wszczęcia śledztwa w sprawie niedopełnienia obowiązków przez Inspektora Kontroli w Urzędzie Kontroli Skarbowej polegającego na niezgromadzeniu całości materiału dowodowego w toku postępowania zakończonego wydaniem decyzji oraz niedopełnienia obowiązku przez Dyrektora Izby Skarbowej polegającego na niezgromadzeniu całości materiału dowodowego w toku postępowania sprawy zakończonej wydaniem decyzji i działanie tym na szkodę interesu prywatnego H. i J. F. W konsekwencji w rozpatrywanym przypadku nie mamy również do czynienia z sytuacją, w której decyzja ostateczna wydana została w wyniku przestępstwa. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że z akt sprawy wynika, iż Państwo F. nie wskazali żadnych nowych istotnych okoliczności faktycznych ani nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi w prowadzonym postępowaniu, które mogłyby stanowić przesłankę uchylenia decyzji ostatecznej. W swoim wniosku o wznowienie postępowania H. i J. F. wskazali, w ich mniemaniu nowe, istotne dowody świadczące o wystąpieniu przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej. Wnioskujący w piśmie z dnia 18 sierpnia 2011 r. wskazali, że mechanizmem wykluczenia zatajono dowód - decyzję o rejestracji znaku towarowego z dnia 27 marca 1998 r. o wstecznym charakterze od daty zgłoszenia 6 stycznia 1992 r., - postanowienie z dnia 22 czerwca 1998 r. o przeniesieniu prawa z rejestracji znaku towarowego przez wpisanie znaku towarowego w rejestrze Urzędu Patentowego na rzecz uprawnionej z umowy przeniesienia praw S.A. A. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej powołana przez stronę argumentacja nie nosi cech nowych okoliczności ani nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nie znanych organowi podatkowemu, który wydał decyzję. Tym samym w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła przesłanka wymieniona w art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 240 § 1 pkt 6 ordynacji podatkowej w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została bez uzyskania prawem wymaganego stanowiska innego organu. Wskazana powyżej przesłanka związana jest z obowiązkiem (wynikającym z przepisu prawa) występowania organu podatkowego o zasięgnięcie opinii, uzyskania zgody albo stanowiska - do innego organu. Dopiero spełnienie tego wymogu uprawnia organ podatkowy do wydania decyzji. Ponieważ decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w z dnia 26 maja 2000 r. dotyczyła określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1997, toteż żaden przepis prawa nie obligował organu podatkowego do wystąpienia - przed wydaniem decyzji - do innego organu, celem uzyskania stanowiska w sprawie określenia wysokości tego zobowiązania. Zatem w analizowanym przypadku wskazany powyżej przepis nie może również stanowić podstawy uchylenia decyzji ostatecznej. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że analiza akt sprawy nie wskazała by wystąpiła jakakolwiek przesłanka wymieniona w art. 240 § 1 ordynacji podatkowej. Ustosunkowując się do zarzutów dotyczących sposobu prowadzenia postępowania przed organ podatkowy zarówno pierwszej jak i drugiej instancji, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że zarzuty opierają się na subiektywnych, nie popartych żadnymi dowodami odczuciach H. i J. F. Pismem z dnia 21 października 2011 r. H. i J. F. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 września 2011 r. oraz postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 6 września 2011 r. Zaskarżonej decyzji i postanowieniu podatnicy zarzucili "bezczynność do zarzutów, bez załatwienia przez Dyrektora Izby Skarbowej i nie podjęcie wniosków odwołania z dnia 7 lipca 2011 r. do sprawy z dnia 24 czerwca 2011 r. do dnia 7 września 2011 r., podpisania zaskarżonej decyzji, przekazanych do Ministerstwa Finansów za pismem z dnia 9 września 2011 r. po wydaniu decyzji ostatecznej". Dodatkowo skarżący zarzucili naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie przepisu art. 240 ustawy ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki przewidziane w tym przepisie, a skutkujące koniecznością wznowienia. Zdaniem podatników, wydanie decyzji i postanowień przez tych samych pracowników Izby Skarbowej, biorących udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, podlegających z urzędu wyłączeniu stosownie do art. 130-132 ordynacji podatkowej do okoliczności wymienionych w art. 130 § 1 pkt 2 i pkt 6, które mogą wywoływać wątpliwości co do bezstronności, gdy w tym przypadku przyjmuje się domniemanie wpływu tej wady na treść decyzji stosownie do art. 240 § 1 pkt 3 ordynacji podatkowej. Zdaniem skarżących, uzasadnione są podejrzenia o stronniczość osób, które rozstrzygały w I i II instancji przeciwko sobie, co ogranicza bezstronność, zawarte zostały w treści wyniku analizy z dnia 26 sierpnia 2010 r., a treść wyniku jak i wnioski z analizy zostały przemilczane i ukryte w zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżących w sprawie miało miejsce naruszenie pierwotne przepisów art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. o terminach z art. 227 § 1, art. 139 § 1 i § 3 i art. 140 § 1 ordynacji podatkowej poprzez: - niezałatwienie przez organy podatkowe wskazanych wniosków dowodowych strony z dnia 14 grudnia 2004 r. w ustawowym terminie, niedopełnienie obowiązku urzędu, przez niepodjęcie kwalifikowanych wad z art. 240 § 1,4,5 i § 2 oraz tych odrębnych z art. 247 § 1 pkt 2, 3, 4 ordynacji podatkowej, które pozostawały przez 23 miesiące w bezczynności Dyrektora Izby Skarbowej, aż do dnia 14 listopada 2006 r. - nieprzekazanie do Ministerstwa Finansów bez zbędnej zwłoki w terminie nie później niż 14 dni, odwołania strony z dnia 7 lipca 2011 r. od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we własnej sprawie, a następnie niepodejmowania rozstrzygnięcia decyzji do przesłanek argumentowanych odwołaniem z dnia 7 lipca 2011 r. bez uzyskania stanowiska Ministerstwa Finansów w terminie do dnia jej podpisania 7 września 2011 r., jak i do przesłanek następnych wniosków dowodowych wniesionych do sprawy w dniu 24 sierpnia 2011 r. Przekazanie po terminie do Ministerstwa Finansów wniosków odwołania z dnia po dniu wydania decyzji, uczyniły je bezprzedmiotowym do decyzji podpisanej 7 września 2011 r. Mając na uwadze powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ja decyzji organu I instancji do ponownego rozpoznania i o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2012 r. pełnomocnik skarżącego, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie dodatkowo wskazał, że istotnym dowodem w sprawie jest decyzja urzędu patentowego z 27 marca 1998 r. w sprawie rejestracji znaku towarowego na spółkę cywilną B – Przedsiębiorstwa Handlowo Spedycyjnego B. S., C. J., F. J. w G., oraz postanowienie Urzędu Patentowego z dnia 22 czerwca 1998 r. wydane również na tę spółkę cywilną, w którym to wykreślono wymienioną spółkę B jako uprawnioną do znaku towarowego i uprawnienie to przeniesiono na "A" S.A. z siedzibą w W. Zdaniem pełnomocnika, postanowienie wyżej opisane zostało skierowane również do rzeczników patentowych. Pełnomocnik wyjaśnił, że decyzja Urzędu Patentowego była w posiadaniu skarżącego już w roku 1998, natomiast postanowienie o przeniesieniu uprawnień do znaku towarowego dopiero w roku 2003. Zatem postanowienie nie było znane organom podatkowym w G. przy dokonywaniu wymiaru w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997 r. Tym samym jest to nowa okoliczność w sprawie. Pełnomocnik podniósł również, że organ odwoławczy nie ustosunkował się merytorycznie do opisanych powyżej dokumentów i nie wyjaśnił, dlaczego nie uznał ich za nowe dowody w sprawie. Zdaniem pełnomocnika, pracownicy urzędu skarbowego w G. celowo ukrywali decyzję urzędu patentowego i wskazane postanowienie, aby Sąd nie miał wiedzy o tych dowodach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga H. I J. F. nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 15 poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z art. 134 § 1 tej ustawy sąd rozstrzyga granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo wyjaśnił, że instytucja wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym środkiem umożliwiającym wzruszenie decyzji pomimo jej ostateczności. Jest to wyjątek od generalnej zasady trwałości decyzji ostatecznych, o której mowa w art. 128 ordynacji podatkowej. Z tego względu przepisy regulujące wznowienie należy traktować ściśle, a zastosowanie do nich wykładni rozszerzającej nie jest dopuszczalne. Tryb ten uregulowany został w Rozdziale 17 Działu IV ordynacji podatkowej (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60, ze zm., dalej w skrócie o.p.). Przepisy cytowanej ustawy uzależniają możliwość skorzystania z trybu wznowieniowego od wystąpienia w sprawie dwóch przesłanek pozytywnych oraz nie wystąpienia przesłanek negatywnych. Do pierwszej grupy należą: – rozstrzygnięcie sprawy decyzją ostateczną, – wystąpienie co najmniej jednej z enumeratywnie wyliczonych w art. 240 § 1 o.p. podstaw prawnych wznowienia postępowania. Za przesłanki negatywne uznać należy: – możliwość wydania w wyniku wznowionego postępowania jedynie takiej decyzji, która rozstrzyga istotę sprawy w ten sam sposób co decyzja dotychczasowa (art. 245 § 1 pkt 3a o.p.), – przedawnienie (art. 245 § 1 pkt 3b o.p.). Z kolei w myśl art. 240 § 1 o.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną postępowanie wznawia się, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130-132; 4) strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7) decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji; 8) została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny; 9) ratyfikowana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania lub inna ratyfikowana umowa międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji; 10) wynik zakończonej procedury wzajemnego porozumiewania lub procedury arbitrażowej, prowadzonych na podstawie ratyfikowanej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji; 11) orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji. W niniejszej sprawie występując z wnioskiem o wznowienie postępowania z powodu wskazanych w art. 240 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 3, pkt 5, art. 240 § 2 i § 3 o.p. przesłanek strona zakreśliła granice postępowania wznowieniowego. Powinna tym samym należycie wykazać ich realne wystąpienie, popierając swoje twierdzenia stosownymi argumentami, a przede wszystkim dowodami. Nie jest wystarczające jedynie powołanie się na wystąpienie takich błędów postępowania. Zdaniem Sądu w sprawie nie wystąpiła żadna z wymienionych w art. 240 § 1 ustawy podstaw prawnych wznowienia. Prawidłowo organ wskazał, że podatnicy nie przedłożyli żadnych dowodów przemawiających za prawidłowością swojego stanowiska o zasadności wznowienia postępowania. Skarżący poza wskazaniem na postanowienie Urzędu Patentowego z dnia 22 czerwca 1998 r. oraz decyzję tego urzędu z dnia 27 marca 1998 r., jako na nowe dowody w sprawie, ograniczył się jedynie do ogólnikowego wymienienia przesłanek, bez ich dostatecznego sprecyzowania. Ilość pism i wniosków oraz ich obszerność nie przełożyła się na merytoryczne poparcie żądania. Z treści ogółu pism złożonych w sprawie nie wynika bowiem, jaki z dowodów, o które oparto kończącą postępowanie decyzję o odmowie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji wymiarowej okazał się fałszywy, czy też jakie przestępstwo towarzyszyło jej wydaniu. Oprócz ogólnikowych twierdzeń, jak nierzetelność, czy chęć ochrony własnych interesów, skarżący nie wykazał żadnego wiarygodnego powodu, dla którego działający w sprawie organ podatkowy lub jego pracownik, podlegał wyłączeniu od udziału w sprawie stosownie do art. 130-132 o.p. Wskazywanie przez stronę skarżącą, że decyzję oparto na fałszywych dowodach wymaga jednoznacznego wykazania tego faktu, np. prawomocnym orzeczeniem sądu. To samo odnosi się to do wskazywanego przez stronę skarżącą zarzutu wydania decyzji w wyniku popełnienia przestępstwa, chyba że sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne w celu ochrony interesu publicznego. Skarżący H. i J. F. nie posiadają natomiast orzeczeń właściwych organów potwierdzających zaistnienie przesłanek, na które się powołują. Podobnie wskazywane przez nich dowody i okoliczności nie mają istotnego dla sprawy znaczenia lub istniały już w momencie wydania decyzji. Nie uprawdopodobniono również nieprawidłowości związanych z brakiem wyłączenia pracownika organu lub jego samego. Oceniając zarzuty strony skarżącej oraz zgłaszane przez nią wnioski nie sposób nie odnieść wrażenia jakoby rzeczywistym celem jej działania było podważenie decyzji wymiarowej z 26 maja 2000 r., a nie chęć poddania kontroli sądu administracyjnego decyzji, na którą wniesiono skargę. Odnosząc się do sformułowanego przez pełnomocnika na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2012 r. zarzutu, jakoby pracownicy Urzędu Skarbowego celowo ukrywali decyzję urzędu patentowego z 27 marca 1998 r. w sprawie rejestracji znaku towarowego na spółkę cywilną B – B. S., C. J., F. J. w Gdańsku, oraz postanowienie Urzędu Patentowego z dnia 22 czerwca 1998 r. wydane również na tę spółkę cywilną, w którym wykreślono spółkę B jako uprawnioną do znaku towarowego i uprawnienie to przeniesiono na "A" S.A. z siedzibą w W., aby Sąd nie miał wiedzy o tych dowodach, oraz, że decyzja Urzędu Patentowego była w posiadaniu skarżącego już w roku 1998, natomiast postanowienie o przeniesieniu uprawnień do znaku towarowego dopiero w roku 2003, a co za tym idzie - postanowienie nie było znane organom podatkowym w G. przy dokonywaniu wymiaru w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997 r. i tym samym jest to nowa okoliczność w sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdza, że wskazane dokumenty znajdują się w kilku egzemplarzach w aktach administracyjnych (np. w tomie I, k. 69, w tomie III, k. 58 i 58v, w tomie IV, k. 14 i 14v.), a okoliczności z nich wynikające były przez organ wzięte pod uwagę przy wydawaniu decyzji z dnia 26 maja 2000 r. Zdaniem Sądu istotne jest również w sprawie niniejszej, że identyczną podstawę, jako przesłankę wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 5 w kwestii dotyczącej przejścia praw autorskich do znaków towarowych w wyniku sprzedaży, skarżący wskazał we wniosku o wznowienie postępowania z dnia 30 lipca 2003 r. Kwestia ta została rozstrzygnięta negatywnie przez Dyrektora Izby Skarbowej, który decyzją z dnia 30 stycznia 2004 r., który odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 26 maja 2000 r., albowiem nie stwierdził przesłanek do jej uchylenia. We wskazanej ostatecznej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej szczegółowo odniósł się również do kwestii zbycia prawa autorskich do znaków towarowych. Na stronie 9 tej decyzji organ stwierdził, ze okoliczność ta znana była organowi przy wydawaniu decyzji z 26 maja 2000 r. Skargę na decyzję drugoinstancyjną w ww. sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2006 r. w sprawie I SA/Gd 331/04 oddalił. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 grudnia 2007 r. w sprawie II FSK 1373/06 oddalił. Ponadto wskazać należy, że decyzja z dnia 27 marca 1998 r. Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej o rejestracji znaków towarowych i postanowienie Urzędu Patentowego RP o dokonaniu cesji prawa własności z dnia 22 czerwca 1998 r. były składnikiem materiału dowodowego postępowania zakończonego decyzją Izby Skarbowej z dnia 26 maja 2000 r. (oceny tego materiału dowodowego dokonał także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 czerwca 2002 r., sygn. akt I SA/Gd 1376/00). W świetle powyższego, w ocenie Sądu, organ rozpoznający sprawę dysponował stosowną wiedzą na temat przeniesienia praw autorskich, zatem przyjąć należy, że bezsprzecznie okoliczności te nie są w sprawie nowe. Nie stanowią zatem przesłanki wznowienia postępowania wynikającej z art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skargę oddalił.