I SA/Gd 1247/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi "A" Spółka Jawna w G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 4 sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. określa, że zaskarżone postanowienia nie może być wykonane; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej działając na podstawie przepisów art. 228 § 1 pkt 2 i § 2 w zw. z art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 dalej jako "O.p.") stwierdził, że odwołanie złożone przez "A" Spółka Jawna z/s w G. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 20 marca 2014 r. w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2008 r., zostało wniesione z uchybieniem terminu. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny i prawny: Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej ww. decyzją z dnia 20 marca 2014 r. dokonał rozliczenia skarżącej podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. w sposób odmienny od zadeklarowanego przez stronę. Ww. decyzja organu I instancji została wysłana listem poleconym na adres Spółki, tj. ul. [...] G. Na potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej przedmiotową decyzję doręczyciel umieścił adnotację, że z powodu niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 Ordynacji podatkowej, w dniu 24 marca 2014 r. przesyłka zawierająca ww. decyzję została pozostawiona na okres 14 dni do dyspozycji adresata w urzędzie pocztowym Gdynia 4 oraz adnotację "nie zastałem – awizowano, data 24.03.2014 r." i nieczytelny podpis. Z adnotacji widniejącej na potwierdzeniu odbioru wynika, że przesyłka została odebrana w placówce pocztowej w dniu 7 kwietnia 2014 r. Pismem z dnia 18 kwietnia 2014 r. (data nadania) skarżąca złożyła odwołanie od ww. decyzji organu I instancji z dnia 20 marca 2014 r. Z uwagi na powyższe Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2014 r. stwierdził, że odwołanie od ww. decyzji, wniesione zostało z uchybieniem terminu. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Dyrektor w pierwszej kolejności zacytował, mające zastosowanie w sprawie, przepisy postępowania dotyczące wnoszenia odwołania a także doręczenia pism w postępowaniu podatkowym. Kolejno organ odwoławczy, przedstawiając stan faktyczny sprawy wyjaśnił, że Spółka kierowane do niej przez organ kontroli pisma odbierała czternastego lub piętnastego dnia od daty awiza. W związku z powyższym organ I instancji pismem z dnia 14 kwietnia 2014 r. zwrócił się do Poczty Polskiej S.A. z zapytaniem dotyczącym odbioru korespondencji przez skarżącą, w szczególności o wyjaśnienie, czy w datach awizowania przez Pocztę Polską przesyłek nadawanych przez Urząd Kontroli Skarbowej do Spółki, odbierała ona inna kierowaną do niej korespondencję. W odpowiedzi na powyższe Poczta Polska S.A. pismem z dnia 28 kwietnia 2014 r. poinformowała, że zgodnie z danymi przekazanymi przez Urząd Pocztowy [...], w dniach 16 grudnia 2013 r., 19 lutego 2014 r., 20 lutego 2014 r. oraz 24 marca 2014 r. odbierano inną korespondencję kierowaną do skarżącej. Kolejno organ odwoławczy pismem z dnia 13 maja 2014 r. w nawiązaniu do ww. pisma organu kontroli zwrócił się do Poczty Polskiej S.A. o wskazanie, czy inne przesyłki odebrane przez Spółkę w dniu 24 marca 2014 r. zostały odebrane w Urzędzie Pocztowym, czy też doręczono je w siedzibie Spółki bez awizowania. W udzielonej pismem z dnia 16 maja 2014 r. odpowiedzi, Poczta Polska S.A. poinformowała, że inna korespondencja kierowana w dniu 24 marca 2014 r. do Spółki została doręczona w siedzibie firmy. Natomiast pismem z dnia 4 czerwca 2014 r. wyjaśniła, że zgodnie z danymi przekazanymi przez Urząd Pocztowy [...], w dniu 24 marca 2014 r. listonosz przedstawił do odbioru w siedzibie Spółki sporną przesyłkę a "Pracownik firmy obsługujący sekretariat odmówił przyjęcia przedmiotowego listu z uwagi na fakt, iż był on adresowany do właściciela firmy, którego nie było w tym czasie w siedzibie. Pracownik sekretariatu otrzymał awizo do odbioru przesyłki, które zobowiązał się przekazać adresatowi listu." Dodatkowo Poczta w piśmie z dnia 1 lipca 2014 r. wskazała, przywołując treść art. 151 Ordynacji podatkowej, że zgodnie z regulacjami wewnętrznymi, obowiązującymi w Poczcie Polskiej S.A. dotyczącymi technologii doręczeń, pracownik sekretariatu firmy ze względu na funkcję wykonywaną w strukturach organizacyjnych adresata jest regulaminowo uprawniony do odbioru korespondencji. Osobą upoważnioną do odbioru przesyłek jest również pracownik adresata przebywający w siedzibie firmy i dysponujący stemplem firmowym. Kolejno Dyrektor wyjaśnił, ze przesyłka zawierająca ww. decyzję organu I instancji została prawidłowo wysłana na adres siedziby Spółki. Natomiast osoba, która w siedzibie podmiotu – adresata przesyłki – odbiera faktycznie przesyłki od doręczyciela, nie może być traktowana jako osoba nieuprawniona do odbioru korespondencji adresowanej do tego podmiotu. Ze zbiorowego dowodu odbioru załączonego przez Pocztę Polską S.A. do pisma z dnia 4 czerwca 2014 r., wynika, że w dniu 24 marca 2014 r. do Spółki doręczane były cztery listy polecone. Odbioru dokonała księgowa R. K., o czym świadczy adnotacja na zbiorowym dowodzie doręczenia "Otrzymałam trzy szt." oraz pieczątka "księgowa [R. K.]" wraz z nieczytelnym podpisem. Ze zbiorowego dowodu doręczenia wynika również, że księgowa R. K. odebrała trzy przesyłki, natomiast odmówiła odbioru przesyłki zawierającej sporną decyzję. W świetle powyższego w ocenie Dyrektora niezrozumiałe jest wyjaśnienie pracownika sekretariatu uzasadniające odmowę przyjęcia ww. przesyłki, iż list był adresowany do właściciela firmy. Kolejno również adnotacja listonosza umieszczona na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, jak również na zbiorowym dowodzie doręczenia "nie zastałem – awizowano" nie może być uznana za prawidłową, gdyż przeprowadzone postępowanie z udziałem operatora pocztowego wykazało, że księgowa Spółki, którą można uznać za osobę upoważnioną do odbioru korespondencji, w istocie odmówiła odbioru decyzji. W konsekwencji Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że wobec odmowy przyjęcia w dniu 24 marca 2014 r. prawidłowo zaadresowanej przesyłki zawierającej przedmiotową decyzję, przez pracownika Spółki (księgowa – R. K.), w sytuacji gdy inne przesyłki tak samo adresowane zostały przez księgową odebrane, uznać należało jej doręczenie za skuteczne z dniem odmowy przyjęcia przesyłki na podstawie art. 153 Ordynacji podatkowej. Biorąc pod uwagę powyższe, organ odwoławczy stwierdził, że skoro skutek doręczenia nastąpił w dacie 24 marca 2014 r., to 14-dniowy termin do złożenia odwołania upłynął w dniu 7 kwietnia 2014 r. Odwołanie zostało złożone 18 kwietnia 2014 r., tj. 11 dni po terminie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe rozstrzygniecie, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu autor skargi zarzucił naruszenie: 1. art. 153 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że w sprawie doszło do odmowy przyjęcia przesyłki, 2. art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że uchybiono terminowi do złożenia odwołania w sytuacji, gdy odwołanie złożono w terminie 14 dni od daty odbioru przesyłki, 3. art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez dowolne przyjęcie, że z materiału dowodowego wynika, iż doszło do odmowy przyjęcia przesyłki. W uzasadnieniu skargi strona w pierwszej kolejności podniosła, że przepis art. 153 Ordynacji podatkowej przewiduje skutek w postaci pozostawienia pisma w aktach sprawy jako doręczonego w wypadku odmowy jego przyjęcia przez adresata. Hipotezą tej normy objęty jest więc wyłącznie adresat doręczanego pisma. Kolejno autor skargi wskazał, że w sprawie nie zostały spełnione warunki fikcji prawnej doręczenia przewidziane w przepisie art. 153 § 2 O.p., tj. pismo nie zostało zwrócone nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy a także nie zostało włączone do akt sprawy. Wynika to z faktu, że przesyłkę wydano wspólnikowi Spółki w placówce pocztowej. Nie jest w sprawie również sporne, że doręczyciel pozostawił awizo informujące o przesyłce, które było podstawą jej odbioru w placówce pocztowej. Nie jest w końcu sporne, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru doręczyciel wskazał, że adresata nie zastano. Nie spełnienie dwóch z trzech przesłanek niezbędnych (łącznie) dla wywołania skutku prawnego określonego w art. 153 § 2 O.p. jest wystarczające dla uznania, że skutek ten nie nastąpił, a to oznacza, że odwołanie zostało złożone w terminie. W ocenie skarżącej nie wystąpiła również trzecia z przesłanek – nie miała miejsce odmowa odbioru przesyłki. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że odmowa odbioru przesyłki musi nastąpić w sposób wyraźny i to od osoby upoważnionej do odbioru przesyłki. Tymczasem w niniejszej sprawie organ odwoławczy nie wyjaśnił, dlaczego księgową można uznać za osobę upoważnioną do odbioru korespondencji, a nie wyłącznie za osobę odbierającą korespondencję, do której nie stosuje się skutków odmowy. Skoro z pisma Poczty Polskiej wynika, iż uznaje za osobę upoważnioną do odbioru przesyłek również pracownika adresata przebywającego w siedzibie firmy i dysponującego stemplem firmowym, to należy zauważyć, że na zbiorczym zestawieniu odbioru przesyłek – brak jest odcisku stempla firmowego Spółki, co oznacza, że księgowa nie dysponując pieczęcią firmową nie była osobą upoważnioną do odbioru przesyłek w świetle procedur Poczty. Skarżąca wskazała również, że na potwierdzeniach odbioru przesyłek, gdzie odbioru dokonuje wspólnik, odciśnięta jest pieczęć firmowa a w strukturze organizacyjnej Spółki nie istnieje komórka pn. "sekretariat" i nie ma osoby zatrudnionej na stanowisku sekretarki. Przede wszystkim zaś, skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem organu, że oświadczenie księgowej, iż "przesyłka z Urzędu Kontroli Skarbowej jest do właściciela firmy, którego w tej chwili nie ma" stanowiła odmowę jej odbioru – było to jedynie przekazanie informacji doręczycielowi, a takie działanie nie może być uznane samo w sobie za odmowę odbioru. Doręczyciel, po przekazaniu mu tej informacji przez osobę nie dysponującą stemplem firmowym, a przez to w świetle procedur Poczty nieupoważnioną do odbioru korespondencji – wystawił awizo na przesyłkę zawierającą decyzję organu kontroli skarbowej i zobowiązał ją do przekazania awiza wspólnikom Spółki. Również ta okoliczność potwierdza, że nie miała miejsca odmowa odbioru przesyłki – to doręczyciel po przekazaniu mu informacji o nieobecności wspólnika uznał księgową za osobę nieupoważnioną do odbioru przedmiotowej przesyłki i wydał jej awizo. Nawet w sytuacji przyjęcia, że działanie doręczyciela było nieprawidłowe, nie można skutkami jego działania obciążać Spółki. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z dnia 18 grudnia 2014 r. Spółka podtrzymała w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie wyjaśniając ponadto, że wewnętrzny podział funkcji w Spółce, był i jest taki, że R. K., ani też żaden inny pracownik skarżącej nie posiadał zgody organu zarządzającego firmą (współwłaścicieli) na odbiór korespondencji pochodzącej od organów podatkowych, skarbowych i sądowych. Jedynymi osobami upoważnionymi do odbioru tej korespondencji w myśl art. 151 O.p. są współwłaściciele firmy, z uwagi na skutki prawne, jakie ustawodawca określił w Ordynacji podatkowej, dla pism nadsyłanych w toku postępowania podatkowego. Wobec braku upoważnienia od odbioru korespondencji – pism od organów podatkowo-kontrolnych - księgowa, również w dniu 24 marca 2014 r., odebrała jedynie korespondencję nadesłaną przez kontrahentów – faktury i inne pisma, z którą ustawodawca nie wiąże skutków prawnych w postaci fikcji doręczenia, i które to pisma nie były nadsyłane przez organy podatkowe. Do pisma dołączono oświadczenie R. K. z dnia 16 grudnia 2014 r., w którym wyjaśniła, że w dniu 24 marca 2014 r. podczas wizyty pracownika Poczty w siedzibie Spółki odebrała od niego trzy przesyłki polecone od firm, które korzystają z usług świadczonych przez skarżącą. Właściciele firmy nie zezwolili jej na odbiór pism nadsyłanych od organów podatkowo-kontrolnych. Widząc przesyłkę z UKS poinformowała listonosza, że jest ona skierowana do właścicieli firmy, którzy w tej chwili są nieobecni. Na tę informację listonosz wypełnił druk awizo i wręczył go z prośbą przekazania któremuś z właścicieli przy najbliższej okazji. W żadnym momencie wizyty listonosza autorka oświadczenia nie stwierdziła, że odmawia odebrania przesyłki. Wskazała jedynie dla kogo jest ona przeznaczona, co spowodowało postępowanie pracownika poczty jak wyżej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji i postanowień z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., określanej dalej jako p.p.s.a.). Ponieważ prawo wspólnotowe począwszy od dnia 1 maja 2004 r. stało się częścią polskiego porządku prawnego, dokonywana przez Sąd ocena legalności decyzji dotyczy jej zgodności z prawem stanowionym, tak przez polskiego ustawodawcę, jak i ustawodawcę wspólnotowego. Z przepisu art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności tylko do zarzutów i wniosków skargi. Posiadając tak określony zakres swojej kognicji Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga zasługuje na uwzględnienie a zaskarżone postanowienie narusza prawo w stopniu uzasadniającym konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego. Uchybienie terminu w postępowaniu podatkowym zachodzi wówczas, gdy czynność procesowa nie została dokonana przez stronę w okresie oznaczonym dla tej czynności. W rozpoznawanej sprawie jest to termin czternastodniowy do wniesienia odwołania, liczony od dnia doręczenia decyzji - art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Doręczenie decyzji warunkuje wejście jej do obrotu prawnego z wszelkimi konsekwencjami z tym związanymi. Z chwilą doręczenia decyzji rozpoczynają bieg terminy, zarówno materialne (np. termin zapłaty podatku), jak i procesowe (np. termin do wniesienia przez stronę środków zaskarżenia). Wyjaśnić należy, że z art. 228 Ordynacji podatkowej wynika obowiązek badania przesłanek skutecznego wniesienia odwołania w postępowaniu administracyjnym. Badanie tych przesłanek zastrzeżone jest dla organu odwoławczego. Wniesienie odwołania może być nieskuteczne z wielu przyczyn. W zależności od przyczyny powodującej, że wniesienie odwołania jest nieskuteczne, organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia 1) niedopuszczalność odwołania albo 2) uchybienie terminowi do wniesienia odwołania albo 3) pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia, jeżeli nie spełnia warunków wynikających z art. 222 Ordynacji podatkowej. Inna jest przyczyna nieskutecznego wniesienia odwołania, wystąpienie której rodzi po stronie organu odwoławczego obowiązek stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania (art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej), a zaistnienie innych przyczyn (niespełnienie przez odwołanie warunków wynikających z art. 222 Ordynacji podatkowej) skutkuje obowiązkiem wydania postanowienia o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia. Odnosząc się do kwestii związanej z doręczaniem korespondencji osobom prawnym w postępowaniu podatkowym należy podkreślić, że w niniejszej sprawie stroną postępowania jest Spółka Jawna. Należało zatem przyjąć, że w rozpoznawanej sprawie ma zastosowanie tryb doręczania pism określony w przepisie art. 151 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że osobom prawnym pisma doręcza się w lokalu ich siedziby - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji. W aktach sprawy brak jest dokumentów (pełnomocnictw), z których wynikałoby, że strona wskazała inny adres do doręczeń. Zasadnie zatem sporna decyzja została wysłana na adres siedziby Spółki, czego też strony nie kwestionują. Sporne w sprawie jest, czy za "osobę upoważnioną do odbioru korespondencji" można uznać pracownika strony skarżącej - księgową – R. K., która w dniu 24 marca 2014 r. przebywała w siedzibie Spółki i nie przyjęła przesyłki zawierającej przedmiotową decyzję, stwierdzając, że jest ona kierowana do właścicieli, którzy są nieobecni (w oświadczeniu z dnia 16 grudnia 2014 r. wyjaśniła ponadto, że nie jest upoważniona przez właścicieli Spółki do odbioru pism nadsyłanych od organów podatkowo-kontrolnych). Dyrektor Izby Skarbowej stoi na stanowisku, że ww. pracownicę Spółki uznać należało za osobę upoważnioną do odbioru korespondencji kierowanej do skarżącej a w konsekwencji, że nieodebranie przesyłki w dniu 24 marca 2014 r. stanowiło odmowę jej przyjęcia i od tego dnia liczony winien być termin do wniesienia odwołania. Organ odwoławczy swoje stanowisko argumentował faktem, że w tym samym dniu ww. osoba odebrała trzy inne przesyłki polecone skierowane do Spółki. Z powyższym nie zgadza się strona skarżąca, twierdząc, że ww. osoba nie była upoważniona do odbioru korespondencji kierowanej do Spółki przez organy podatkowe (a jedynie pism od kontrahentów skarżącej). Księgowa nie posiadała firmowej pieczęci a do odbioru wszelkich pism nadsyłanych z organów administracji upoważnieni byli jedynie właściciele (wspólnicy) Spółki. W tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy Sąd uznał argumenty i zarzuty strony skarżącej za zasadne. Przede wszystkim z akt sprawy nie wynika aby pracownica Spółki – R. K., dysponowała pieczęcią firmową (potwierdzając odbiór innych przesyłek w tym dniu użyła pieczątki – "księgowa [R. K.]), co jest niejako warunkiem koniecznym do uznania jej za osobę upoważnioną do odbioru korespondencji w imieniu Spółki. Ponadto ww. osoba stwierdziła, że nie jest uprawniona do odbioru korespondencji kierowanej przez organy administracji. Potwierdzili to również wspólnicy Spółki, którzy wprost oświadczyli, że żaden z ich pracowników nie posiada upoważnienia do odbioru korespondencji kierowanych do skarżącej przez organy podatkowe, kontrolne czy sądy. Znajduje to także odzwierciedlenie w aktach sprawy, gdyż wszystkie kierowane przez organy pisma odbierane były przez wspólników (a nie pracowników) Spółki. Sam fakt odbioru w dniu doręczania przedmiotowej decyzji, innych przesyłek, pochodzących od kontrahentów strony, nie może, w ocenie Sądu, przesądzać, że ww. osoba była osobą upoważnioną do odbioru korespondencji w świetle art. 151 Ordynacji podatkowej. Gdy natomiast organ uznał odmiennie, jego obowiązkiem było ustalenie czy osoba ta legitymowała się upoważnieniem skarżącej do odbioru wszelkiej korespondencji, której adresatem jest Spółka. W rozpatrywanej sprawie przekonujących ustaleń w tej kwestii zabrakło. Okoliczność, iż pracownica miała prawdopodobnie upoważnienie strony do odbioru faktur czy pism od jej kontrahentów nie oznacza, że była ona upoważniona do odbioru korespondencji kierowanych przez organy administracji. Zarówno skarżąca jak i ww. osoba konsekwentnie twierdzą, iż takiego upoważnienia pracownica Spółki nie miała. Taki wewnętrzny podział uprawnień w Spółce nie może zostać uznany, jak to określił organ I instancji, za "manipulowanie terminami odbioru korespondencji". Do przeciwnej oceny nie może prowadzić także ewentualne nieprawidłowe (bez potwierdzenia odebrania przesyłki stemplem firmowym) wydanie pracownicy Spółki trzech innych pism pochodzących od innych podmiotów. Argumenty Dyrektora mogłyby być za uzasadnione w sytuacji, gdy w tym samym dniu pracownica strony skarżącej odebrałaby inne pisma skierowane przez organy podatkowe a odmówiła przyjęcia przedmiotowej decyzji, co jednakże nie miało miejsca w rozpatrywanej sprawie. O ile co do zasady słuszne są zacytowane w zaskarżonym postanowieniu poglądy, że doręczyciel nie ma obowiązku ani też możliwości faktycznych i prawnych do sprawdzania, czy pismo odbiera osoba upoważniona, gdyż trudno oczekiwać aby dokonywał on analizy przesyłek w konfrontacji z dokumentami wewnętrznymi strony regulującymi kwestie odbioru korespondencji czy składanych oświadczeń. O tyle, tym bardziej, nie sposób zgodzić się z Dyrektorem Izby Skarbowej, że w przypadku gdy osoba przebywająca w siedzibie adresata nie posiada firmowej pieczęci, wprost (czy też pośrednio) stwierdza, że nie jest upoważniona do odbioru korespondencji ani też Poczta Polska nie jest w posiadaniu takiego upoważnienia, można wywodzić, że jednak pracownik Spółki był uprawniony do odbioru korespondencji. W ocenie Sądu organ odwoławczy nie podważył skutecznie treści zwrotnego potwierdzenia odbioru, które jest dokumentem urzędowym i korzysta z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone (art. 194 Ordynacji podatkowej). Organ oparł się bowiem jedynie na wyjaśnieniach Poczty, które wobec braku innych dowodów (jak np. pisemne upoważnienie, oświadczenie, zeznania pracownicy potwierdzające istnienie upoważnienia do odbioru korespondencji czy zeznania listonosza co do praktyki doręczania pism Spółce), w ocenie Sądu nie obaliły domniemania wynikającego ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. Reasumując Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznał, że z akt sprawy nie wynika aby pracownica Spółki była osobą upoważnioną do odbioru korespondencji w rozumieniu przepisu art. 151 Ordynacji podatkowej. Uznać należało zatem, że skuteczne doręczenie decyzji organu I instancji miało miejsce w dniu 7 kwietnia 2014 r., tj. w dniu jej odbioru w placówce pocztowej. W związku z powyższym odwołanie złożone dnia 18 kwietnia 2014 r., wniesione zostało w terminie. W świetle uznania, że ww. pracownica Spółki nie była osobą upoważnioną zgodnie z cyt. wyżej przepisem, rozważanie kwestii czy skutki o których mowa w art. 153 § 2 Ordynacji podatkowej można wiązać jedynie z nieprzyjęciem pisma przez samego adresata, nie było zasadne. Jednakże Sąd wskazuje, że w tym zakresie stanowisko sądów administracyjnych nie jest jednolite. Dla przykładu wskazać można wyrok NSA z dnia 18 lipca 2012 r., sygn. I FSK 1407/11, czy też wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 4 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Rz 35/14, w których to sądy wyraziły pogląd odmienny od przedstawionego w skardze. A mianowicie, że odmowę przyjęcia przesyłki przez osobę upoważnioną do odbioru korespondencji uznać należy za równoznaczną z odmową dokonaną przez adresata, o której mowa w przepisie art. 153 tej ustawy. Wobec stwierdzonych naruszeń przepisów prawa orzeczono o uchyleniu zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Orzeczenie o niewykonywaniu zaskarżonego postanowienia Sąd oparł o przepis art. 152 p.p.s.a., a o kosztach postępowania orzekł stosownie do treści art. 200 w zw. z art. 205 § 2 tejże ustawy.