I SA/Gd 1248/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Marzena Cybulska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi Cz. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 lipca 2017 r. nr sygn. akt [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 rok oddala skargę. Decyzją z dnia 3 lutego 2017 r. organ pierwszej instancji określił C.D. wysokość zobowiązania pieniężnego za 2017 rok w wysokości 4,728,00 złotych. W odwołaniu od decyzji skarżący wskazał, iż jest rolnikiem i działka nr [...] jest jego siedliskiem rolniczym, podatek od niej został błędnie naliczony i zawyżony. Teren ten nie jest mieszkalnym. Także droga dojazdowa znajduje się w złym stanie technicznym. Rozpatrując przedmiotową sprawę, w związku z wniesionym odwołaniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 7 lipca 2017 r. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego, o opodatkowaniu nieruchomości decyduje sposób zakwalifikowania nieruchomości w ewidencji gruntów i budynków. Dlatego dla opodatkowania nie ma decydującego znaczenia fakt wykorzystywania nieruchomości lub dane wynikające z księgi wieczystej, lecz wyłącznie dane zawarte w ewidencji. W związku z powyższym, punktem wyjścia dla organów podatkowych powinny być ustalenia wynikające przede wszystkim z ewidencji gruntów i budynków, których dane zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne winny stanowić podstawę wymiaru podatków. Jak wynikało z wypisów z ewidencji gruntów znajdujących się w aktach organu pierwszej instancji skarżący jest właścicielem: - działki nr [...] o pow. 0.1553 ha, oznaczonej jako B (tereny mieszkaniowe), - działki nr [...] o pow. 0.0617 ha, oznaczonej jako B (tereny mieszkaniowe), łączna pow. terenów mieszkaniowych skarżącego wynosi 2170 m2, - działki nr [...] o pow. 0.0280 ha, oznaczonej jako R II o pow. 0.0203 ha i R IIIa o pow. 0.0077 ha (rola), - działki nr [...] o pow. 0.8638 ha, oznaczonej jako R llla o pow. 0.8348 ha (rola) i W o pow. 0.0290 ha (grunty pod rowami), - działki nr [...] o pow. 1.0782 ha, oznaczonej jako R llla, - działki nr [...]o pow. 3.2666 ha, oznaczonej jako R II o pow. 2.9744 ha i RH Ib o pow. 0.2922 ha (rola), - działki nr [...] o pow. 10.0900 ha, oznaczonej jako R II o pow. 9.9800 ha ( rola) i WRJ I o pow. 0.1100 ha ( rola, rowy), łączna powierzchnia gruntów rolnych skarżącego wynosi 15.3266ha. Wskazano, że zgodnie ze złożoną przez jarzącego informacją w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego, leśnego z 1 stycznia 2017 roku działka nr [...] zabudowana jest budynkiem mieszkalnym o pow. 291,48 m2. W powyższej deklaracji skarżący wskazał, iż jest właścicielem gruntów pozostałych o pow. 617 m2 oraz w załączniku wskazał, iż działka o pow. 1553 m2 zabudowa jest budynkiem o pow. 291,48 m2. Przypomniano, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; 3) użytkownikami wieczystymi gruntów; 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencję Własności Rolnej Skarbu Państwa (3) lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2. Art. 1 ustawy o podatku rolnym stanowi, iż opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. W tej sytuacji SKO uznało, że organ pierwszej instancji dokonał ustalenia skarżącemu podatku prawidłowo, zgodnie z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów, jak i informacjami złożonymi przez niego z 1 stycznia 2017 roku. Zgodnie z informacją przekazaną przez Starostwo Powiatowe pismem z 3 marca 2016 roku dokonano zmian danych w ewidencji gruntów w ramach przeprowadzanego wznawiania granic- scalania gruntów wsi K. Punkty graniczne zostały odszukane i wznowione na podstawie archiwalnych danych i okazane właścicielowi, który nie zgłosił żadnych uwag co do ich położenia, co potwierdza złożony podpis w Protokole Granicznym. Zawiadomienie o powstałych zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków zostało wysłane 24 czerwca 2015 roku do Urzędu Gminy. W związku z tym Kolegium stwierdziło, iż w ostatnich latach nie doszło do zmiany w ewidencji gruntów użytków skarżącego, które są podstawą ustalenia podatku od nieruchomości, podatku rolnego. Wysokość podatku została ustalona w oparciu o obowiązującą uchwałę Rady Gminy nr [...] z 26 października 2016 roku, komunikaty Prezesa GUS z 2016 roku. Odnosząc się natomiast do podnoszonej przez skarżącego kwestii, iż grunt na którym znajduje się budynek w którym zamieszkuje powinien zostać opodatkowany jako siedlisko, a nie grunt pozostały wskazano, iż w niniejszej kwestii decyduje oznaczenie ww. gruntu w ewidencji gruntów, a nie subiektywne przekonanie skarżącego. Grunt ten sklasyfikowany jest jako tereny mieszkaniowe i tak też, jako grunt pozostały został opodatkowany. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a także w piśmie z 13 września 2017 r. skarżący wskazał, że decyzja jest bezpodstawna. W uzasadnieniu skargi przytoczył okoliczności związane z błędami związanymi z wydzieleniem działki [...] w 2003 r., jak też z komasacją terenów w K. Organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. dalej jako "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa, a argumenty podniesione przez skarżącego w niniejszym postępowaniu dotyczącym wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 rok nie mogły skutecznie tej oceny zmienić. Przypomnieć bowiem należy, że będące podstawą zaskarżonej decyzji przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i ustawy o podatku rolnym odnoszą się do treści art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Jak stanowi art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016 r., poz. 1629 ze zm.), dane zwarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę wymiaru podatków i świadczeń. Ewidencja ta obejmuje informacje dotyczące budynków i gruntów, ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych. Użyte zatem w art. 21 ust. 1 u.p.g.k. określenie "wymiar podatku" należy interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu zobowiązania podatkowego, winny zostać uwzględnione elementy przedmiotowe zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, że informacje dotyczące kwalifikacji budynku i gruntu mają dla organu podatkowego charakter wiążący. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem |organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych, co do zasady, nie są uprawnione do i przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji (por. wyroki: z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3227/12; z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. II FSK 836/08; z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FSK 1949/07; z dnia 12 marca 2009 r., sygn. FSK 49/08; z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. II FSK 372/07 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych zamieszczonej na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonując zatem oceny zaskarżonej decyzji w aspekcie przywołanych powyżej regulacji ustawowych, należy wskazać, iż zaskarżony wymiar podatku jest zgodny z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów, jak i informacjami złożonymi przez skarżącego z 1 stycznia 2017 r.. Okoliczności, na które powołuje się skarżący, a dotyczące - jego zdaniem - nieuprawnionych działań w 2003 r. oraz związanych z komasacją gruntów w K., nie są w tej sytuacji argumentem dla podważenia zaskarżonej decyzji. Słusznie zatem organy podatkowe oparły swoje rozstrzygnięcia, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, na danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, mającej walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 O.p.. Jak wskazano wyżej organy podatkowe ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości, stosownie do wskazanego art. 21 ust. 1 u.p.g.k., nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (wyrok NSA z 18 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 1041/10, publ. LEX nr 1132002 i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 1040/10, publ. LEX nr 1132001). Dopiero zatem, o ile w postępowaniu administracyjnym przed właściwym starostą skarżący przeprowadzi skuteczny przeciwdowód przeciwko treści dokumentu urzędowego, jakim jest ewidencja gruntów i budynków, pojawi się możliwość zmiany sposobu opodatkowania spornych nieruchomości, natomiast do czasu tej ewentualnej zmiany obowiązujące w niej zapisy wiążą w tym przedmiocie wszystkie organy i sądy. Tym samym, podniesione w tym względzie zarzuty skargi również okazały się nieuzasadnione. W tym stanie sprawy skarga, na podstawie art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu.