I SA/Gd 1255/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Romała po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Spółki jawnej z siedzibą w G. na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości działającej poprzez Agencję Rozwoju [...] S.A. w G. z dnia 19 lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu postanawia pozostawić skargę bez rozpatrzenia. "A" Spółka jawna z siedzibą w G. – dalej jako "Spółka", wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na informację z dnia 19 lipca 2010 r. Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości działającej poprzez Agencję Rozwoju [...] S.A. w G. o nie przyznaniu dofinansowania na realizację projektu "Rozwój [...] sp.j. poprzez wdrożenie oprogramowania umożliwiającego integrację z zewnętrznymi systemami informatycznymi oraz automatyzację procesów B2B". W informacji tej zawarto pouczenie, że zgodnie z art. 30c ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jedn. Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.) – dalej jako "u.z.p.p.r.", wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia skargi bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w terminie 14 dni od dnia otrzymania niniejszego pisma. Postanowieniem z dnia 22 września 2010 r. sygn. akt V SA/Wa 1829/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje przede wszystkim orzekanie w sprawach skarg na rozstrzygnięcia, akty, czynności i bezczynność określone w art. 3 § 2 P.p.s.a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Taką ustawą szczególną jest ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jedn. Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.). W pierwszej kolejności należało wyjaśnić kwestię prawidłowego określenia organu administracji, którego działalność została zaskarżona. Zgodnie z art. 25 pkt 1 u.z.p.p.r. za prawidłową realizację programu odpowiada w przypadku programu operacyjnego – instytucja zarządzająca, którą jest odpowiednio minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego lub zarząd województwa. Instytucja zarządzająca może natomiast, zgodnie z art. 27 ust. 1 ww. ustawy, w drodze porozumienia powierzyć instytucji pośredniczącej cześć zadań związanych z realizacją programu operacyjnego. Podmioty te zostały skonkretyzowane w Szczegółowym opisie priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007–2013 (wersja ósma) z dnia 12 czerwca 2009 r. informacje na temat priorytetów i działań POIG w ramach Działania 8.1. Wynika z niego m.in., że rolę instytucji Zarządzającej pełni Minister właściwy ds. rozwoju Regionalnego – Ministerstwo Rozwoju Regionalnego, Departament Zarządzania Programami Konkurencyjności i Innowacyjności, Instytucji Pośredniczącej – Minister Właściwy ds. Informatyzacji – Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji, Departament Społeczeństwa Informacyjnego, Instytucji Wdrażającej/Pośredniczącej II stopnia – Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości. Status Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości został określony w art. 1 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 42, poz. 275) – dalej "ustawa o PARP". Przepis ten stanowi, że Agencja jest państwową osobą prawną, której siedzibą jest miasto stołeczne Warszawa. Agencja może tworzyć oddziały w kraju. Zgodnie z art. 4 ust. 1a pkt 1 powołanej ustawy Agencja realizując zadania z zakresu administracji rządowej uczestniczy w realizacji programów operacyjnych, o których mowa w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju oraz w ustawie z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, jako instytucja wdrażająca (instytucja pośrednicząca II stopnia) albo pośrednicząca, udzielająca pomocy finansowej beneficjentom określonym w art. 6b ust. 1 ustawy. Art. 6d ust. 1 zdanie 1 ustawy o PARP ustanawia z kolei możliwość zlecenia regionalnej instytucji finansującej przez Agencję realizację niektórych zadań związanych z udzielaniem pomocy finansowej, w szczególności: promocji, udzielania informacji, przyjmowania wniosków oraz nadzorowania sposobu wykorzystania pomocy. Z informacji zamieszczonej na stronie internetowej Agencji (www.parp.gov.pl/index/index/1440) wynika, że na potrzeby realizacji Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka dla województwa [...] Regionalną Instytucją Finansującą w drodze konkursu, o którym mowa w art. 6d ust. 3 ustawy o PARP, została wybrana Agencja Rozwoju [...] S.A. w G. Z Załącznika 4.3 – Opis systemu wdrażania działań zawartego w Szczegółowym opisie priorytetów POIG, 2007–2013, Priorytet 8 – Społeczeństwo informacyjne – zwiększanie innowacyjności gospodarki, Działanie 8.1 Wspieranie działalności gospodarczej w dziedzinie gospodarki elektronicznej w systemie wyboru projektów w trybie konkursowym, wynika że zgodnie z opisem podmiotów systemu wdrażania Instytucja Wdrażającą jest Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości, Instytucją Pośredniczącą – Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, Instytucją Zarządzającą – Minister Rozwoju Regionalnego, natomiast Regionalna Instytucja Finansująca m.in. przyjmuje wnioski o dofinansowanie i dokonuje oceny formalnej i merytorycznej, zgodnie z kryteriami wyboru projektów zatwierdzonymi przez Komitet Monitorujący POIG. Zapewnia obsługę Komisji Konkursowej, przygotowuje i przekazuje do Instytucji Wdrażającej (Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości) listę projektów rekomendowanych do dofinansowania, przyjmuje, weryfikuje i przekazuje do Instytucji Wdrażającej (Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości) wnioski o płatność. Regionalna Instytucja Finansująca uczestniczy w realizacji działań informacyjnych i promocyjnych. Biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku doszedł do przekonania, że tak ukształtowana rola Regionalnej Instytucji Finansującej (Agencji Rozwoju [...] S.A. w G.) uniemożliwia przyjęcie, że jest to organ administracji publicznej w rozumieniu art. 13 § 2 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2010 r. sygn. akt II GZ 138/10, niepubl.). Zakres zadań Regionalnej Instytucji Finansującej wskazuje, że ma ona charakter pomocniczy w stosunku do Instytucji Wdrażającej – Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości. Regionalna Instytucja Finansująca nie jest organem administracji publicznej. Ze strony internetowej Agencji Rozwoju [...] S.A. w G. wynika, że działa ona na rzecz harmonijnego rozwoju [...]; pomaga przedsiębiorcom, instytucjom otoczenia biznesu i samorządom lokalnym; inicjuje i wspiera przedsięwzięcia gospodarcze o znaczeniu regionalnym. Główne cele Agencji to: wspieranie przedsiębiorczości, wspomaganie władz samorządowych w realizacji polityki regionalnej, wspieranie procesów inwestycyjnych, obsługa środków pomocowych Unii Europejskiej, promocja województwa pomorskiego oraz inicjowanie i uczestnictwo w projektach współpracy międzynarodowej. Agencja Rozwoju [...] S.A. współpracuje z Polską Agencją Rozwoju Przedsiębiorczości, Urzędem Marszałkowskim i innymi instytucjami w zakresie wdrażania instrumentów wsparcia małych i średnich przedsiębiorstw. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że organem administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona, jest Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości, której siedzibą jest Warszawa. Zgodnie z art. 13 § 2 P.p.s.a. do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Tym samym właściwym w niniejszej sprawie jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który postanowieniem z dnia 22 września 2010 r. sygn. akt V SA/Wa 1829/10 stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania tutejszemu Sądowi. W myśl art. 59 § 2 P.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, jest związany postanowieniem o przekazaniu sprawy. Nie dotyczy to przekazania sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. A zatem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, będąc związany ww. postanowieniem o przekazaniu, przyjął niniejszą sprawę do rozpoznania. W myśl art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r. po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 P.p.s.a. Art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. stanowi z kolei, że skarga, o której mowa w ust. 1, jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4, bezpośrednio do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4. Skarga podlega opłacie sądowej. Natomiast z ust. 5 art. 30c ww. ustawy wynika, że wniesienie skargi po terminie, o którym mowa w ust. 2, niekompletnej bądź bez uiszczenia opłaty sądowej w terminie, o którym mowa w ust. 2, powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia. Pojęcie skargi kompletnej zostało zdefiniowane w art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r.; jest to skarga z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji o wynikach procedury odwoławczej udzielonej przez właściwą instytucję. Zdaniem tutejszego Sądu wniesiona przez "A" Spółkę jawną z siedzibą w G. skarga nie spełnia wymogu "kompletności". Z wniosku o dofinansowanie realizacji projektu wynika, że dołączono do niego pięć załączników. Tymczasem przekazana do tutejszego Sądu dokumentacja zawiera tylko jeden załącznik (Biznesplan), w dodatku niekompletny. Ze stopki tego dokumentu wynika, że składa się on z trzydziestu stron, natomiast do Sądu złożono strony 1–11, stronę 30 i kilka tabel obrazujących sytuację finansową wnioskodawczyni. Nie załączono również m.in. umów o współpracy Spółki z dwoma innymi przedsiębiorcami. Braki powyższe są o tyle istotne, gdyż z rozstrzygnięcia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 kwietnia 2010 r. w przedmiocie złożonego odwołania w ramach Działania 8.2 "Wspieranie wdrażania elektronicznego biznesu typu B2B" (załącznik nr 6 do skargi), wynika, że przedmiot projektu jest zgodny z celami Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka oraz działania 8.2 tego Programu. Z tego też względu Instytucja Pośrednicząca uznała za zasadne skierowanie wniosku o dofinansowanie do ponownej oceny przez Agencję Rozwoju [...] S.A. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Agencja Rozwoju [...] S.A. pismem z dnia 19 lipca 2010 r. poinformowała Spółkę, że zgodnie z decyzją Instytucji Zarządzającej nie zostało przyznane dofinansowanie na realizację projektu: "Rozwój [...] sp.j. poprzez wdrożenie oprogramowania umożliwiającego integrację z zewnętrznymi systemami informatycznymi oraz automatyzację procesów B2B". W uzasadnieniu tego pisma Agencja Rozwoju [...] S.A. wskazała, że przedmiotowy projekt nie spełnia zapisów rozporządzenia, gdyż Spółka nie zamierza wdrożyć systemu B2B, który będzie docelowo zintegrowany z systemami informatycznymi partnerów, ponieważ jej kooperanci nie posiadają takich systemów oraz nie zamierzają ich wdrożyć równolegle z realizacją niniejszego projektu. Zdaniem tutejszego Sądu bez kompletnej dokumentacji w sprawie (kompletnego Biznesplanu oraz umów o współpracy) nie jest możliwe przeprowadzenie sądowej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Powyższy przepis nie został co prawda wyłączony dyspozycją art. 30e u.z.p.p.r. (zgodnie z art. 30e u.z.p.p.r. w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy P.p.s.a. określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52–55, art. 61 § 3–6, art. 115–122, art. 146, 150 i 152 tej ustawy), jednakże wniesienie skargi niekompletnej obliguje sąd administracyjny do zastosowania art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r.; przepis ten znosi bowiem stosowanie art. 49 § 1 P.p.s.a. w stosunku do skargi niekompletnej w rozumieniu art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. (por. postanowienie NSA z dnia 29 lipca 2009 r. sygn. akt II GSK 568/09, niepubl.). Biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r., postanowił jak w sentencji.