I SA/Gd 1263/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Maria Flisikowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 lutego 2011 r. sprawy ze skargi A. S. i J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 25 października 2010 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. oddala skargę. W zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu poniesionej straty w roku podatkowym 2004 - PIT-36L małżonkowie J. S. i A. S. wykazali: Pani J. S.: * przychód z wynagrodzenia ze stosunku pracy w kwocie 31.621,29 zł * koszty uzyskania przychodów w kwocie 1.227,00 zł * dochód w kwocie 30.394,29 zł * przychód/dochód z innych źródeł w kwocie 695,29 zł Pan A. S.: * przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej 3.505.583,00- zł, * koszty uzyskania przychodów w kwocie 3.438.108,64- zł, * dochód 67.474,36- zł, Po odliczeniu od wykazanych dochodów składek na ubezpieczenie społeczne małżonki w kwocie 5.449,27 zł łączny dochód małżonków do opodatkowania wyniósł 93.115,06 zł, a od podatku składek na ubezpieczenie zdrowotne podatnika w kwocie 1.673,88 zł oraz małżonki w kwocie 2.014,27 zł, należny podatek wyniósł 15.041,20,- zł. Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2010 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wszczął postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności złożonego przez podatników zeznania PIT-36 za 2004 r. W postępowaniu tym dopuszczono dowody zebrane w postępowaniu przeprowadzonym w prowadzonej przez A.S. firmie "A" [...] w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatków. W protokole kontroli z dnia 27 kwietnia 2009 r. stwierdzono częściową nierzetelność prowadzonej księgi, nie uznając za dowód tego, co wynika z dokonanych w niej zapisów, na podstawie dowodów wystawionych przez podmioty nie istniejące oraz dowodów dokumentujących nie wykonane usługi. Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił J. i A. S. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. w wysokości 637.124,00,- zł. Powyższe było następstwem zmiany wysokości dochodu z prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, którą wyliczono w kwocie 1.636.426,36- zł jako różnicę pomiędzy zeznanym przychodem w kwocie 3.505.583,00 zł, a kosztami uzyskania przychodów - skorygowanymi do kwoty 1.869.156,64- zł. Korekta kosztów uzyskania przychodów przez ich obniżenie o kwotę 1.568.128 zł w stosunku do wartości zeznanej była skutkiem nieuznania za koszty uzyskania przychodów kwot wynikających z dowodów, które nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji gospodarczych, w tym kwot wynikających z faktur i rachunków wystawionych przez podwykonawców: Z. G., H. H., A.K., D. A., D. R., W. H., B. R. i M. S.. Ponadto korekta kosztów uzyskania przychodów miała związek ze stwierdzonym zawyżeniem wartości wynagrodzenia za marzec 2004 r. o 824 zł. Po rozpatrzeniu wniesionego przez podatników odwołania, decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w sprawie nie była kwestionowana wysokości przychodu wykazanego przez "A" [...] A.S. Kwestią sporną była natomiast wysokość kosztów uzyskania przychodów. Dyrektor Izby Skarbowej wyłączył z kosztów uzyskania przychodu kwoty wynikające z rachunków i faktur, na których jako sprzedawcy usług figurują Z. G., H. H., A. K., D. A., D. R., W. H., B. R. i M. S.. Organ stwierdził bowiem, że faktury i rachunki, w których jako wystawcy widnieją powyższe osoby, nie dokumentują rzeczywistego wykonania usług na rzecz firmy "A". W konsekwencji organ podatkowy nie uznał za koszt uzyskania przychodu wydatków udokumentowanych rachunkami i fakturami wystawionymi przez te osoby, na łączną kwotę 1.568.128,00,- zł. Organ podkreślił, że strona poza kwestionowanymi fakturami i rachunkami nie przedłożyła żadnych dowodów, które potwierdzałyby rzeczywisty fakt poniesienia wydatków na zakup zakwestionowanych usług od podwykonawców. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję strona wniosła o jej uchylenie i zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej zarzucono naruszenie: - art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych; - art.122, art. 187 §1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu odwoławczego skarżący podkreślili, że przedłożyli organowi dowody, do posiadania których zobowiązywały stronę przepisy ustaw podatkowych. Skarżący wskazali, że w momencie zawierania transakcji z kwestionowanymi jako kontrahentami podatnika podmiotami, nie mógł on przypuszczać, że będzie miał do czynienia z podmiotami nieuczciwymi i że do wykazania przed organem podatkowym faktu poniesienia kosztu konieczne będą inne dowody niż faktura, rachunek i dowód wypłaty. Zdaniem skarżącego skonfrontowanie przedłożonych dokumentów poniesienia kwestionowanych kosztów z rodzajem świadczonych usług i uzyskiwanymi z tego tytułu przychodami, pozwalało na zakwalifikowanie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodu. W ocenie skarżącego, skoro organ to kwestionuje, to powinien jednoznacznie wykazać, że dany zakup nie miał miejsca i podatnik nie poniósł wydatków wykazanych w dokumentach, a nie przerzucać na niego obowiązku udowadniania, że postąpił słusznie. Podatnik w postępowaniu podatkowym, wobec bardzo ograniczonych możliwości działania jest stroną słabszą niż organ podatkowy, a zatem wszelkie nierozstrzygnięte wątpliwości nie powinny być tłumaczone na jego niekorzyść. Skarżący zarzucił organowi odwoławczemu, że podobnie jak organ pierwszej instancji bezzasadnie zakwestionował dowody wystawione przez: Z. G., H. H., A. K., D. A., D. R., W. H., B. R. i M. S., uznając ich za podmioty nieistniejące, gdyż wykazywały na dokumentach nieprawdziwe dane, nie prowadziły działalności gospodarczej, nie wykazywały przychodów i nie rozliczały się z fiskusem, wystawiały faktury dokumentujące usługi, których w rzeczywistości nie wykonały. Zdaniem strony zgromadzony materiał dowodowy pozwala ewentualnie na zakwestionowanie przez organ zakupów dokonanych od Z.G., ale w tym przypadku podatnik padł ofiarą oszusta posługującego się nieprawdziwymi danymi. W pozostałych przypadkach podmioty te być może nie dochowały formalnych aspektów prowadzenia działalności gospodarczej, nie oznacza to jednak, że nie wykonały spornych usług. Polemizując ze stwierdzeniem częściowej nierzetelności ksiąg, podatnik nawiązał do zamieszczonego w decyzji sformułowania, że część zapisów w prowadzonej przez podatnika w 2004 r. podatkowej księdze przychodów i rozchodów nie odzwierciedla stanu rzeczywistego i przedstawił swoją wersję tego pojęcia. W ocenie skarżącego "stan rzeczywisty" to fakty i zdarzenia, które rzeczywiście zaistniały i miały miejsce. Aby wykazać, że dane zdarzenie gospodarcze nie zaistniało w rzeczywistości i jego ujęcie w księgach stanowi o nierzetelności ksiąg trzeba w pierwszej kolejności bezspornie wykazać, że np: dana usługa nie została wykonana, a w konsekwencji nie nastąpił jej odbiór. Aby wykazać, że usługa nie została wykonana, trzeba udowodnić, że usługa nie mogła być wykonana, bo podmiot ją wykonujący faktycznie nie istnieje, wskazany podmiot nie mógł wykonać usług, bo nie miał takich możliwości. Dopiero bezsporne udowodnienie, że zaistniała przynajmniej jedna ze wskazanych okoliczności, pozwala na stwierdzenie, że zdarzenie gospodarcze nie miało miejsca. Udowodnienie niewykonania usługi implikuje już dalsze stwierdzenia, mianowicie wadliwość dokumentów towarzyszących temu zdarzeniu, a więc protokołu odbioru, faktury, czy rachunku, czy wreszcie dowodu zapłaty. Organ po znamionach zewnętrznych takich jak: brak rejestracji w urzędzie, nieskładanie zeznań, niepłacenie podatków, wadliwe dane na fakturze, brak możliwości ustalenia miejsca pobytu w trakcie postępowania kontrolnego ustalił, że podmioty te nie istniały, nie prowadziły działalności, a zatem nie mogły wykonać usług wskazanych w dokumentach wystawionych podatnikowi. Samo niezarejestrowanie się podmiotu w urzędzie, nieskładanie zeznań i niepłacenie podatków, a tym bardziej brak możliwości ustalenia miejsca pobytu wykonawcy w trakcie postępowania kontrolnego, nie dowodzi niewykonania usług. W ocenie strony skarżącej późniejsze uzyskanie dowodów jest praktycznie niemożliwe, w szczególności, gdy mamy do czynienia z nieuczciwym kontrahentem. Przepisy ustaw podatkowych nakładają na podatnika określone obowiązki dokumentacyjne i w zasadzie do zgromadzenia tylko tych dokumentów podatnik jest zobowiązany. Trudno, zdaniem strony, wymagać od podatnika, aby fakt świadczenia na jego rzecz usług w 2004 r. dokumentował jeszcze innymi dowodami niż te, do których zobowiązują go przepisy. Przerzucenie w tej sytuacji dowodzenia tylko na podatnika jest niezgodne z art. 122 ordynacji podatkowej. W przedmiotowej sytuacji organ prowadzący postępowanie kontrolne powinien w odniesieniu do każdego zakwestionowanego podwykonawcy przeprowadzić analizę pod kątem możliwości wykonania przez niego usług na rzecz podatnika i to nie tylko w aspekcie zarejestrowania działalności gospodarczej, czy płacenia podatków. Zdaniem strony skarżącej organ podatkowy nie uzyskał pełnych informacji ze stoczni na temat zasad wydawania przepustek i możliwości poruszania się przez niektóre podmioty bez przepustek. Dodatkowo skarżący zwrócił uwagę na fakt, że świadkowie, którzy zeznawali w jego obecności potwierdzali fakt wykonania usług na jego rzecz. Zdaniem strony niewyrażenie przez A. S. zgody na przesłuchanie go w charakterze świadka nie świadczy o braku chęci współpracy, bądź chęci ukrycia faktów związanych ze sprawą. Odmawiając składania zeznań podatnik wskazał, że odpowie na pytania skierowane do niego na piśmie i w granicach posiadanej wiedzy. W związku z tym przedmiotowa odmowa jest całkowicie neutralna dowodowo. Zdaniem skarżącego zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że wydatki poniesione w 2004 r. na rzecz podmiotów zakwestionowanych przez organy nie mogą stanowić kosztu uzyskania przychodu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej w dalszej części "p.p.s.a", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Oceniając zaskarżoną decyzję organu odwoławczego z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Spór w przedmiotowej sprawie sprowadzał się do tego, czy podatnik zasadnie zaliczył do kosztów uzyskania przychodu wydatki udokumentowane rachunkami i fakturami w których jako sprzedawcy usług figurują Z. G., H. H., A. K., D. A., D. R., W. H., B. R. i M. S.. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, faktury i rachunki nie dokumentują bowiem rzeczywistych transakcji gospodarczych. Stosownie do brzmienia art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r., Nr 14. poz.176 j.t.) dalej zwana u.p.d.o.f., kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Powyższy przepis zawiera ogólną definicję kosztów uzyskania przychodu. Dla zakwalifikowania określonego wydatku, czy nakładu poniesionego przez podatnika do tej kategorii, niezbędne jest łączne spełnienie niżej wskazanych warunków. Po pierwsze wydatek lub nakład muszą być rzeczywiście poniesione. Po drugie koszt musi być poniesiony w celu osiągnięcia przychodów. Związek zaś kosztu i przychodu rozumieć należy jako bezpośredni, co oznacza, że wydatek lub nakład kwalifikowane jako koszt uzyskania przychodu miały lub co najmniej – w danych okolicznościach - mogły mieć wpływ na wielkość faktycznie osiągniętego przychodu. Trzecim i ostatnim wymogiem pozostaje nie zaliczenie poniesionego przez podatnika wydatku do kategorii tak zwanych kosztów zabronionych, czyli wydatków, które ustawodawca zakazuje wliczać w ciężar kosztów – art. 23 ustawy. Należy przy tym zaznaczyć, że to na podatniku spoczywa obowiązek wykazania związku wydatku z uzyskanym przychodem i udowodnienia faktu jego poniesienia. Mając powyższe na uwadze Sąd pragnie zaznaczyć, że w świetle poczynionych ustaleń, Dyrektor Izby Skarbowej słusznie zakwestionował szereg wydatków podatnika przyjmując, że nie mogą one zostać uznane za koszty uzyskania przychodu. Przedstawiona przez organ odwoławczy argumentacja dowodzi tego, że poza istnieniem faktur i rachunków brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających fakt rzeczywistego świadczenia usług na rzecz przedsiębiorstwa produkcyjno - usługowego "AS". Jednocześnie skarżący nie wykazał, aby zakwestionowane usługi rzeczywiście zostały wykonane przez te podmioty, które widnieją na zakwestionowanych fakturach i rachunkach. Powyższe spowodowało, że za zasadne przyjąć należało stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w zakresie korekty kosztów uzyskania przychodu. Trzeba mieć bowiem na względzie, że w przypadku zakwestionowania zaliczenia przez organy podatkowe konkretnego wydatku, jako niebędącego kosztem uzyskania przychodu, to na podatniku ciąży obowiązek wykazania, iż wydatki związane z osiąganym lub zamierzonym przychodem zostały faktycznie poniesione. Skutki materialnoprawne w postaci potrącenia z przychodu wydatków poniesionych w celu jego osiągnięcia mogą nastąpić jedynie wtedy, gdy podatnik przedstawi lub wykaże źródła bądź środki dowodowe, które umożliwią organowi podatkowemu ocenę, że zostały faktycznie poniesione w celu uzyskania przychodów (por. wyrok NSA z dnia 9 maja 2006 r., II FSK 742/05). W pierwszej kolejności Sąd pragnie podkreślić, że nie znalazł podstaw do uznania, iż organy podatkowe prowadziły postępowanie dowodowe w sposób uchybiający przepisom ordynacji podatkowej. Przeprowadzony przez Dyrektora Izby Skarbowej wywód w przedmiocie oceny zebranych dowodów jest zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w pełni logiczny i nie nosi cech dowolności. Sąd w pełni podziela w tym zakresie argumentację organu odwoławczego, która w świetle wszechstronnej oceny materiału dowodowego jest w pełni uzasadniona i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów. W ocenie Sądu zasadność ocen i wniosków poczynionych przez Dyrektora Izby Skarbowej na podstawie zebranego materiału dowodowego, w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie budzi wątpliwości. Dokonana przez organ ocena dowodów nie wykracza także poza granice wynikające z art. 191 ordynacji podatkowej i nie nosi cech dowolności, czy powierzchowności. Zdaniem Sądu organy podatkowe przeprowadziły postępowanie w niniejszej sprawie w sposób zupełny i wyczerpujący. Uzyskane w ten sposób dowody poddane następnie zostały wnikliwej i poprawnej ocenie. Świadczy o tym analiza motywów zaskarżonej decyzji, dokonana w kontekście zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która pozwala stwierdzić, że rozumowanie organów podatkowych, uwzględnia przedstawione wyżej reguły postępowania podatkowego, a przy tym pozostaje w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Organ odwoławczy poddał bowiem swej ocenie wszystkie uzyskane dowody, po czym za pomocą logicznej, wspartej okolicznościami sprawy argumentacji, wykazał bezpodstawność twierdzeń strony skarżącej. Organy podatkowe obu instancji dokonały oceny każdego z zebranych dowodów, odniosły się do każdego z nich, dokonując ich analizy z osobna, ale też we wzajemnej łączności. W kontekście powyższych uwag uznać należy, że przeprowadzone w sprawie postępowanie nie naruszało przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Stąd też, ustalony w sprawie stan faktyczny, w ocenie Sądu uznać należy za prawidłowy. W szczególności na słuszność stanowiska organu odwoławczego wskazuje analiza poszczególnych dowodów zgromadzonych w toku postępowania podatkowego, a postępowanie dowodowe wykazało w sposób nie budzący wątpliwości Sądu, że usługi, które miały być świadczone przez zakwestionowane przez organ osoby, nie zostały w istocie wykonane przez te podmioty. Po pierwsze organ odwoławczy prawidłowo doszedł do wniosku, że rzeczywistego świadczenia usług nie potwierdzają rachunki, w których jako wystawca widnieje Z. G.. Podmiot taki nie figuruje w ewidencji podatników, podany na fakturach NIP nie istnieje, w bazach danych nie ma osoby o tym imieniu i nazwisku, podany na fakturze adres nie istnieje. Podobnie w odniesieniu do faktur, w których jako wystawca figuruje H. H., organ podatkowy ustalił, że podatnik nie figuruje w ewidencji podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, na to nazwisko nie została zarejestrowana żadna firma pod wskazanym adresem. Podmiot za lata 2004 - 2005 nie złożył żadnych deklaracji. Nie było możliwości przesłuchania H. H. w charakterze świadka, gdyż jak wynika z pisma Komisariatu Policji w K. pod wskazanym adresem nie przebywa od 15 lat, mieszkał na terenie R., obecnie prawdopodobnie przebywa w Irlandii. Organ podatkowy II instancji zasadnie doszedł również do wniosku, że rzeczywistego świadczenia usług nie potwierdzają faktury, w których jako wystawca widnieje A. K.. Przeprowadzone czynności kontrole wykazały bowiem, że podatnik zgłosił prowadzenie działalności gospodarczej dopiero od 1 września 2005 r. Nie było także możliwości przesłuchania w charakterze świadka, albowiem ustalono, że wraz z rodziną przebywa w Irlandii. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącego, organy podatkowe obu instancji prawidłowo uznały, że rachunki, w których jako wystawca widnieje D. A. nie potwierdzają faktycznego wykonania usług przez tę osobę. Organy podatkowe ustaliły bowiem, że podatnik ten figuruje jako osoba prowadząca działalność gospodarczą, jednakże w zeznaniu PIT-28 za 2004 r. nie wykazał żadnego przychodu. Nie było możliwości przesłuchania go w charakterze świadka, gdyż jak wynika z pisma Komisariatu Policji w W. pod wskazanym adresem nie zamieszkuje od 17 maja 2004 r., skąd został administracyjnie wymeldowany, a aktualne miejsce jego pobytu nie jest znane. Postępowanie dowodowe wykazało również, że prawidłowo zostały zakwestionowane faktury VAT, na których jako wystawca widnieje D. R.. Organy ustaliły, że podatnik ten w okresie od 26 lutego 2002 r. do 20 kwietnia 2003 r. figurował jako prowadzący "Handel obwoźny, usługi remontowe "; za lata 2004 - 2005 nie złożył żadnych deklaracji; brak możliwości przesłuchania w charakterze świadka - z pisma Komisariatu Policji w W. wynika, że nie przebywa w miejscu zameldowania, pracuje jako marynarz i nie jest znany termin jego powrotu do kraju. Faktu wykonania usług nie potwierdził także W. H., z zeznań którego wynika, że nie wykonywał usług na rzecz firmy A.S., natomiast za podpisywanie rachunków, protokołów zdawczo-odbiorczych i dowodów zapłaty -otrzymywał gotówką 10% ich wartości; nie płacił podatków, nie zawierał umów na wykonanie usług z A. S.; wskazał, że proceder wystawiania takich rachunków jest w Stoczni popularny i to nie tylko u pana S. Organ podatkowy II instancji zasadnie doszedł również do wniosku, że rzeczywistego świadczenia usług nie potwierdzają faktury, w których jako wystawca widnieje B. R.. Przeprowadzone czynności kontrole wykazały bowiem, że nie figuruje on w bazie osób prowadzących działalność gospodarczą od 11 kwietnia 1995 r., za lata 2004-2005 nie złożył żadnych deklaracji ani zeznań. Nie było także możliwości przesłuchania tego podmiotu w charakterze świadka, albowiem ustalono, że od 7 lat nie zamieszkuje on pod wskazanym adresem i 5 lat temu został wymeldowany, nie utrzymuje też żadnych kontaktów z rodziną i nie jest znane miejsce jego zamieszkania. Trafne jest także stanowisko organu podatkowego w przedmiocie zakwestionowania rachunków, na których jako wystawca wpisany jest M. S.. Organy ustaliły, że podatnik zgłosił przerwę w opodatkowanej kartą działalności "usługi ślusarsko - rurarskie " od 1 października 2001 r. do odwołania; nie figuruje w ewidencji podatników VAT, za 2004 r. do urzędu skarbowego wpłynęły tylko informacje o przychodach uzyskanych przez niego z zatrudnienia w spółce B SA w G. oraz spółce C w E.; brak możliwości przesłuchania w charakterze świadka bowiem, jak wynika z pisma Komisariatu Policji w G. od 3 lat przebywa za granicą, matka dokładnie nie wie gdzie i termin jego powrotu nie jest znany. Reasumując powyższe Sąd potwierdza zasadność uznania przez organy podatkowe opisanych wyżej dowodów za nierzetelne, gdyż zgodność tych dowodów z rzeczywistym przebiegiem zdarzeń gospodarczych została skutecznie zakwestionowana. Wskazani jako rzekomi wystawcy faktur lub rachunków bądź nie istnieli, bądź nie prowadzili działalności gospodarczej, nie wykonywali usług a tylko wystawiali faktury/rachunki, brak było również możliwości ich przesłuchania w charakterze świadków, gdyż aktualny adres ich zamieszkania jest nieznany, bądź przebywają za granicą i termin ich powrotu jest nieznany. Na uwagę zasługuje również fakt, że płatności dokumentowane fakturami i rachunkami wystawionymi przez wymienione osoby nie mają bankowego udokumentowania. Do dowodów tych dołączone są bowiem dowody płatności gotówkowych. W ocenie Sądu w składzie orzekającym organy podatkowe wyciągnęły prawidłowe wnioski z analizy wykazów udzielonych przepustek i zezwoleń na wjazd w 2004 r. na teren stoczni. Badanie powyższych wykazów wyjaśniło, że tylko trzech podwykonawców takie uprawnienia posiadało. Porównanie okresów dysponowania przepustkami z datami wystawienia faktur oraz z okresami wykonywania czynności w nich wskazanych wyjaśnia, że czynności te nie mogły być wykonane w okresach dysponowania tymi zezwoleniami. Należy przy tym podkreślić, że brak przepustek dla większości podwykonawców jest tylko jedną z okoliczności podlegających ocenie w powiązaniu z całym materiałem dowodowym. Ich brak sam w sobie nie przesądza o tym, że usługi przez dany podmiot nie zostały wykonywane, to jednak fakt ten oceniany w powiązaniu z innymi dowodami dodatkowo wspiera argumentację organów co do fikcyjności spornych faktur. W ocenie Sądu prawidłowe są również wnioski organu podatkowego odnoszące się do oceny wiarygodności zeznań J.L., A.K. i W.D. Jak to słusznie zauważył organ odwoławczy, niewiarygodna jest wręcz sytuacja, w której wieloletni współpracownicy przedsiębiorstwa "A" nie posiadali praktycznie żadnej wiedzy na temat usług wykonywanych przez spółkę i osób świadczących usługi Znamienne jest, że w tej mierze zarówno mistrz nadzorujący przeprowadzanie prac remontowych na statkach, budowniczy do spraw kooperacji oraz majster nadzorujący pracę pracowników nie potrafili określić, czy skarżący zatrudniał podwykonawców, a na pytania odnoszące się do wykonania usług przez kwestionowanych podwykonawców nie znali odpowiedzi, bądź nie pamiętali. Reasumując Sąd stwierdził brak nieprawidłowości w postępowaniu prowadzonym przez organy podatkowe na jakie strona wskazywała w skardze. Postępowanie podatkowe było prowadzone rzetelnie, w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Organ zgromadził kompletny materiał dowodowy, który następnie został oceniony zgodnie z treścią art. 191 ordynacji podatkowej. Wbrew twierdzeniom skarżącego w sprawie uwzględniono wnioski dowodowe strony, a wnioskowane dowody z przesłuchania świadków zostały przeprowadzone w każdym wypadku, gdy istniała możliwość zidentyfikowania osób i wezwania ich do stawiennictwa. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego. W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi oddalił ją na mocy art. 151 p.p.s.a.