I SA/Gd 1272/96

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 15 maja 1998 r. sprawy ze skargi Urszuli J. na decyzję Izby Skarbowej w G. z dnia 21 czerwca 1996 r. (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1992 rok - oddala skargę. Decyzją z dnia 21 czerwca 1996 r. Izba Skarbowa w G. utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w P. z dnia 28 grudnia 1995 r. w sprawie określenia Urszuli J. zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1992 w wysokości 1.368,70 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego organ I instancji ustalił, iż z ogólnej kwoty wydatków poniesionych przez małżonków J. w roku podatkowym 1992 na łączną kwotę 2.853,07 zł znaczna część tych wydatków została poniesiona w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą przez Urszulę J. i jej małżonka. Przedłożone w sprawie rachunki z dnia 25 września 1992 r. (...) na kwotę 12.500.000 zł z dnia 23 października 1992 r. na kwotę 5.438.000 st. zł z dnia 23 października 1992 r. (...) na kwotę 92,000 st. zł. jako podmiot zawierający transakcję zakupu wskazują osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą - zapis bowiem na rachunkach w części dotyczącej dla kogo wystawiony wymienia skarżąca - J. Urszula, W., ul. Ż. 32 - Jadłodajnia, z adnotacją, iż zakupiony towar przeznaczony jest na cele inwestycyjne. Powyższa dokumentacja potwierdza, zdaniem organów podatkowych, fakt poniesienia wydatków na cele prowadzonej działalności gospodarczej. Ponadto, z treści protokołu spisanego z udziałem skarżącej w dnia 28 grudnia 1995 r. na okoliczność odliczeń związanych z przeprowadzonym remontem w budynku przy ul. Ż. 32 wynikało, że część rachunków w kwocie 10.088.700 st. zł została wystawiona na małżonka Józefa J., w tym jeden z rachunków na kwotę 8.931.700 zł zawierał adnotację "na cele inwestycyjne", co również wskazywało, iż przeznaczeniem poniesionych wydatków była prowadzona działalność gospodarcza. Wobec wskazanych powyżej okoliczności przedstawione w sprawie rachunki, zdaniem Izby Skarbowej nie mogły stanowić podstawy do dokonania odliczenia od dochodu nie dotyczyły bowiem wydatków poniesionych przez skarżącą na cele mieszkalne z tytułu remontu i modernizacji budynku mieszkalnego. W tym stanie sprawy z ogólnej kwoty wydatków wykazanych w zeznaniu, tj. 28.530.700 st. zł z odliczenia wyłączono wydatki związane z prowadzoną Jadłodajnią na kwotę 18.025.000 st. zł oraz nie uznano rachunku wystawionego na małżonka skarżącej z adnotacją "na cele inwestycyjne" na kwotę 8.931.700 st. zł. W takiej sytuacji organy podatkowe uznały, że brak jest podstaw do uwzględnienia wskazanych przez skarżącą wydatków na remont i modernizację i w związku z tym określiły wysokość zobowiązania podatkowego w innej wysokości, niż to wynikało ze złożonej przez podatniczkę deklaracji. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Urszula J. zakwestionowała ocenę okoliczności sprawy dokonaną przez organy podatkowe i stwierdziła, że mimo wystawienia rachunków na "Jadłodajnię" to faktycznie zakupione na ich podstawie materiały wykorzystane zostały do remontu i modernizacji lokalu mieszkalnego. W związku z tym domagała się uchylenia decyzji obu instancji. Izba Skarbowa w G. wniosła o oddalenie skargi podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie może zostać uwzględniona, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z treścią art. 26 ust. 1 pkt 5 lit. "g" ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. nr 80 poz. 350 ze zm./ odliczeniu od dochodu podlegają wydatki poniesione na cele mieszkaniowe podatnika przeznaczonych na remont i modernizację budynku mieszkalnego. Stosownie do postanowień art. 26 ust. 6 ustawy z dnie 26 lipca 1991 r. wysokość wydatków na cele mieszkaniowe ustala się na podstawie dokumentów stwierdzających ich poniesienie przez podatnika. Jak wynika z treści par. 24 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31 grudnia 1989 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1990 nr 1 poz. 4 ze zm./ rachunek stwierdzający dokonanie sprzedaży towarów lub wykonanie usług powinien być wystawiony z kopią i zawierać m.in. - imiona i nazwisko /nazwę firmy/ oraz adresy sprzedającego i kupującego. Przedstawione przez podatniczkę organom administracyjnym rachunki dokumentujące poniesienie przez nią wydatków na cele mieszkaniowe zostały wystawione na prowadzoną przez nią wówczas firmę. Z treści wspomnianego przepisu art. 26 ust. 1 pkt 5 lit. "g" ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika jednoznacznie, iż wydatki tam określone powinny być poniesione na cele mieszkaniowe podatnika. Tymczasem z zakwestionowanych przez organy podatkowe rachunków wynika, iż wydatki w nich określone zostały poniesione na cele inwestycyjne. Poniesienie wydatków na takie cele przesądza o tym, że nie mogą być one zakwalifikowane stosownie do treści art. 26 ust. 1 pkt 5 lit. "g". W takiej zaś sytuacji bezprzedmiotowy staje się sposób faktycznego wykorzystania zakupionych materiałów. W nawiązaniu do zarzutu, iż organy obu instancji w swoich decyzjach wykazały nieprawdziwe dane co do wysokości poniesionych przez skarżącą wydatków na cele mieszkaniowe przyjmując je w wysokości 1.540.65 zł, Sąd stwierdził, iż powyższe zarzuty nie znajdują uzasadnienia w stanie prawnym i faktycznym sprawy. Jak bowiem wynika z akt sprawy skarżąca w zeznaniu podatkowym za rok 1992 wykazała wydatki na poziomie 2.853.07 zł, z czego ze swojego dochodu odliczyła 54 procent, tj. 1.540.65 zł. Zgodnie bowiem z treścią art. 26 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym obowiązującym w roku 1992, jeżeli małżonkowie podlegali odrębnemu opodatkowaniu i ponosili wydatki na cele mieszkaniowe, wydatki te do wysokości limitu należało odliczyć od dochodu każdego małżonka w takim stosunku, w jakim pozostawały dochody małżonka do dochodów obojga małżonków. Mając na uwadze powyższy zapis skarżąca ustaliła w zeznaniu podatkowym złożonym na formularzu PIT-30, iż uzyskane przez nią dochody w roku podatkowym 1992 do całości dochodów uzyskanych przez małżonków kształtowały się na poziomie 54 procent. Z ogólnej kwoty nakładów, tj. 2.853,07 zł przyjęła do odliczenia od swojego dochodu 54 procent, co wyraziło się kwotą 1.540,70 zł. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zarzuty wskazane w skardze nie są zasadne, a zatem zgodnie z treścią art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skarga podlegała oddaleniu.