I SA/Gd 1279/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 14 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. K. na uchwałę Zgromadzenia Związku Gmin [...] z dnia 26 marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie ryczałtowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia: odrzucić skargę. W dniu 26 marca 2015 r. Zgromadzenie Związku Gmin [...] podjęło uchwałę nr [...] w sprawie ryczałtowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Pismem z dnia 4 lipca 2015 r. Z. K. wniósł skargę na powyższą uchwałę. W odpowiedzi na skargę Związek Gmin wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Wniesienie skargi na zaskarżoną w niniejszej sprawie uchwałę winno być zatem, zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, poprzedzone wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżących. W niniejszej sprawie powyższy wymóg nie został spełniony. W aktach sprawy znajduje się co prawda pismo z dnia 15 czerwca 2015 r., skierowane do Przewodniczącego Zarządu Związku Gmin [...], w którym skarżący zawarł swoje uwagi odnośnie zaskarżonej uchwały. Analiza treści ww. pisma skarżącego prowadzi do wniosku, że nie może zostać uznane za wezwanie do usunięcia naruszenia. Tym samym należy uznać, że skarżący nie poprzedził skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Niewyczerpanie przez skarżącego drogi zaskarżenia uchwały organu gminy powoduje, iż skarga nie może zostać merytorycznie rozpatrzona i podlega odrzuceniu. Ponadto zgodnie z treścią cyt. art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zaskarżona uchwała lub zarządzenie organu gminy musi naruszać interes prawny lub uprawnienie skarżącego. Kryterium "naruszenia interesu prawnego", na którym oparta jest legitymacja do wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy oznacza, że akt ten musi naruszać interes prawny skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 1996 r., II SA 74/96, ONSA 1997, z. 2, poz. 89). W orzecznictwie przyjmuje się, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 1984 r., I SA 1748/83). Przyjmuje się, że w postępowaniu administracyjnym interes ten musi być wywodzony przede wszystkim z przepisów prawa materialnego, natomiast w postępowaniu sądowoadministracyjnym, może być on oparty także o przepisy prawa procesowego lub ustrojowego. Ze skargą może więc wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże "związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej" (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2003, s. 424). Po analizie treści skargi Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazał, że zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie. W swojej skardze skarżący w żaden sposób nie poruszył kwestii naruszenia jego interesu prawnego lub uprawnienia. Wobec zatem brzmienia powołanych powyżej przepisów, tj. art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy stwierdzić, że nie zostały spełnione przesłanki warunkujące skuteczne skierowanie skargi do sądu administracyjnego. Wniesienie bowiem do sądu administracyjnego skargi bez uprzedniego wyczerpania przysługującego środka zaskarżenia, tj. wymaganego przez ustawę wezwania do usunięcia naruszenia, a ponadto bez wykazania, że zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącego jest niedopuszczalne i skutkuje odrzuceniem skargi, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z którego wynika, że sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji.