I SA/Gd 1306/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Protokolant Sekretarz Sądowy Agnieszka Bednarczyk, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 lutego 2014 r. sprawy ze skargi W. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 1 sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Organ egzekucyjny, będący jednocześnie wierzycielem, Dyrektor Izby Celnej wszczął postępowanie egzekucyjne w stosunku do zobowiązanej A. Sp. z o.o. z siedzibą w (...). Podstawą wszczęcia postępowania egzekucyjnego były wystawione w dniu 21 listopada 2012 r. tytuły egzekucyjne o numerach: - (...) sporządzony na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 26 marca 2012 r. określającego wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki (...), której nadano rygor natychmiastowej wykonalności na mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 22 października 2012 r. Decyzja z dnia 26 marca 2012 r. została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia 5 listopada 2012 r.; - (...) sporządzony na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 19 marca 2012 r. określającego wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki (...), której nadano rygor natychmiastowej wykonalności na mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 22 października 2012 r. Decyzja z dnia 19 marca 2012 r. została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia 5 listopada 2012 r.; - (...) sporządzony na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 19 marca 2012 r. określającego wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki (...), której nadano rygor natychmiastowej wykonalności na mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 22 października 2012 r. Decyzja z dnia 19 marca 2012 r. została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia 5 listopada 2012 r. Na podstawie ww. tytułów wykonawczych organ egzekucyjny wystawił dnia 12 grudnia 2012 r. zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużników zajętej wierzytelności, m.in. B. S.A. Bank przedmiotowe zawiadomienie otrzymał dnia 19 grudnia 2012 r. a w dniu 4 stycznia 2012 r. poinformował organ, że w stosunku do rachunku zobowiązanej spółki nastąpił zbieg egzekucji administracyjnej. Odpisy zawiadomień skierowanych do banków wraz z odpisami trzech tytułów wykonawczych z dnia 21 listopada 2012 r. zostały doręczone spółce dnia 2 stycznia 2013 r. Przesyłkę odebrał Z.K. (Prezes Zarządu). Dnia 14 grudnia 2012 r. został sporządzony wniosek o wpis w księdze wieczystej hipoteki przymusowej zabezpieczającej wynikające z tytułów wykonawczych o numerach (...), (...) i (...) należności wraz z odsetkami naliczonymi na dzień 12 grudnia 2012 r. Wpis nastąpił w dniu 15 stycznia 2013 r. Wobec zbiegu egzekucji administracyjnej, Dyrektor Izby Celnej, pismem z dnia 16 stycznia 2013 r., przekazał akta egzekucyjne celem łącznego prowadzenia egzekucji Naczelnikowi Urzędu Skarbowego. W związku z otrzymanymi decyzjami podatkowymi oraz zawiadomieniami o zastosowaniu środków egzekucyjnych, pismem z dnia 16 stycznia 2013 r. spółka złożyła do organu egzekucyjnego wniosek z żądaniem wycofania wystawionych tytułów egzekucyjnych oraz podjętych w tej sprawie czynności. Spółka podniosła, że nie uznaje doręczenia zarówno decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia 5 listopada 2012 r. jak i pism w sprawie wszczętego i toczącego się postępowania egzekucyjnego, gdyż zostało ono dokonane w stosunku do błędnie wskazanego adresata. Spółka wskazała również, że uznaje, iż decyzje otrzymała dopiero w dniu wystosowania niniejszego pisma, a o zastosowaniu środka egzekucyjnego została poinformowana w dniu 2 stycznia 2013 r., w związku z czym uprawnione jest jej twierdzenie o przedawnieniu dochodzonego zobowiązania. Wypełniając zobowiązanie organu, co do sprecyzowania swojego żądania, pismem z dnia 6 lutego 2013 r., zobowiązana spółka wskazała, że wnosi o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o wystawione dnia 21 listopada 2012 r. tytułu wykonawcze na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Spółka podkreśliła, że zobowiązania określone w tytułach wykonawczych z dnia 31 grudnia 2012 r. uległy przedawnieniu. Z uwagi na fakt doręczenia stronie odpisów tytułów oraz odpisów zawiadomień z dnia 12 grudnia 2012 r. w dniu 2 stycznia 2013 r., nie doszło – zdaniem spółki – do mającego podstawę w art. 70 § 4 O.p. przerwania biegu terminu przedawnienia na skutek zastosowania przez organ egzekucyjny środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Nadto skarżąca spółka podkreśliła, że decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia 5 listopada 2012 r. nie zostały jej doręczone – czego skutkiem jest brak wymagalności obowiązku implikującego stwierdzenie o bezpodstawności wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia 13 maja 2013 r. organ egzekucyjny odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec spółki na podstawie wystawionych tytułów wykonawczych nr (...), (...) i (...). W uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia organ zauważył, że w dniu 5 grudnia 2012 r. nastąpiło z mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego wszczęcie postępowania przygotowawczego w sprawie o przestępstwo skarbowe, o czym pismem z dnia 6 grudnia 2012 r., wysłanym do pełnomocnika strony, poinformowano spółkę. Przesyłka zawierającą przedmiotowe pismo pomimo dwukrotnego awizowania w dniach 11 grudnia 2012 r. i 19 grudnia 2012 r. nie została odebrana przez adresata. Na mocy art. 150 § 2 O.p. przesyłkę uznano za doręczoną z dniem 27 grudnia 2012 r. Organ podniósł również, że datowane na dzień 5 grudnia 2012 r. odwołanie pełnomocnictwa stało się skuteczne dopiero z powzięciem wiedzy przez organ egzekucyjny o tym fakcie, tj., dnia 12 grudnia 2012 r., w konsekwencji czego doręczenie dokonane zgodnie ze stanem wiedzy organu w dniu nadania przesyłki, jak i z datą jej dotarcia pod wskazany adres pełnomocnika, organ uznał za prawidłowe. Zdaniem organu, na mocy art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w dniu 5 grudnia 2012 r. doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Organ, powołując się na treść art. 70 § 4 O.p. wskazał również, że bieg terminu przedawnienia (zawieszony uprzednio w dniu 5 grudnia 2012 r.) został następnie przerwany w dniu 19 grudnia 2012 r. wskutek zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego w Banku B. S.A., o którym podatnik został zawiadomiony w dniu 2 stycznia 2013 r. Spółka nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, złożyła zażalenie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Argumentując zażalenie, spółka podniosła, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania z uwagi na fakt, że o zastosowaniu środka egzekucyjnego spółka została zawiadomiona w dniu 2 stycznia 2013 r., czyli po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Spółka nie zgodziła się również z organem, że w sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia z uwagi na sposób doręczenia pisma, którym poinformowano o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe. Otóż, pismo zostało doręczone w trybie zastępczym osobie (W.W.), której pełnomocnictwo obejmowało jedynie umocowanie do działania w imieniu spółki w konkretnych trzech sprawach administracyjnych – wymienionych wraz z sygnaturami w treści pełnomocnictwa a pełnomocnictwo to nie obejmowało umocowania do postępowania egzekucyjnego, czy postępowania karnoskarbowego. Podkreślono, że przedmiotowe pełnomocnictwo zostało odwołane w dniu 5 grudnia 2012 r., o czym organ powziął informację w dniu 12 grudnia 2012 r. Postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ odwoławczy wskazał, że w sprawie nie doszło z dniem 5 grudnia 2012 r. do zawieszenia biegu terminu przedawnienia, albowiem jak trafnie zauważyła spółka, zakres pełnomocnictwa udzielonego W.W. nie obejmował spraw wykraczających poza materie związane ściśle z postępowaniami toczącymi się pod wskazanymi przez mocodawcę sygnaturami spraw. Tym samym powiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe uznano za nieskuteczne. Tym nie mniej, organ zauważył, że dnia 14 grudnia 2012 r. został sporządzony, skierowany do Sądu Rejonowego, wniosek o wpis w księdze wieczystej hipoteki przymusowej zabezpieczającej wynikające z trzech tytułów wykonawczych należności wraz z odsetkami naliczonymi na dzień 12 grudnia 2012 r. Wpływ wniosku nastąpił w dniu 19 grudnia 2012 r., natomiast wpis w dniu 15 stycznia 2013 r. Organ odwołując się do treści art. 29 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece, zgodnie z którym wpis w księdze wieczystej ma moc wsteczną od chwili złożenia wniosku i dokonanie wpisu, a w przypadku wszczęcia postępowania z urzędu – od chwili wszczęcia tego postępowania, zaznaczył, że moc wsteczna wpisu oznacza, że skutki prawne wpisu wyprzedzają chwilę jego dokonania, bowiem powstają od chwili złożenia wniosku, a w przypadku wszczęcia postępowania z urzędu – z chwilą wszczęcia tego postępowania. W przedmiotowej sprawie skutki prawne wpisu powstały w dniu 19 grudnia 2012 r. A zatem, w myśl art. 70 § 8 O.p. przedawnienie obowiązku, wynikającego z wystawionych dnia 21 listopada 2012 r. tytułów wykonawczych, nie nastąpiło. Niemniej, po upływie terminu przedawnienia, zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki. Końcowo organ odwoławczy nie zgodził się z organem pierwszej instancji, że w przedmiotowej sprawie doszło także na mocy art. 70 § 4 O.p. do przerwania biegu przedawnienia. Organ przypomniał, że powiadomienie zostało dokonane 2 stycznia 2013 r., a zatem po upływie 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku akcyzowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji, wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie od organu administracji publicznej kosztów postępowania, w tym ewentualnych kosztów zastępstwa procesowego, według norma przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 70 § 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej jako "O.p.") poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i uznanie, że zobowiązanie podatnika nie przedawniło się z uwagi na dokonanie wpisu hipoteki przymusowej w księdze wieczystej, podczas gdy wpis ten był dokonany bez podstawy prawnej z uwagi na niedoręczenie stronie tytułów wykonawczych, stanowiących podstawę tego wpisu; art. 70 § 4 O.p. poprzez niezastosowanie tego artykułu i niezawiadomienie podatnika o wszczęciu postępowania egzekucyjnego oraz dokonaniu czynności egzekucyjnej; art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm., dalej jako "u.p.e.a.") poprzez niezastosowanie tego przepisu, pomimo, że istniała konieczność jego zastosowania i konieczność umorzenia postępowania egzekucyjnego, z uwagi na fakt, że zobowiązanie podatkowe strony uległo przedawnieniu. W pisemnych motywach uzasadnienia autor skargi odwołał się do stwierdzenia organu odwoławczego, że odpisy zawiadomień skierowanych do dłużników (banków) wraz z odpisami tytułów wykonawczych z dnia 21 listopada 2012 r. zostały doręczone spółce w dniu 2 stycznia 2013 r., po czym stwierdził, że hipoteka została ustanowiona przez organ egzekucyjny bezprawnie – bez dołączenia do wniosku o wpis hipoteki przymusowej w księdze wieczystej dowodu doręczenia uczestnikowi postępowania odpisu tytułów wykonawczych. W momencie złożenia przez organ egzekucyjny wniosku spółka nie wiedziała o wszczęciu wobec niej postępowania egzekucyjnego. Spółka wywiodła, że wniosek o wpis hipoteki przymusowej należy uznać za pierwszą czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Kolejno odwołując się do uchwały NSA z dnia 3 czerwca 2013 r. w sprawie I FPS 6/12 spółka stwierdziła, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do zawiadomienia jej o czynności egzekucyjnej przed upływem terminu przedawnienia. A zatem bieg terminu przedawnienia zakończył się w dniu 31 grudnia 2012 r. i zobowiązanie podatkowe spółki uległo przedawnieniu, co obliguje organ egzekucyjny do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z dnia 10 października 2013 r., będącym uzupełnieniem skargi, strona skarżąca wskazała, że w dniu 8 października 2013 r. zapadło orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego w sprawie o sygn. SK 40/12, które jej zdaniem ma istotny wpływ na wynik w przedmiotowej sprawie. W piśmie tym podniesiono, że zakwestionowany przez Trybunał art. 70 § 6 O.p. w badanym brzmieniu, decyzją ustawodawcy utracił moc obowiązującą 31 grudnia 2002 r., a jego obecnym odpowiednikiem jest art. 70 § 8 O.p. Dyrektor Izby Skarbowej w zaskarżonym postanowieniu, powołuje się wyłącznie na zasadność i działalnie art. 70 § 8 O.p. Ustosunkowując się do stanowiska strony skarżącej, Dyrektor Izby Skarbowej w piśmie procesowym z dnia 31 października 2013 r. wskazał, że zakwestionowany przez Trybunał Konstytucyjny przepis art. 70 § 6 O.p. nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia z dnia 1 sierpnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga A. sp. z o.o. z siedzibą w (...) nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 15 poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływana jako "P.p.s.a."). Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. Przechodząc zatem na grunt przedmiotowej sprawy w pierwszej kolejności wskazać należy, że okolicznością bezsporną jest, że dnia 14 grudnia 2012 r. został sporządzony, skierowany do Sądu Rejonowego wniosek o wpis w księdze wieczystej hipoteki przymusowej zabezpieczającej wynikające z tytułów wykonawczych o numerach (...), (...) i (...) należności wraz z odsetkami naliczonymi na dzień 12 grudnia 2012 r. Wniosek wpłynął do Sądu w dniu 19 grudnia 2012 r. (k. 76 akt administracyjnych), zaś wpis został dokonany w dniu 15 stycznia 2013 r. (k. 130 akt administracyjnych). W zawiadomieniu o dokonaniu wpisu zawarto pouczenie, zgodnie z którym na przedmiotowy wpis przysługuje skarga na orzeczenie referendarza sądowego do Sądu Rejonowego Wydział Ksiąg Wieczystych w terminie tygodniowym od dnia doręczenia zawiadomienia. W kontekście powyższych okoliczności, ocenie należy poddać zasadność twierdzenia strony skarżącej, że w sytuacji gdy nie zawiadomiono jej o czynności egzekucyjnej – którą zdaniem strony skarżącej jest wniosek o wpis hipoteki przymusowej do księgi wieczystej – to bieg terminu przedawnienia zakończył się w dniu 31 grudnia 2012 r., w związku z czym zobowiązania podatkowe uległy przedawnieniu, co obligowało organ egzekucyjny do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Jako przyczynę wygaśnięcia obowiązku można wskazać przedawnienie, które wiąże się z działaniem czasu. Przedawnienie zobowiązań podatkowych reguluje art. 70 O.p. Na mocy art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Z kolei w myśl art. 70 § 8 O.p. nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu. Istniejący wpis hipoteki przymusowej korzysta z domniemania z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. z 2013, poz. 941 ze zm., dalej jako "u.k.w.h."). To domniemanie nie podlega obaleniu w postępowaniu podatkowym, czy w toku sądowej kontroli legalności decyzji podatkowej (zob. wyrok WSA w Lublinie z dnia 3 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Lu 178/11, dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). O tym czy zobowiązanie podatkowe jest zabezpieczone hipoteką, przesądza wpis w księdze wieczystej (por. wyrok NSA z 19 października 2006 r., II FSK 1003/06, LEX nr 280391, czy wyrok WSA we Wrocławiu z 31 lipca 2008 r., I SA/Wr 53/08, LEX nr 488809). Zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. z 2013 r. poz. 707) wpis w księdze wieczystej ma moc wsteczną od chwili złożenia wniosku o dokonanie wpisu, a w wypadku wszczęcia postępowania z urzędu - od chwili wszczęcia tego postępowania. Moc wsteczna wpisu oznacza, że skutki prawne wpisu wyprzedzają chwilę jego dokonania, powstają bowiem od chwili złożenia wniosku, a w wypadku wszczęcia postępowania z urzędu - z chwilą wszczęcia tego postępowania. Zasadnie zatem organ odwoławczy uznał, że skutki prawne wpisu powstały w dniu 19 grudnia 2012 r. – a więc z dniem wpływu wniosku o wpis w księdze wieczystej hipoteki przymusowej do Sądu Rejonowego i co istotne przed upływającym dnia 31 grudnia 2012 r. terminem przedawnienia zobowiązania. Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie, mając na uwadze stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w uchwale z dnia 21 maja 2002 r., III CZP 29/02 (OSNC 2003/6/76), że o mocy wstecznej wpisu można mówić dopiero z chwilą uprawomocnienia się wpisu, zgadza się z organem odwoławczym, że brak jest podstaw do kwestionowania hipoteki, w sytuacji gdy prawomocność dokonanego wpisu nie jest sporna. Podnieść nadto należy, że zarzuty skargi co do braku podstaw ustanowienia hipoteki przymusowej nie mogą być rozpatrywanie w sprawie podatkowej, a skarżący w postępowaniu podatkowym nie wskazał na to, że uruchomił właściwe postępowanie zmierzające do podważenia dokonanego wpisu hipoteki przymusowej (por. wyrok NSA z dnia 31 lipca 2008 r., II FSK 712/07, Lex 490128). Nie ma racji strona skarżąca twierdząc, że hipoteka przymusowa pełni rolę szczególnego środka egzekucyjnego. Zobowiązanie podatkowe zabezpieczone hipoteką, o którym mowa w art. 70 § 8 O.p., oznacza zobowiązanie zabezpieczone w rozumieniu u.k.w.h. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 czerwca 2008 r., III SA/Wa 1204/07, LEX nr 513365). Katalog środków egzekucyjnych zawiera art. 1 pkt 12 u.p.e.a. Katalog ten nie zawiera hipoteki przymusowej i jest on katalogiem zamkniętym. W konsekwencji powołanie się przez stronę skarżącą na uzasadnioną treścią uchwały NSA z dnia 3 czerwca 2013 r. sygn. I FPS 6/12 okoliczność braku powiadomienia o dokonaniu czynności egzekucyjnej przed upływem terminu przedawnienia pozostaje – jak trafnie podniósł organ odwoławczy – bez wpływu na rozstrzygnięcie zapadłe w niniejszej sprawie. Mieć należy na uwadze, że ustanowienie hipoteki przymusowej, jak w sprawie niniejszej przed upływem przedawnienia, rodzi skutek w postaci możliwości egzekwowania zobowiązania, które ta hipoteka zabezpiecza, nawet pomimo późniejszego upływu terminu przedawnienia. Wynika to jednoznacznie z normy wynikającej z art. 77 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece, który stanowi, że przedawnienie wierzytelności zabezpieczonej hipoteką nie narusza uprawnienia wierzyciela hipotecznego do uzyskania zaspokojenia z nieruchomości obciążonej. Zatem dla dochodzenia należności wierzyciela hipotecznego – Skarbu Państwa - wynikającej z ostatecznej decyzji, może być prowadzona egzekucja, przy czym ograniczać się musi ona tylko i wyłącznie do uzyskania zaspokojenia z nieruchomości obciążonej w toku egzekucji z nieruchomości. Odnosząc się z kolei do argumentu strony skarżącej w zakresie niekonstytucyjności art. 70 § 6 O.p., którego odpowiednikiem w obowiązującym stanie prawnym jest art. 70 § 8 O.p., wskazać należy, że kwestia ta nie wywołuje skutku w postaci umorzenia postępowania egzekucyjnego w sprawie niniejszej zważywszy na wyżej wskazany przepis art. 77 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece, który wprost daje organowi możliwość prowadzenia egzekucji w sprawie niniejszej, z ograniczeniem wszakże do nieruchomości obciążonej. Wskazać jednak należy, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2013 r. w sprawie SK 40/12 dotyczy wyłącznie stwierdzenia niezgodności z Konstytucją art. 70 § 6 O.p. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2002 r. Przepis ten nie miał zastosowania w sprawie niniejszej. Natomiast art. 70 § 8 O.p., nie został do chwili obecnej uchylony. Co istotne obecnie przed Trybunałem Konstytucyjnym nie toczy się żadne postępowanie, którego przedmiotem byłby właśnie przepis art. 70 § 8 O.p., a rolą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku nie jest orzekanie o zgodności tego przepisu z Konstytucją W świetle zaprezentowanych powyżej uregulowań oraz okoliczności stanu faktycznego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie dopatrzył się naruszenia przez organ w zaskarżonym postanowieniu przywołanych w skardze przepisów postępowania, wobec czego nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi oddalił ją na mocy art. 151 P.p.s.a.