I SA/Gd 1308/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. H. K.wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 lipca 2013 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, jednocześnie formułując "wniosek o wstrzymanie potrącenia comiesięcznego z zasiłku emerytalnego kwoty 348,29 zł, tj. dokonywanych czynności po wydaniu przez organ egzekucyjny postanowienia o zawieszeniu egzekucji". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) po przekazaniu skargi sądowi administracyjnemu, sąd ten może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przy czym, wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i takiego wykonania wymagają. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w drodze egzekucji do takiego stanu rzeczy, który okaże się zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy jednak zaskarżony akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania i nie każdy takiego wykonania wymaga. Nie kwalifikują się do tak rozumianego wykonania te spośród nich, które dla sprowadzenia określonego w nich stanu prawnego lub faktycznego nie wymagają żadnych dodatkowych czynności uprawnionych podmiotów. W rzeczywistości zatem problem wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego dotyczy tylko aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, oraz aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki. Co do zasady, wymaganej cechy wykonalności nie mają decyzje odmowne, które nie powodują zmian w zakresie praw lub obowiązku strony (por. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, W-wa 2006, str. 186). W niniejszej sprawie nie wchodzi w grę zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu z uwagi na charakter tegoż aktu. Oczywiste jest, że nie może być przedmiotem wstrzymania wykonania akt, który wykonaniu nie podlega. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, którym utrzymano w mocy postanowienie organu I instancji zawieszające postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 34 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.). Skutkiem tego postanowienia jest tylko to, że postępowanie egzekucyjne nie toczy się. Innymi słowy, to nie za jego przyczyną postępowanie to wszczęto, a więc wstrzymanie jego "wykonania" nie może doprowadzić do oczekiwanego przez skarżącą skutku. Przedmiotowe postanowienie w postępowaniu egzekucyjnym nie podlega wcale wykonaniu, czyli przymusowej realizacji, gdyż nie nakłada ono na skarżącą żadnych obowiązków; dlatego też nieporozumieniem jest rozważanie, czy korzystnym dla skarżącej (tj. chroniącym przed wyrządzeniem znacznej szkody bądź przed spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków) będzie wstrzymanie jego wykonania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 września 2012 r. sygn. akt II FZ 777/12; z dnia 25 kwietnia 2013 r. sygn. akt II FSK 514/13 publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.