I SA/Gd 1311/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski Sędzia NSA Elżbieta Rischka Protokolant sekretarz sądowy Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 listopada 2013 r. sprawy ze skargi L. N. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w z dnia 12 lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku na rzecz strony skarżącej kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 lipca 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia L.N., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 28 lutego 2013 r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku zobowiązanego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 30 stycznia 2012 r. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny: Organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego (będący jednocześnie wierzycielem) wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego L.N., na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 30 stycznia 2012 r., obejmującego należność z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. W dniu 30 stycznia 2012 r. dokonano zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności innego niż pracodawca, organ rentowy lub bank, tj. Pana R.F., a w dniu 2 lutego 2012 r. dokonano zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych u dłużników zajętych wierzytelności, tj. w Banku A i Banku B, o czym zawiadomiono podatnika, doręczając mu w dniu 14 lutego 2012 r. odpis zawiadomień o dokonanych zajęciach wraz z tytułem wykonawczym. W dniu 20 kwietnia 2012 r. dokonano aktualizacji tytułu wykonawczego, którą doręczono zobowiązanemu w dniu 22 maja 2012 r. Pismem z dnia 1 sierpnia 2012r, sprecyzowanym na żądanie organu egzekucyjnego w dniu 12 sierpnia 2012 r., zobowiązany wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], powołując się na przesłankę z art. 59 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 z późn. zm.), zwanej dalej u.p.e.a. W uzasadnieniu zobowiązany podniósł, że do dnia 31 grudnia 2011 r. organ egzekucyjny nie wszczął skutecznie postępowania egzekucyjnego, wobec czego nie został zawieszony bieg terminu przedawnienia zobowiązania, który z tą datą upłynął. Jak podkreślił zobowiązany, zarzuty w sprawie karnoskarbowej zostały mu przedstawione w 2012 r., a więc po upływie terminu przedawnienia. Tym samym nie wystąpiła przesłanka zawieszenia biegu terminu przedawnienia, a dokonane w 2012 r. czynności egzekucyjne były niedopuszczalne. Postanowieniem z dnia 19 września 2012 r. organ egzekucyjny odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia zobowiązanego, uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Postanowieniem z dnia 28 lutego 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego ponownie odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku zobowiązanego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że w dniu 15 listopada 2011 r. wydane zostało postanowienie o przedstawieniu podejrzanemu L.N. zarzutu popełnienia przestępstwa skarbowego z art. 54 § 1 kodeksu karnego skarbowego. Postanowienie to zostało podejrzanemu ogłoszone w dniu 13 marca 2012 r. Zgodnie z literalnym brzmieniem art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), zwanej dalej Ordynacją podatkową, warunkiem skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest tylko wszczęcie postępowania karnego skarbowego w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, nie jest zaś konieczne wszczęcie tego postępowania przeciwko konkretnej osobie. Wobec tego wszczęte przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego postępowanie karnoskarbowe związane z niewykonaniem zobowiązania spowodowało skuteczne zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Organ egzekucyjny podniósł, że powołany przez stronę wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012r., sygn. akt P 30/11, dotyczył przepisu art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej wyłącznie w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r. do 31 sierpnia 2005 r., który nie miał zastosowania w sprawie niniejszej. Postanowieniem z dnia 12 lipca 2013 r., po rozpatrzeniu zażalenia zobowiązanego, Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał postanowienie organu pierwszej instancji w mocy. Odnosząc się do spornej kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego organ odwoławczy stwierdził, że jak wynika z akt sprawy, wszczęcie postępowania karnoskarbowego nastąpiło w dniu 15 listopada 2011 r., tj. w dniu wydania postanowienia o wszczęciu dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe i skutkowało zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej Zgodnie z tym przepisem w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 września 2005 r. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Ponadto, zdaniem organu odwoławczego, przed 31 grudnia 2011 r. zobowiązany posiadał wiedzę o wszczęciu i prowadzeniu postępowania karnoskarbowego. Z materiału dowodowego sprawy wynika bowiem, że decyzją z dnia 25 października 2011 r., Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił L.N. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r., zaś w dniu 15 listopada 2011 r. finansowy organ postępowania przygotowawczego z Urzędu Kontroli Skarbowej wszczął wobec zobowiązanego dochodzenie oraz wydał postanowienie o przedstawianiu mu zarzutów. Postanowienie to wprawdzie zostało ogłoszone podejrzanemu dopiero w dniu 13 marca 2012 r., było to jednak skutkiem braku możliwości doręczenia L.N. wezwań do stawienia się w Urzędzie Kontroli Skarbowej, bowiem zobowiązany unikał odbierania korespondencji. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał również na fakt, że zobowiązany już w latach 2003-2004 prowadził działalność gospodarczą polegającą na obrocie nieruchomościami i w ramach prowadzonego gospodarstwa rolnego dokonał w tym okresie sprzedaży 46 działek, zaś osiągniętego dochodu nie ujawnił właściwemu urzędowi skarbowemu. Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 8 marca 2010 r., sygn. akt [...] L.N. został skazany na karę grzywny za uchylanie się od opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. i 2004 r. i uszczuplenie tego podatku. Nie ulega zatem zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej wątpliwości, że L.N., biorący udział w postępowaniu kontrolnym za 2005 r., w trakcie którego ustalono, że kontynuując zorganizowaną działalność gospodarczą z lat poprzednich w zakresie obrotu nieruchomościami osiągnął z tej działalności dochód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych i któremu decyzją z dnia 25 października 2011 r. określono zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r., miał pełną świadomość, że jego działanie wypełniało znamiona przestępstwa skarbowego i wiązało się z określonymi konsekwencjami prawnymi. Wobec tego organ uznał, że skoro w dniu 15 listopada 2011 r. nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, to brak było podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 §1 pkt 7 u.p.e.a. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku L.N. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. poprzez bezpodstawne uznanie, że w sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Skarżący powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11, wiążący skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z powiadomieniem zobowiązanego o fakcie wszczęcia postępowania karnoskarbowego przed upływem tego terminu. Poinformowanie oznacza zakomunikowanie, jest okolicznością faktyczną i nie może zostać wyinterpretowane poprzez domniemaną świadomość osoby o karalności czynu. Tym samym w stanie faktycznym sprawy, wobec przedawnienia z dniem 31 grudnia 2011 r. zobowiązania podatkowego za 2005 r., brak było podstaw prawnych do dokonania czynności egzekucyjnych w 2012 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Stan faktyczny sprawy nie jest sporny. Wynika z niego, że Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego L.N., na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 30 stycznia 2012 r., obejmującego należność z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. W toku tego postępowania zastosowano środki egzekucyjne (w dniu 30 stycznia i 2 lutego 2012 r.), o których zobowiązany został powiadomiony w dniu 14 lutego 2012 r. Skarżący wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. stanowiącego, że postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli egzekucja administracyjna albo zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne. Zdaniem skarżącego, zastosowane w toku postępowania egzekucyjnego środki egzekucyjne były niedopuszczalne, ich zastosowanie nastąpiło bowiem po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. Spór w sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy przed upływem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r., tj. przed dniem 31 grudnia 2011 r., doszło do skutecznego zawieszenia biegu tego terminu z mocy art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), zwanej dalej Ordynacją podatkową. Zgodnie z tym przepisem w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 września 2005 r. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. W sprawie nie było kwestionowane przez żadną ze stron, że przy wykładni art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej uwzględnić należy wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11, w którym Trybunał stwierdził, że art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r. poz. 749), w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387 oraz z 2007 r. Nr 221, poz. 1650), w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu orzeczenia Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że niezgodność art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej z wyrażoną w art. 2 Konstytucji zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa polega na tym, że skutek zawieszenia biegu terminu przedawnienia następuje z mocy prawa, tj. z chwilą wydania postanowienia o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia w sprawie (in rem). W związku z tym podatnik nie ma wiedzy o podjęciu czynności, która w tak istotny sposób wpływa na zakres jego praw. Powoływana zaś wyżej konstytucyjna zasada ochrony zaufania obywatela do państwa wymaga, aby obywatel – podatnik nie był zaskakiwany działaniami organów administracji państwowej niosącymi dla niego niekorzystne skutki podatkowe, jak i nie tkwił w stanie niepewności przez bliżej nieokreślony czas. W tym zakresie winna istnieć transparentność działań organów podatkowych. Jednocześnie wyjaśnił, że naruszenie konstytucyjnej zasady ochrony zaufania obywatela do państwa i prawa nie polega na tym, że podatnik nie jest informowany o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe. Co więcej, organy skarbowe w trakcie pięcioletniego okresu przedawnienia mają prawo wszcząć i prowadzić postępowanie w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe, co skutkować będzie, zgodnie z zakwestionowanym przepisem, zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Jednakże z chwilą upływu pięcioletniego terminu przedawnienia podatnik musi zostać poinformowany, że przedawnienie nie następuje, bo jego bieg został zawieszony w związku z wszczęciem postępowania karnoskarbowego. Zasada ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa wymaga, żeby podatnik wiedział, czy jego zobowiązanie podatkowe przedawniło się, czy nie. Orzeczenie Trybunału, co wynika z jego sentencji i uzasadnienia rozstrzyga w przedmiocie stanu prawnego obowiązującego od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 1 września 2005 r. Podkreślić jednak trzeba, na co także zwrócił uwagę Trybunał Konstytucyjny, że treść wskazanej normy w zakresie objętym istotą zapytania nie uległa zmianie wraz z kolejną nowelizacją tego przepisu, tj. z dniem 30 czerwca 2005 r., która weszła w życie z dniem 1 września 2005 r. (ustawa o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw, Dz. U. Nr 143, poz. 1199). Zmiana brzmienia omawianej normy dokonana na mocy wskazanej ustawy stanowiła w istocie doprecyzowanie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez dodanie po części wstępnej tej jednostki redakcyjnej, mówiącej o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, po przecinku, o tym, że bieg terminu przedawnienia ulega zawieszeniu, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. W tych okolicznościach tezy orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego w sprawie o sygn. akt P 30/11 należy odnieść także do stanu prawnego obowiązującego po 1 września 2005 r., co oznacza, że opisane w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej czynności zawieszające bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego winny być oceniane z uwzględnieniem art. 2 Konstytucji i tego czy podatnik miał wiedzę o ich wdrożeniu, a w istocie o tym, że zobowiązanie podatkowe, którym jest obciążany, nie uległo przedawnieniu. Pogląd ten jest akceptowany w orzecznictwie, m.in. w wyrokach NSA z dnia 1 października 2013 r., I FSK 1392/12, z dnia 20 czerwca 2013 r., I FSK 1799/12, z dnia 4 października 2013 r., I FSK 1524/12, z dnia 9 października 2012 r., I FSK 2132/11 (dostępne w internecie www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). W sprawie nie było sporne, że stwierdzona przez Trybunał Konstytucyjny cecha niekonstytucyjności odnosi się także do art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym po 1 września 2005 r. Taką wykładnię tego przepisu, uwzględniającą wskazania wynikające z powyższego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, przyjął Dyrektor Izby Skarbowej w tej sprawie. W postanowieniu z dnia 30 stycznia 2013 r., uchylającym wcześniejsze postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 19 września 2012 r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku skarżącego, organ odwoławczy wskazał, że "przy interpretacji zapisu art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej należy przyjąć, że wszczęcie śledztwa lub dochodzenia zawiesza bieg terminu przedawnienia, jeśli podatnik został o tym fakcie poinformowany jeszcze przed upływem terminu przedawnienia, a więc został zawiadomiony przez organ podatkowy, dowiedział się o tym fakcie z akt, czy też z okoliczności sprawy". Brak w aktach sprawy dowodów wskazujących na fakt powiadomienia podatnika o wszczęciu postępowania karnoskarbowego i związanym z tym skutkiem w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, był powodem uchylenia przez organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 2 Ordynacji podatkowej, postanowienia organu pierwszej instancji z dnia 19 września 2012 r. i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Także w zaskarżonym obecnie postanowieniu z dnia 12 lipca 2013 r., utrzymującym w mocy postanowienie organu pierwszej instancji wydane po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Dyrektor Izby Skarbowej dokonał analizy okoliczności sprawy pod kątem wiedzy podatnika o wszczęciu i prowadzeniu postępowania karnoskarbowego. Zdaniem organu, do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego doszło skutecznie z dniem 15 listopada 2011 r. w związku z wszczęciem dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe polegające na uchylaniu się przez skarżącego od opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych za 2005 r., bowiem skarżący, biorący udział w postępowaniu kontrolnym za 2005 r., w trakcie którego ustalono, że kontynuując zorganizowaną działalność gospodarczą z lat poprzednich w zakresie obrotu nieruchomościami osiągnął z tej działalności dochód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych i któremu decyzją z dnia 25 października 2011 r. określono zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r., a także który wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia 8 marca 2010 r., sygn. akt [...] został skazany na karę grzywny za uchylanie się od opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. i 2004 r. - miał pełną świadomość, że jego działanie wypełniało znamiona przestępstwa skarbowego i wiązało się z określonymi konsekwencjami prawnymi. Zdaniem strony skarżącej z kolei skutek, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, nie wystąpił, bowiem skarżący o fakcie wszczęcia postępowania karnoskarbowego dowiedział się dopiero w dniu 13 marca 2012 r., kiedy to ogłoszono mu postanowienie o przedstawieniu zarzutów, a zatem nastąpiło to już po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2005r. Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku, w którym upłynął termin płatności podatku. Oznacza to tyle, że zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym za 2005 r. – jeśliby nie wystąpiły żadne zdarzenia powodujące przerwanie lub zawieszenie jego biegu – ulega przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2011 r. Z akt sprawy nie wynika, aby przed tą datą nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia powyższego zobowiązania podatkowego. W dniu 15 listopada 2011 r. wszczęto wprawdzie wobec podatnika postępowanie karne o przestępstwo skarbowe z art. 54 § 1 w zbiegu z art. 60 § 1 w związku z art. 7 § 1 w związku z art. 9 § 3 k.k.s. oraz wydano postanowienie o przedstawieniu zarzutu, jednakże jego ogłoszenie nastąpiło w dniu 13 marca 2012 r. W ocenie Sądu samo wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo karnoskarbowe oraz postanowienia o przedstawieniu zarzutów podatnikowi, nie spowodowało zawieszenia biegu terminu przedawnienia, co zresztą przyznał także organ odwoławczy. Błędnie jednak przyjął ten organ, że dla zawieszenia biegu terminu przedawnienia wystarczające jest ustalenie, że podatnik miał świadomość karalności popełnionego czynu. Czym innym jest wiedza podatnika o karalności popełnionego czynu, a czym innym wiedza o wszczęciu postępowania karnoskarbowego w jego sprawie. Słusznie zatem podniósł skarżący, że świadomość podatnika o karalności czynu nie wyłącza obowiązku organu powiadomienia podatnika, że przedawnienie nie następuje, bo jego bieg został zawieszony w związku z wszczęciem postępowania karnoskarbowego. Należy w związku z tym stwierdzić, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej polegającym na niewłaściwym zastosowaniu tego przepisu. Uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy, gdyż prawidłowe zastosowanie powyższej normy przez Dyrektora Izby Skarbowej prowadzić powinno do uchylenia postanowienia organu pierwszej instancji i umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. wobec stwierdzenia, że postępowanie egzekucyjne, w toku którego zastosowano środki egzekucyjne, wszczęte zostało mimo upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) uchylił zaskarżone postanowienie. Zgodnie z dyspozycją art. 152 P.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. W trzecim punkcie wyroku Sąd, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i § 4 P.p.s.a. oraz § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. Nr 31, poz. 153) zasądził od organu odwoławczego na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania. Na zasądzone koszty postępowania sądowego składają się kwoty: 100 zł tytułem uiszczonego należnego wpisu od skargi (§ 2 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 221, poz. 2193, ze zm.); 240 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika strony – doradcy podatkowego oraz 17 zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.