I SA/Gd 1314/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 22 lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2012 w pomniejszonej wysokości oddala skargę Zaskarżoną decyzją Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267), art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2008 r., Nr 98, poz. 634 ze zm.), art. 5 ust. 1 pkt 14, art. 20 ust. 1 i art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r., poz. 173) oraz § 46 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r., poz. 361), po rozpatrzeniu odwołania S. K. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 28 lutego 2013 r. o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny i prawny: Dnia 11 maja 2012 r. skarżący, działając jako rolnik, złożył do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR wniosek kontynuacyjny o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej. W dołączonej do wniosku deklaracji pakietów rolnośrodowiskowych w ramach PROW 2007-2013 w roku 2012 rolnik zadeklarował pakiet 2. Rolnictwo ekologiczne, wariant 2.3. Trwałe użytki zielone (dla których zakończono okres przestawiania) na łącznej powierzchni 13,22 ha, wnosząc o pomoc w wysokości 3.437,20 zł oraz pakiet 3. Ekstensywne trwałe użytki zielone wariant 3.1.1. Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach o łącznej powierzchni 13,22 ha, wnosząc o pomoc w wysokości 6.610 zł. Po przeprowadzonym postępowaniu organ I instancji przyznał wnioskodawcy płatność rolnośrodowiskową w pomniejszonej, łącznej wysokości 6.042 zł, w tym w ramach pakietu 2. Rolnictwo ekologiczne, wariant 2.3. Trwałe użytki zielone (dla których zakończono okres przestawiania) w wysokości 2.067 zł do łącznej powierzchni 7,95 ha oraz pakietu 3. Ekstensywne trwałe użytki zielone wariant 3.1.1. Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach w wysokości 3.975 zł do powierzchni 7,95 ha. Podstawą wydania decyzji przez organ I instancji było uznanie, że zgodnie z przepisem § 5 ust. 3 lit. a) rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, brak jest możliwości zwiększenia powierzchni trwałych użytków zielonych w realizowanym przez stronę programie rolnośrodowiskowym. W rezultacie zadeklarowana na działce rolnej [...] powierzchnia 5,27 ha trwałych użytków zielonych została wykluczona z wnioskowanych płatności a powierzchnia uwzględniona do płatności wyniosła 7,95 ha. W następstwie rozpoznania odwołania wniesionego przez skarżącego od powyższej decyzji, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR, decyzją z dnia 22 lipca 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy w pierwszej kolejności przywołał przepisy prawa mające zastosowanie w niniejszej sprawie i wskazane na wstępie. Kolejno Dyrektor wskazał, że organ I instancji procedując wniosek strony stwierdził, że powierzchnia trwałych użytków zielonych zadeklarowana do wariantów wskazanych we wniosku wynosiła 13,22 ha, natomiast powierzchnia zobowiązania podjętego w roku 2010 wskutek złożonego wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej dotyczy powierzchni 7,95 ha trwałych użytków zielonych. Przedmiotowe postępowanie dotyczy roku 2012, który jest wnioskiem kontynuacyjnym w trzecim roku zobowiązania. Organ odwoławczy wyjaśnił, że powierzchnia 5,27 ha (we wniosku oznaczona działką rolną [...]) jest powierzchnią dodaną w zakresie wariantów do których strona ubiega się o płatność, w stosunku do lat poprzednich, tj. 2010 oraz 2011, która skutkuje zwiększeniem powierzchni trwałych użytków zielonych, na których rolnik zadeklarował wariant 2.3. oraz 3.1.1. Powierzchnia 5,27 ha od początku realizowanego programu rolnośrodowiskowego, tj. 2010 roku była w posiadaniu rolnika a zwiększona powierzchnia, co do której strona ubiega się o płatność nie jest rezultatem zmiany miejsca uprawy roślin, stąd nie ma podstaw by uwzględnić żądanie przyznania płatności do łącznej powierzchni 13,22 ha, w tym do działki rolnej [...] o powierzchni 5,27 ha, zgodnie z przepisem § 5 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2009 r., nr 33, poz. 262 ze zm.). Odnośnie pozostałych zarzutów odwołania dotyczących naruszenia przepisów postępowania, Dyrektor uznał, że uchybieniem było niedotrzymanie przez organ I instancji terminu na dokonanie przez wezwanego czynności wskazanej w wezwaniu. Jednak uchybienie to nie miało wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Odnosząc się do zarzutu braku możliwości wypowiedzenia się strony w toku postępowania, organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 21 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, organ zwolniony jest z obowiązku zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, chyba że strona zgłosiła takie żądanie, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Końcowo Dyrektor podkreślił, że w sprawie żaden z organów nie zmniejszył deklarowanego obszaru. Wykluczeniu podlega jedynie powierzchnia uprawniona do wnioskowanych płatności z tytułu wariantów 2.3. oraz 3.1.1., co nie jest tożsame ze zmniejszeniem deklarowanego obszaru. W niniejszej sprawie uprawnienie do płatności jest po części rezultatem żądania wniesionego w roku 2010, w którym rolnik zadeklarował do płatności powierzchnię mniejszą o 5,27 ha, pomimo posiadania takiego użytku w roku rozpoczęcia programu. W skardze na powyższą decyzję skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący wniósł o jej uchylenie i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, zarzucając naruszenie: - przepisów postępowania, mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, to jest art. 140 w zw. z art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego – poprzez nierozpatrzenie i nieodniesienie się do wszystkich zarzutów skarżącego zgłoszonych w odwołaniu do decyzji organu I instancji a także niedokonanie przez organ II instancji własnych ustaleń w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego oraz niewskazanie podstawy prawnej wydanej decyzji, uniemożliwiających kontrolę poprawności tego postępowania, zaś konstrukcja zaskarżonej decyzji stanowi naruszenie art. 107 § 1 kpa, - § 2 ust. 1 w zw. z § 5 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 przez niewłaściwe jego zastosowanie i nieuwzględnienie zmiany zobowiązania rolnośrodowiskowego. W uzasadnieniu skargi, skarżący podniósł, że organ odwoławczy nie wyjaśnił dlaczego w decyzji wskazał rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 roku i jaka jest relacja między tym przepisem, a treścią rozporządzenia z dnia 26 lutego 2009 roku i dlaczego przywołał w uzasadnieniu przepis § 46 ust. 1, gdyż przepis ten nie zawiera ustępów, a jedynie dwa punkty jako jednostki redakcyjne. W ocenie skarżącego organ II instancji pominął zarzuty podniesione przez skarżącego w odwołaniu co stanowi naruszenie przepisów postępowania. Natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wadliwe. Kolejno autor skargi podniósł, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwołuje się do ww. rozporządzenia z dnia 26 lutego 2009 r. jednakże ten przepis nie stanowi podstawy prawnej decyzji albowiem nie jest wskazany w komparycji jako podstawa prawna rozstrzygnięcia. W ocenie skarżącego powierzchnia 5,27 ha od początku realizowanego programu rolnośrodowiskowego była w jego posiadaniu a zatem skarżący spełnia warunki zmiany zobowiązania rolnośrodowiskowego, w stosunku do deklaracji z 2010 roku. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Przepis § 2 wymienionego artykułu określa podstawową zasadę wykonywania przez te sądy funkcji kontrolnej, stanowiąc, iż sprawowana jest ona pod względem zgodności z prawem. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej: (p.p.s.a.) stwierdzenie przez sąd naruszenia prawa materialnego, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy, rodzi konieczność uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego aktu. Do zadań sądu należy zatem zbadanie na podstawie akt sprawy, czy zaskarżona decyzja organu administracji publicznej wydana została zgodnie z prawem materialnym i czy nastąpiło to z zachowaniem przepisów postępowania administracyjnego. Posiadając tak określony zakres swojej kognicji Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaś zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co byłoby podstawą wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Należy w pierwszej kolejności wskazać, że zasady i tryb realizacji uprawnień do płatności rolnośrodowiskowej reguluje ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. (Dz.U. z 2013 r., poz. 361). W związku z tym, Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, miał na uwadze rozwiązania prawne zawarte w ww. ustawie. Stosownie bowiem do art. 133 i 134 p.p.s.a. Sąd, rozstrzygając sprawę, dokonuje oceny prawidłowości decyzji na podstawie akt, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ustawa z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. (Dz. U. z 2013 r., poz. 361) określając w art. 1 zakres regulacji, wskazała i powołała przepisy Unii Europejskiej wydane w trybie rozporządzenia Rady WE nr 1698 z dnia 20 września 2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Z regulacji zawartych w ustawie wynika oczywiście, że pomoc przyznawana jest na wniosek, między innymi osoby fizycznej, gdy spełnia ona warunki przyznawania pomocy określone w przepisach prawa unijnego i przepisach określonych w aktach wykonawczych. Na podstawie upoważnienia ustawowego, wydane zostało rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy " objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2009 r., Nr 33, poz. 262 ze zm.), zwany dalej rozporządzeniem rolnośrodowiskowym, którego regulacje zastosowano w rozpatrywanej sprawie, gdyż zgodnie z § 46 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej w ramach działania "program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r., poz. 361), do postępowań w sprawie przyznawania i zwrotu płatności rolnośrodowiskowej w sprawach objętych postępowaniami wszczętymi i niezakończonymi ostateczną decyzją przed wejściem w życie ww. rozporządzenia stosuje się przepisy rozporządzenia, o którym mowa w § 58 tj. rozporządzenia z dnia 26 lutego 2009 r. Należy podkreślić, że art. 21 ust. 1 tej ustawy stanowiąc, że do postępowania w sprawach rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego wyraźnie zastrzega pierwszeństwo zasad i warunków określonych przepisami prawa unijnego. Ponadto w ust. 2 art. 21 wprowadzono odstępstwa od zasad ogólnych k.p.a. Stosownie natomiast do art. 21 ust. 3, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W świetle powyższego wynika, że to wnioskujący o przyznanie płatności powinien wskazać okoliczności, z których wiąże korzystne dla siebie skutki prawne, jak również przedstawić dowody na poparcie powyższych okoliczności. Strona została zatem zobowiązana do wzmożenia aktywności, bowiem postępowanie w sprawie przyznania pomocy finansowej zostało oparte na dowodach, które będzie przedstawiała strona. Organ nie ma obowiązku, tak jak gruncie k.p.a., podejmować z urzędu wszelkich środków dowodowych niezbędnych do dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W ocenie Sądu, przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego. Organ wyjaśnił bowiem wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności oraz nie naruszając zasady swobodnej oceny dowodów, utrzymał w mocy decyzje organu I instancji, który wydał decyzję o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości na rok 2012. Organ odwoławczy przyjął bowiem, że zebrany przez organ I instancji materiał był na tyle wiarygodny i wyczerpujący, aby potraktować wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2012 wraz z deklaracją pakietów rolnośrodowiskowych w ramach PROW 2007-2013 z dnia 11 maja 2012 r. jako wniosek kontynuacyjny. W rozpatrywanej sprawie istotne jest, że skarżący w dniu 15 marca 2010 r. podjął pięcioletnie zobowiązania rolnośrodowiskowe w ramach pakietu 2. Rolnictwo ekologiczne, wariant 2.3. Trwałe użytki zielone (dla których zakończono okres przestawiania) do łącznej powierzchni 7,95 ha oraz pakietu 3. Ekstensywne trwałe użytki zielone wariant 3.1.1. Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach do powierzchni 7,95 ha. Skarżący nie wycofał się z uczestnictwa z programu rolnośrodowiskowego podjętego 15 marca 2010 r. We wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej (PROW 2017-2013) na rok 2012, skarżący zadeklarował działkę rolną [...] o powierzchni 5,27 ha, która nie występowała w poprzednich latach trwania programu rolnośrodowiskowego (2010 i 2011). Zdaniem Sądu, w świetle powyższych stwierdzeń, organy zasadnie uznały, że skarżący deklarując w wniosku kontynuacyjnym w trzecim roku trwania zobowiązania rolnośrodowiskowego powierzchnię trwałych użytków zielonych - 13,22 ha, gdy powierzchnia zobowiązania podjętego w roku 2010 wskutek złożonego wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej dotyczy powierzchni 7,95 ha trwałych użytków zielonych, nie spełnił warunków zawartych w § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 roku. Zgodnie bowiem z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r., zobowiązanie rolnośrodowiskowe jest realizowane w ramach, co najmniej jednego z następujących pakietów: 1) Pakiet 1. Rolnictwo zrównoważone; 2) Pakiet 2. Rolnictwo ekologiczne; 3) Pakiet 3. Ekstensywne trwałe użytki zielone; 4) Pakiet 4. Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000; 5) Pakiet 5. Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000; 6) Pakiet 6. Zachowanie zagrożonych zasobów genetycznych roślin w rolnictwie; 7) Pakiet 7. Zachowanie zagrożonych zasobów genetycznych zwierząt w rolnictwie; 8) Pakiet 8. Ochrona gleb i wód. 9) Pakiet 9. Strefy buforowe. W świetle § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia, zobowiązanie rolnośrodowiskowe nie podlega zmianie w trakcie jego realizacji, chyba że zmiana ta polega na: 1) jednorazowym zwiększeniu w drugim albo trzecim roku realizacji tego zobowiązania powierzchni użytków rolnych, na których to zobowiązanie jest realizowane, w zakresie pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 4, 5 lub 6; 2) jednorazowym dodaniu w drugim albo trzecim roku realizacji tego zobowiązania poszczególnych wariantów pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 4, 5, 6 lub 7; 3) zmniejszeniu albo zwiększeniu powierzchni użytków rolnych, na której to zobowiązanie jest realizowane, na gruntach będących w posiadaniu rolnika w dniu rozpoczęcia realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego, ze względu na: a) zmianę miejsca uprawy roślin w ramach: – wariantu pierwszego, drugiego lub trzeciego pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 6, – pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 2, b) przemienne stosowanie wsiewek poplonowych lub międzyplonów na różnych działkach rolnych w ramach pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 8; 4) zwiększeniu liczby zwierząt danej rasy objętych tym zobowiązaniem w ramach pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 7; 5) zmianie wariantów pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 2 lub 8 na gruntach będących w posiadaniu rolnika w dniu rozpoczęcia realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego, z wyłączeniem zmiany wariantu trzeciego lub czwartego pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 2. Jak słusznie zatem wywiódł organ odwoławczy, zmiana zobowiązania rolnośrodowiskowego polegająca na zwiększeniu w trzecim roku trwania zobowiązania rolnośrodowiskowego, powierzchni użytków rolnych, na których to zobowiązanie jest realizowane, jest możliwe jedynie w przypadku zmiany miejsca uprawy roślin w ramach pakietu drugiego oraz w ramach pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 4, 5, 6 lub 7, tj. pakietu: - Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000. - Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000, - Zachowanie zagrożonych zasobów genetycznych roślin w rolnictwie, - Zachowanie zagrożonych zasobów genetycznych zwierząt w rolnictwie. Skarżący natomiast realizował zobowiązanie rolnośrodowiskowe w ramach pakietu 2 (rolnictwo ekologiczne) i pakietu 3 (ekstensywne trwałe użytki rolne) i nie dokonał zmiany miejsca uprawy roślin. W ocenie Sądu, w świetle powołanych wyżej regulacji prawnych nie było możliwe, w związku z podjętym zobowiązaniem w pakiecie 2 i 3 zwiększenie powierzchni użytków rolnych, na których realizowane jest to zobowiązanie, bez zmiany miejsca uprawy roślin. Należy przy tym podkreślić, że elementy składające się na zobowiązanie rolnośrodowiskowe kształtowane są przez pierwszy wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej oraz wydaną na jego podstawie decyzję. Sąd uwzględniając przyjęte rozwiązania prawne, podzielił pogląd organu odwoławczego, że skarżący deklarując we wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2012 powierzchnię użytków w ramach pakietu 2 i 3, większą niż w deklaracji za rok 2010, dokonał zmiany zobowiązania rolnośrodowiskowego w sposób niezgodny z § 5 ww. rozporządzenia. Sąd nie doszukał się innych naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Słusznie przyjął organ odwoławczy, że uchybieniem było niedotrzymanie przez organ I instancji terminu na dokonanie przez wezwanego czynności wskazanej w wezwaniu. Jednak podkreślić należy, że w odpowiedzi na wezwanie do wyjaśnienia nieścisłości w niniejszej sprawie, skarżący pismem z dnia 4 marca 2013 r. odpowiedział, że podtrzymuje swoją deklarację i nie zgadza się na zmniejszenie deklarowanego obszaru. W związku z powyższym nie sposób uznać, że taka, nic nie wnosząca, odpowiedź mogłaby mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy a zatem uchybienie to pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie. Odnosząc się do zarzutu braku możliwości wypowiedzenia się strony w toku postępowania, wskazać należy, że zgodnie z art. 21 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, organ zwolniony jest z obowiązku zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, chyba że strona zgłosiła takie żądanie, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Zarzuty dotyczące powołania błędnej jednostki redakcyjnej przepisu mają charakter oczywistej omyłki pisarskiej, gdyż taki błąd wobec zacytowania treści przepisu nie wzbudza żadnych wątpliwości jaki przepis organ stosował. Wątpliwości takich nie miał również skarżący, który sam wyjaśnił, że organ winien wskazać "punkt 1" a nie "ust. 1". Podobnie ocenić należy powołanie w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji, aktu wykonawczego, który obowiązywał na dzień jej wydania, a nie aktu, na którym oparte zostało rozstrzygnięcie, i który obowiązywał w dniu wydania decyzji organu I instancji. Powyższe uchybienia pozostają bez wpływu na wynik sprawy. Należy zatem stwierdzić, że w świetle zapisów § 5 ust. 1 rozporządzenia powierzchnia gruntów rolnych, do których organy administracji przyznały skarżącemu płatność rolnośrodowiskową na rok 2012, została ustalona prawidłowo, a związku z tym również kwota płatności ustalona na podstawie ww. powierzchni została przyznana w prawidłowej wysokości. Stanowisko zbieżne z przyjętym przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie znajduje odzwierciedlenie w utrwalonej linii orzecznictwa sądowoadministracyjnego – por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. V SA/Wa 1717/13, WSA w Olsztynie z dnia 14 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Ol 600/13 czy WSA we Wrocławiu z dnia 22 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Wr 551/13. Mając zatem na uwadze przedstawione powyżej powody, skargę należało uznać za nieuzasadnioną, co spowodowało konieczność jej oddalenia na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.