I SA/Gd 1320/96

Zamontowanie w sklepie sufitu podwieszanego wraz z zainstalowanym w nim oświetleniem halogenowym nie stanowi zwykłego remontu tegoż pomieszczenia, a jest ulepszeniem lokalu, gdyż tego rodzaju sufit i oświetlenie niewątpliwie podnoszą stan techniczny i użytkowy sklepu. Zgodnie zatem z regulacją art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ podatnicy powinni byli o sporne wydatki podwyższyć wartość posiadanego lokalu użytkowego i od tej wartości dokonywać odpisów amortyzacyjnych. Nie mieli natomiast prawa kwotą tych wydatków obciążyć bezpośrednio koszty uzyskania przychodów. Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, albowiem nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd uznał, iż Izba Skarbowa dokonała prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i wyciągnęła z oceny tej właściwe wnioski. Trafne jest stanowisko organów orzekających w sprawie, iż wydatki w kwocie 37.202.400,- st. zł poniesione przez skarżących w związku z modernizacją prowadzonego sklepu, /założenie sufitu podwieszanego z zainstalowanym w nim oświetleniem halogenowym/ mają charakter inwestycyjny i w związku z tym nie mogą bezpośrednio obciążać kosztów uzyskania przychodów. Przepis art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ wyraźnie stanowi, iż nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na ulepszenie /przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptacją lub modernizację/ środków trwałych, które zgodnie z odrębnymi przepisami powiększają wartość tych środków stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych. Zamontowanie w sklepie sufitu podwieszanego wraz z zainstalowanym w nim oświetleniem halogenowym nie stanowi - w ocenie Sądu - zwykłego remontu tegoż pomieszczenia - jak wywodzą to skarżący - a jest ulepszeniem lokalu, gdyż tego rodzaju sufit i oświetlenie niewątpliwie podnoszą stan techniczny i użytkowy sklepu. Zgodnie zatem z powołaną powyżej regulacją skarżący powinni byli o sporne wydatki podwyższyć wartość posiadanego lokalu użytkowego i od tej wartości dokonywać odpisów amortyzacyjnych. Nie mieli natomiast prawa kwotą tych wydatków obciążyć bezpośrednio koszty uzyskania przychodów a to oznacza, iż koszty te należało skorygować o wartość spornych wydatków i nie było przy tym potrzeby zasięgania opinii biegłego co do charakteru wykonanych prac. Prawidłowo również uznała Izba Skarbowa, iż nie było podstaw do obciążenia kosztów uzyskania przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej wydatkiem w kwocie 9.877.100,- st. zł poniesionym w związku z wymianą okna w pomieszczeniu sklepowym stanowiącym przedmiot najmu. Wydatek ten winien obciążać koszty uzyskania przychodów z najmu tego lokalu i takiego też obciążenia tychże kosztów dokonał organ wymiarowy. Powyższe przeksięgowanie nie miało wpływu na podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym a zatem podniesiony w tym przedmiocie zarzut należało uznać za nieuzasadniony. Rozstrzygając prawidłowość rozliczenia wydatku w kwocie 56.000.000,- st. zł poniesionego przez skarżących w 1994 r. w związku z przekształceniem prawa użytkowania wieczystego w prawo własności gruntu położonego w B. przy ul. P. należy odwołać się do treści przepisu art. 26 ust. 1 pkt 5 lit. "a" powoływanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym uregulowaniem wydatki poniesione na zakup gruntu lub prawa wieczystego użytkowania gruntu pod budowę budynku mieszkalnego, podlegają odliczeniu od dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania. Z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, iż odliczeniu od dochodu podlegają koszty poniesione na zakup gruntu nabywanego w określonym celu tj. w celu budowy na nim budynku mieszkalnego. W niniejszej sprawie bezsporne jest, iż skarżący nabyli grunt zabudowany domem jednorodzinnym, który wznieśli w 1982 r., a zatem cel, o którym stanowi powoływany przepis był już zrealizowany w chwili przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Tym samym poniesiony przez skarżących w związku z tym przekształceniem własnościowym koszt w wysokości 56.000.000 st. zł nie podlegał odliczeniu od dochodu osiągniętego w 1994 r. Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżona decyzja a także poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu i na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę, jako niezasadną, oddalił.