I SA/Gd 1331/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia WSA Bogusław Woźniak, Protokolant Sekretarz Sądowy Agnieszka Bednarczyk, po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2013 r. na rozprawie sprawy ze skargi BIK [...] na indywidualną interpretację Ministra Finansów z dnia 27 czerwca 2013 r. [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych p o s t a n a w i a 1. umorzyć postępowanie; 2. zasądzić od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 457(czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 2 kwietnia 2013 r. do Izby Skarbowej wpłynął wniosek A Sp. z o.o. z siedzibą w G. z dnia 28 marca 2013 r. o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny: A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. zawarła w dniu 4 marca 2013 r. umowę najmu ze spółką B S.A. z siedzibą w G. Na mocy umowy B zobowiązała się przekazać spółce do używania w okresie od daty wydania do dnia 3 września 2013 r. samochód osobowy. Samochód ten będzie wykorzystywany przez spółkę przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Z tytułu używania tego samochodu osobowego Spółka zobowiązana jest do zapłaty miesięcznego czynszu najmu, na podstawie faktur VAT wystawianych przez B. Spółka będzie ponosić również koszty paliwa, wynagrodzenia osób kierujących, koszty utrzymania czystości samochodu oraz koszty obsługi codziennej. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy w opisanym stanie faktycznym koszt wynajmu samochodu osobowego w postaci czynszu najmu powinien być uznawany za koszt używania samochodu, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a w konsekwencji będzie mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodu w ograniczonej wysokości, tj. do limitu wynikającego z pomnożenia liczby kilometrów faktycznego przebiegu pojazdu dla potrzeb podatnika i stawki za jeden kilometr określonej w odrębnych przepisach, czy też wydatek z tytułu czynszu najmu samochodu osobowego można w pełnej wysokości zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów spółki na zasadach ogólnych zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych? Wskazując własne stanowisko w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego, wnioskodawca stwierdził, że opisane wydatki z tytułu czynszu najmu samochodu osobowego nie stanowią kosztów używania samochodu osobowego, o których mowa art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w pełnej wysokości, na zasadach określonych w art. 15 ust. 1 tej ustawy. W dniu 27 czerwca 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej, działając w imieniu Ministra Finansów, wydał interpretację indywidualną, uznając stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego za nieprawidłowe. W treści tego rozstrzygnięcia wyjaśniono, że koszt najmu samochodu osobowego w postaci czynszu najmu - ponoszony przez wnioskodawcę - należy do kategorii wydatków z tytułu używania samochodu osobowego w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W konsekwencji, spółka ujmując czynsz najmu w kosztach uzyskania przychodów ma obowiązek uwzględniać limit (ograniczenie) przewidziane przez ustawodawcę w tym przepisie. Nie zgadzając się z treścią wydanej interpretacji, spółka wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, na podstawie art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Po dokonaniu analizy zarzutów postawionych w treści wezwania do usunięcia naruszenia prawa, Dyrektor Izby Skarbowej, działając w imieniu Ministra Finansów, w odpowiedzi na to wezwanie, pismem z dnia 12 sierpnia 2013 r. stwierdził brak podstaw do zmiany ww. pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W dniu 3 września 2013 r. do Izby Skarbowej wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na interpretację indywidualną z dnia 27 czerwca 2013 r. W jej treści spółka zaskarża interpretację w całości, wnosi o jej uchylenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa procesowego) według norm przepisanych. Skarżonemu rozstrzygnięciu strona zarzuciła naruszenie: - art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że czynsz najmu samochodu osobowego stanowi wydatek z tytułu kosztów używania samochodu osobowego w rozumieniu tego przepisu; - art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez rozszerzającą wykładnię przepisów prawa podatkowego, naruszającą te przepisy i zasadę zaufania do organów podatkowych; - art. 14a i 14b w zw. z art. 121 Ordynacji podatkowej, poprzez pominięcie ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych w zakresie interpretacji art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Skarżąca uważała, że uznanie przez organ wydatków z tytułu czynszu najmu samochodu osobowego za podlegające ograniczeniu ustanowionemu w art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jest wynikiem błędnej wykładni tego przepisu, w szczególności pojęcia "koszty używania samochodów osobowych". Jak podniesiono w skardze art. 16 ust. 1 powołanej ustawy - zawierający zamknięty katalog wyłączeń - normuje wyjątki od reguły. Jego przepisy należy interpretować ściśle w myśl zasady exceptiones non sunt extendendae. W ocenie strony, literalna wykładnia art. 16 ust. 1 pkt 51 prowadzi do wniosku, że uregulowane w nim ograniczenie dotyczy wyłącznie wydatków ponoszonych z tytułu używania samochodu, a więc wydatków o charakterze eksploatacyjnym. Nie dotyczy zaś innego typu wydatków, w tym wydatków na uzyskanie tytułu prawnego do wykorzystywania samochodu w działalności gospodarczej (np. czynszu najmu). Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym pełnomocnik strony skarżącej złożył do akt sprawy kserokopię wydanej w dniu 11 grudnia 2013 r. przez Ministra Finansów interpretacji indywidualnej, w której organ ten powołując się na treść art. 54 p.p.s.a., uwzględniając skargę podzielił stanowisko strony w całości. W związku z tym strona skarżąca wniosła o umorzenia postępowania sądowego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że uwzględnienie skargi przez Ministra Finansów w niniejszej sprawie wynika z uprawnienia tego organu na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. Czynność ta oznacza, że dalsze prowadzenie postępowania w sprawie legalności interpretacji indywidualnej z 27 czerwca 2013 r. stało się bezprzedmiotowe. Dlatego też należało je umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wydane przez Sąd postanowienie zawiera także rozstrzygnięcie o kosztach postępowania należnych stronie skarżącej w wysokości unormowanej w art. 201 § 1 p.p.s.a. DSz