I SA/Gd 1332/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski Sędzia WSA Bogusław Woźniak Protokolant Sekretarz sądowy Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi U. K. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 26 lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 lipca 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej – upoważniony do działania w imieniu Ministra Finansów – utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 17 maja 2013 r. o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku U. K. o udzielenie pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny: W złożonym w dniu 19 lutego 2013 r. wniosku o interpretację indywidualną podatniczka U. K. przedstawiła następujący stan faktyczny: w dniu 22 lipca 2006 r. Wnioskodawczyni nabyła 1/2 domu mieszkalnego, którego 1/4 sprzedała w dniu 17 grudnia 2008 r. za cenę 125 000 zł. Uzyskane środki przeznaczyła na zakup innej nieruchomości, o wartości 244 000 zł. Zgodnie z zawartą w dniu 2 listopada 2009 r. umową przedwstępną Wnioskodawczyni dokonała następujących wpłat na konto inwestora: wpłata w dniu 24 listopada 2009 r. - 50 000 zł; wpłata w dniu 3 grudnia 2009r. - 40 000 zł; wpłata w dniu 9 grudnia 2009 r. - 30 000 zł; wpłata w dniu 15 grudnia 2009 r. - 30 000 zł. Lokal mieszkalny został wydany Wnioskodawczyni w dniu 10 grudnia 2010 r., a ostateczny akt przeniesienia własności został wydany w dniu 25 października 2011 r. Lokal ten Wnioskodawczyni użytkuje od dnia wydania. Ponadto cały czas spłaca kredyt związany z nabyciem nieruchomości w dniu 22 lipca 2006 r. Przedstawiając kwestie do rozstrzygnięcia Wnioskodawczyni wniosła o wyjaśnienie dlaczego w jej przypadku nie znajdują zastosowania przepisy z zakresu ulgi podatkowej związanej z przeznaczeniem środków na cele mieszkaniowe, skoro pieniądze otrzymane ze sprzedaży domu przeznaczyła na nabycie lokalu, w którym mieszka? Dokonując analizy formalnoprawnej wniosku Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż nie spełniał on wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), zwanej dalej O.p. W związku z tym organ pismem z dnia 29 kwietnia 2013 r., na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h tej ustawy, wezwał Wnioskodawczynię do usunięcia braków formalnych wniosku - w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia - poprzez: wskazanie przepisów prawa podatkowego mających być przedmiotem interpretacji indywidualnej, sformułowanie pytania w kontekście przepisów prawa podatkowego mających być przedmiotem interpretacji indywidualnej, np. czy kwoty przeznaczone przed upływem terminu dwóch lat na poczet nabycia lokalu mieszkalnego mogą być zaliczone jako wydatki na cele mieszkaniowe i uprawniają do zwolnienia od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, pomimo że podpisanie aktu notarialnego nastąpiło po upływie tego terminu? przedstawienie własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego w odniesieniu bezpośrednio do przeformułowanego pytania oraz w kontekście konkretnych przepisów prawa podatkowego mających być przedmiotem interpretacji indywidualnej. W treści wezwania zawarto pouczenie, iż niedokonanie powyższych czynności w wyznaczonym terminie spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. Wezwanie skutecznie doręczono stronie w dniu 7 maja 2013 r. Pismem z dnia 13 maja 2013 r. Wnioskodawczyni udzieliła odpowiedzi na powyższe wezwanie, w którym sformułowała następujące pytanie: "Czy US w [...] prawidłowo zinterpretował art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, twierdząc, iż nie może udzielić zwolnienia od podatku, ponieważ podpisanie aktu notarialnego nastąpiło po upływie tego terminu, skoro w przypadkach dokonywania wydatków na nabycie nieruchomości, czy praw mieszkalnych w okresie 2 lat, nie jest niezbędne nabycie tych nieruchomości czy praw mieszkalnych, lecz wydatkowanie przychodu na te cele (wyrok NSA z dnia 3.12.1999 I SA/Gd 1692/97) przy czym wydatkowanie to również zapłata zaliczki na poczet zakupu nieruchomości czy prawa (uchwała NSA z dnia 17.02.1997 r. FPS 9/96, ONSA 1997, nr 2, poz. 53)." Przedstawiając własne stanowisko strona wskazała, że jej zdaniem przyznanie jej zwolnienia byłoby korzystne społecznie, ponieważ wydatkowane przez nią środki zostały wykorzystane na materiały i inne usługi, z czym wiązała się "cała masa podatków pośrednich, czyli np. podatku VAT, podatku od osób fizycznych podwykonawców, innych czynności cywilnoprawnych od których pobierany jest podatek VAT". Zdaniem strony ulga korzystnie wpływa na rynek, ponieważ zachęca do inwestowania. Wnioskodawczyni podsumowała, że "interpretacja przepisu US w [...] jest nieprawidłowa o czym świadczą wyroki NSA i wynika z niezrozumienia istoty i ducha przedmiotowego przepisu". Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że Wnioskodawczyni nie uzupełniła braków formalnych wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji indywidualnej, tj. nie sformułowała pytania w kontekście przepisów prawa podatkowego mających być przedmiotem interpretacji indywidualnej oraz nie przedstawiła własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego w sposób umożliwiający dokonanie jego oceny przez organ w interpretacji indywidualnej, co uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej, o której mowa w art. 14b § 1 O.p. W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej - upoważniony do działania w imieniu Ministra Finansów - wydał w dniu 17 maja 2013 r. postanowienie o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku strony z dnia 15 lutego 2013 r. (data wpływu - 19 lutego 2013 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. Pismem z dnia 29 maja 2013 r. U. K. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie. Zdaniem strony, złożony przez nią wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego nie zawierał wad przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Dyrektor Izby Skarbowej nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia, postanowieniem z dnia 26 lipca 2013 r. utrzymał je w mocy. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku U. K. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia wraz z postanowieniem je poprzedzającym, zarzucając mu naruszenie art. 14b, art. 121, art. 121 O.p. oraz art. 7, art. 8 i art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 121 O.p. i art. 8 k.p.a. skarżąca stwierdziła, że fakt dowiedzenia się po upływie blisko trzech miesięcy, że złożony przez nią wniosek, który otrzymała w urzędzie skarbowym, jest jednym z powodów jego nierozpatrzenia, jest powodem utraty zaufania do organów podatkowych. Wyjaśniła, że stosownie do zawartych w piśmie z dnia 29 kwietnia 2013 r. zaleceń złożyła ponowną prośbę o wydanie interpretacji, mimo to jej wniosek pozostawiony został bez rozpatrzenia. Ponadto w zaskarżonym postanowieniu Dyrektor nie odniósł się do przedstawionych w zażaleniu argumentów, a jedynie powielił te, które zostały przedstawione w piśmie z dnia 17 maja 2013 r. Zawarte w uzasadnieniu postanowienia krytyczne odniesienie się do związków pomiędzy społeczeństwem, państwem, podatkami, a obywatelem świadczy o zignorowaniu przez organ art. 7 k.p.a., z którego wynika, że organ administracji publicznej załatwia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela, co uzasadnia słuszność niniejszej skargi. Skarżąca zarzuciła również, że organ nie podjął zgodnie z ww. przepisem wszelkich niezbędnych czynności koniecznych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak również nie czuwał nad tym, aby osoba uczestnicząca w postępowaniu nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa - art. 9 k.p.a., a przy załatwianiu sprawy kierował się nadmiernym formalizmem, stawiając warunki formalne ponad merytorycznymi. Końcowo skarżąca podniosła, że błędne, w jej opinii, działanie organu podatkowego pozbawiło ją prawa do uzyskania interpretacji zgodnie z art. 14b § 1 O.p. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Skarżąca wystąpiła w niniejszej sprawie z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji indywidualnej w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Opisała stan faktyczny, z którego wynika, iż w dniu 22 lipca 2006 r. nabyła 1/2 domu mieszkalnego, którego 1/4 sprzedała w dniu 17 grudnia 2008 r. za cenę 125 000 zł. Uzyskane środki przeznaczyła na zakup innej nieruchomości, o wartości 244 000 zł. Zgodnie z zawartą w dniu 2 listopada 2009 r. umową przedwstępną Wnioskodawczyni dokonała następujących wpłat na konto inwestora: wpłata w dniu 24 listopada 2009 r. - 50 000 zł; wpłata w dniu 3 grudnia 2009 r. - 40 000 zł; wpłata w dniu 9 grudnia 2009 r. - 30 000 zł; wpłata w dniu 15 grudnia 2009 r. - 30 000 zł. Lokal mieszkalny został wydany Wnioskodawczyni w dniu 10 grudnia 2010 r., a ostateczny akt przeniesienia własności został wydany w dniu 25 października 2011 r. Wnioskodawczyni spłaca kredyt związany z nabyciem nieruchomości w dniu 22 lipca 2006 r. W związku z powyższym skarżąca zadała pytanie, sformułowane w uzupełnieniu wniosku, "Czy US w [...] prawidłowo zinterpretował art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, twierdząc, iż nie może udzielić zwolnienia od podatku, ponieważ podpisanie aktu notarialnego nastąpiło po upływie tego terminu (...)". Przedstawiając własne stanowisko strona wskazała, że jej zdaniem przyznanie jej zwolnienia byłoby korzystne społecznie, ze względu na pozytywny wpływ na rynek i dochody budżetu państwa. Wnioskodawczyni podsumowała, że "interpretacja przepisu US w [...] jest nieprawidłowa o czym świadczą wyroki NSA i wynika z niezrozumienia istoty i ducha przedmiotowego przepisu". Podzielić należy stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, iż tak sformułowany wniosek nie odpowiada wymogom formalnym wynikającym z art. 14b § 3 O.p. i w związku z tym, po bezskutecznym wezwaniu do uzupełnienia jego braków formalnych, podlegał pozostawieniu bez rozpatrzenia na podstawie art. 14g § 1 O.p. Zgodnie z art. 14b § 1 O.p., minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Stosownie do art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Stosownie natomiast do art. 14c § 1 ww. ustawy interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Z kolei § 2 powołanego wyżej przepisu stanowi, że w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Uregulowana w zacytowanych przepisach instytucja interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego stanowi formę wyrażenia stanowiska, w jaki sposób należy interpretować oraz stosować przepisy prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, w sytuacji faktycznej, w której znajduje lub może znaleźć się osoba zainteresowana. Jej istotą jest dokonanie podatkowej kwalifikacji konkretnego lub przewidywanego stanu faktycznego opisanego przez zainteresowanego, głównym celem zaś budowanie w praktyce opodatkowania zaufania do organów, zwłaszcza zaś zwiększenie przewidywalności jego rozstrzygnięć. Składający wniosek o udzielenie interpretacji jest zobowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie. Wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nienastręczający żadnych wątpliwości udzielić interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Wyczerpująco przedstawione stanowisko wnioskodawcy natomiast powinno polegać na wskazaniu przepisów prawa mogących stanowić postawę dochodzonej interpretacji oraz na ocenie ich znaczenia dla przedstawionego we wniosku stanu faktycznego. Organ dokonujący indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego jest więc związany zarówno stanem faktycznym, jak i zaprezentowaną przez pytającego oceną prawną stanu faktycznego, co oznacza, że nie może dokonywać ani w ramach stanu faktycznego ani w ramach oceny tego stanu żadnych zmian. Przedstawione przez wnioskodawcę stanowisko własne zakreśla ramy wypowiedzi organów podatkowych dokonujących interpretacji. Słusznie także wyjaśnił organ w odpowiedzi na skargę, że w administracyjnym postępowaniu o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie nie obowiązuje tradycyjnie czy też obiegowo pojmowana "cywilistyczna" zasada, że strona może dać organowi stosującemu prawo tylko fakty, ten zaś daje jej prawo. Zważyć bowiem należy, że wnioskodawca, na podstawie wymienionego wyżej przepisu art. 14b § 3 O.p., zobowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia nie tylko stanu faktycznego, ale również odnoszącego się do niego własnego stanowiska, co w postępowaniu interpretacyjnym oznaczać może tylko dokonywaną przez stronę ocenę prawną stanowiącego jego przedmiot stanu faktycznego. Wnioskodawca jest zatem zobowiązany do dokonania kwalifikacji prawnej przedstawionego stanu faktycznego. Przy czym podkreślić należy, że stanowisko wnioskodawcy, czyli jego rozumienie zgłoszonego problemu, nie powinno budzić wątpliwości, a przede wszystkim powinno być w sposób wyraźny wyrażone. Powyższe bezpośrednio wpływa bowiem na postępowanie organu wydającego interpretację, gdyż jego stanowisko, przedstawione w interpretacji, jest ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a swoim rozstrzygnięciem organ to właśnie stanowisko uznaje za prawidłowe lub nieprawidłowe. Z tego też względu organ nie może go domniemywać. Co istotne z punktu widzenia niniejszej sprawy postępowanie o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, a w konsekwencji sama interpretacja indywidualna, nie stanowi też wykonania ogólnego nadzoru w sprawach podatkowych, przez co jej przedmiotem nie może być ocena postępowania innych organów administracji publicznej, w tym również organów podatkowych. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy należy zauważyć, że strona domaga się od organu udzielenia odpowiedzi na pytanie, "Czy US w [...] prawidłowo zinterpretował art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, twierdząc, iż nie może udzielić zwolnienia od podatku, ponieważ podpisanie aktu notarialnego nastąpiło po upływie tego terminu (...)". Udzielenie interpretacji w sposób zgodny z treścią wniosku oznaczałoby dokonanie oceny stanowiska organu podatkowego (Urzędu Skarbowego w [...]), a nie stanowiska strony. Takiej możliwości nie ma w przypadku pisemnej interpretacji indywidualnej. Ocena prawidłowości stanowiska organu podatkowego w przedmiocie zastosowania bądź odmowy zastosowania danego zwolnienia podatkowego odbywa się w postępowaniu podatkowym dotyczącym wymiaru podatku, w którym to organ podatkowy ustala stan faktyczny oraz dokonuje jego kwalifikacji prawnej. Czym innym jest natomiast instytucja interpretacji indywidualnej – pozwalająca podatnikowi na sprawdzenie, czy jego sposób rozumienia przepisów na gruncie opisanego przez niego stanu faktycznego jest prawidłowy czy też nie. W tego rodzaju postępowaniu organ nie przeprowadza postępowania dowodowego, nie ustala stanu faktycznego, a jedynie ocenia stanowisko wnioskodawcy w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego. Zakres wniosku skarżącej określony sformułowanym pytaniem nie dotyczył natomiast wykładni przepisów ustawy podatkowej, ale potwierdzenia, czy inny organ podatkowy prawidłowo zinterpretował art. 21 ust. 1 pkt 32 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Rozpatrzenie tego rodzaju wniosku poprzez wydanie interpretacji indywidualnej w trybie art. 14b § 1 O.p. jest niedopuszczalne. Dodatkowo skarżąca nie przedstawiła także własnego stanowiska w sprawie kwalifikacji prawnej opisanego przez nią stanu faktycznego, co także jest brakiem formalnym, którego nieuzupełnienie na wezwanie organu powoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. Stwierdzenie zawarte w pkt H formularza, że zwolnienie z podatku dochodowego od osób fizycznych jest korzystne społecznie, bowiem wydatkowanie uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości środków przyczyniło się do zjawisk takich jak podatki i miejsca pracy, oraz że podpisanie aktu notarialnego jest tylko czynnością zabezpieczającą interesy kupującego, nie jest wypowiedzią o sposobie kwalifikacji prawnej opisanego zdarzenia oraz o płynących z niej konsekwencjach. Wskazać także należy, że jedynym prawnie dopuszczalnym sposobem ingerencji organu upoważnionego do wydawania interpretacji w treść wniosku jest wezwanie do uzupełnienia braków formalnych. W myśl bowiem art. 169 § 1 w związku z art. 14h O.p., jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Wezwanie takie zostało do strony wystosowane. W jego treści organ w sposób precyzyjny i jasny, z przytoczeniem przepisów prawa, wyjaśnił, jakie braki zawiera złożony wniosek i w jaki sposób należy dokonać ich uzupełnienia. Wskazał m.in., że wniosek ten powinien zawierać prawidłowe sformułowanie pytania w kontekście przepisów prawa podatkowego mających być przedmiotem interpretacji indywidualnej, np. "czy kwoty przeznaczone przed upływem terminu dwóch lat na poczet nabycia lokalu mieszkalnego mogą być zaliczone jako wydatki na cele mieszkaniowe i uprawniają do zwolnienia od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pomimo, że podpisanie aktu notarialnego nastąpiło po upływie tego terminu?" Skarżąca jednak w odpowiedzi na to wezwanie odmiennie, niż to zasugerował organ, sformułowała swoje pytanie. W tej sytuacji organ związany był pytaniem zadanym we winsoku i nie mógł dokonać żadnej ingerencji w jego treść. Jak już jednak wyżej wskazano, tak sformułowane pytanie nie pozwala na udzielenie przez organ interpretacji indywidualnej, nie dotyczy bowiem wykładni prawa podatkowego na gruncie przedstawionego stanu faktycznego, ale oceny prawidłowości stanowiska zajętego przez inny organ. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. stwierdzić należy, że w myśl art. 3 § 1 pkt 2 tej ustawy przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się do spraw uregulowanych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), z wyjątkiem przepisów działów IV, V i VIII. Przepisy tego kodeksu, w tym przepisy ustanawiające zasadę działania przez organy w sposób uwzględniający interes społeczny i słuszny interes obywateli, nie mogły mieć zatem zastosowania w przedmiotowej sprawie, toczącej się właśnie na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej. Za bezzasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia art. 14b, art. 120 i art. 121 O.p. Stosownie do art. 120 O.p. organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Z zawartej w przedmiotowym przepisie zasady legalizmu i praworządności wynika, że organy państwa, w tym podatkowe, powinny działać na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa, a w toku prowadzonych przez siebie postępowań powinny stać na straży praworządności. Z kolei z art. 121 § 1 O.p. wynika, że postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W myśl wynikającej z tego przepisu zasady zaufania do organów podatkowych organy te poprzez swoje zachowanie powinny wzbudzać w podatnikach odczucie, że ich sprawa zostanie załatwiona w profesjonalny, obiektywny i w pełni uczciwy sposób. W ocenie Sądu postępowanie w niniejszej sprawie odpowiadało standardom wynikającym z powyższych przepisów. Organ dokonał wszelkich możliwych czynności przewidzianych prawem, zmierzających do takiego sformułowania treści wniosku przez skarżącą, która pozwoliłaby na wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego zgodnej z obowiązującymi przepisami i zawierającej wszelkie niezbędne elementy. Wobec natomiast niedokonania wskazanych czynności w sposób umożliwiający wydanie interpretacji indywidualnej jedynym prawnie dopuszczalnym postępowaniem organu interpretacyjnego było wydanie postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Inne postępowanie organu godziłoby w zasadę praworządności. Stanowiłoby bowiem wykroczenie poza dopuszczalne przez prawo działalnie organu interpretacyjnego, wynikające z przepisów Ordynacji podatkowej wskazanych powyżej. Nie można również podzielić poglądu skarżącej, że organ przy załatwianiu sprawy kierował się nadmiernym formalizmem. Wszelkie działania w niniejszej sprawy zgodne były z wynikającymi z przepisów prawa obowiązkami organu interpretacyjnego, a ich celem było załatwienie sprawy zgodnie z oczekiwaniami strony, tj. wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Organ skierował do strony wezwanie do uzupełnienia braków wniosku, w którym wskazał, jak prawidłowo należy sformułować pytanie aby mogło ono podlegać merytorycznemu rozpatrzeniu. Z sugestii tej jednak strona nie skorzystała. Rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie nie pozbawia też skarżącej prawa do uzyskania interpretacji przepisów prawa podatkowego. Żaden bowiem z przepisów obowiązującego prawa nie uniemożliwia złożenia kolejnego wniosku o jej wydanie, który ponownie podlegałby rozpatrzeniu w tzw. postępowaniu interpretacyjnym. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej interpretacji indywidualnej z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.