I SA/Gd 1338/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 marca 2012 r. sprawy ze skargi A.M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia 21 października 2011 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 21 października 2011 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 28 kwietnia 2011 r. określającą A.M. zobowiązanie w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego w kwocie 8330 zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że podatnik nabył w dniu 9 marca 2009 r. na terenie Księstwa Luksemburga pojazd marki BMW X5 o numerze VIN: [...], a następnie dokonał jego przemieszczenia na terytorium Polski. W dniu 17 marca 2009 r. pojazd ten został zarejestrowany jako pojazd ciężarowy. W toku postępowania podatkowego wszczętego postanowieniem z dnia 15 lutego 2010 r. ustalono, że przedmiotowy pojazd nosił znamiona samochodu osobowego odpowiadającego klasyfikacji do pozycji 8703 Nomenklatury Scalonej CN, w związku z czym wewnątrzwspólnotowe nabycie przedmiotowego samochodu powinno zostać opodatkowane podatkiem akcyzowym, w myśl art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 z późn. zm.) dalej jako U.p.a. Ustalenia, iż w sprawie mamy do czynienia z podlegającym opodatkowaniu podatkiem akcyzowym pojazdem osobowym, a nie zwolnionym z podatkowania autem ciężarowym, dokonano w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy w postaci dowodu rejestracyjnego, wystawionego przez Księstwo Luksemburga, w którym wskazano, że jest to samochód osobowy, posiadający 5 miejsc siedzących, a także informacji uzyskanej od dealera samochodów BMW, z której wynika, że przedmiotowy samochód został wyprodukowany jako auto osobowe i otrzymał homologację osobową nr [...]. Taki też numer homologacji widnieje w polu 29 luksemburskiego dowodu rejestracyjnego pojazdu. Dodatkowo w umowie ubezpieczenia samochodu jako rodzaj pojazdu wpisano: osobowy. Organ wskazał, że po sprowadzeniu na terytorium RP pojazd został poddany badaniu technicznemu. W zaświadczeniu wystawionym przez uprawnionego diagnostę wskazano, że pojazd posiada 5 miejsc siedzących, a rodzaj pojazdu – ciężarowy. Przesłuchany w charakterze świadka diagnosta, który wystawił powyższe zaświadczenie, nie potrafił wyjaśnić, dlaczego w zaświadczeniu wpisał rodzaj samochodu ciężarowy, mimo iż z dokumentacji wynikało, że był to samochód osobowy. Organ podatkowy podkreślił, że ustalając charakter pojazdu nie jest związany wpisem w dowodzie rejestracyjnym, z którego wynika, że przedmiotowy pojazd został zarejestrowany jako samochód ciężarowy. Organ powołał się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 listopada 2004 r., III SA 2793/03 z którego wynika, że dowód rejestracyjny jest dokumentem urzędowym stanowiącym potwierdzenie wcześniejszego uzyskania pozytywnej decyzji o rejestracji pojazdu. Dowód taki nie może być traktowany jako element jego identyfikacji. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej zgromadzony materiał dowodowy potwierdza prawidłowość zaklasyfikowania przedmiotowego pojazdu do kodu CN 8703. Wewnątrzwspólnotowe nabycie takiego pojazdu podlega opodatkowaniu akcyzą, zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 2 U.p.a. Organ odwoławczy potwierdził także prawidłowość przyjętej przez organ pierwszej instancji podstawy opodatkowania. Wskazano, że podstawą opodatkowania w przypadku samochodu osobowego, zgodnie z treścią art. 104 ust. 1 pkt 2 U.p.a., jest kwota, jaką podatnik obowiązany jest zapłacić za samochód osobowy w przypadku jego nabycia wewnątrzwspólnotowego. Jednakże w sytuacji, gdy tak ustalona podstawa opodatkowania bez uzasadnionej przyczyny znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej tego samochodu, organy uprawnione są do określenia podstawy opodatkowania w oparciu o średnią wartość rynkową samochodu osobowego, zgodnie z art. 104 ust. 1 pkt 8 cyt. powyższej ustawy. Uznając, że zadeklarowana w umowie sprzedaży kwota 3.300 Euro (14.180 zł) jest kwotą znacznie odbiegającą od średniej wartości rynkowej samochodu podobnego na rynku krajowym, ustalonej na podstawie danych uzyskanych z programu Eurotax Glass’s, organ dokonał weryfikacji zadeklarowanej podstawy opodatkowania. Wartość rynkową pojazdu ustalono w kwocie 64.800zł, a należny podatek obliczony na podstawie art. 105 U.p.a. wyniósł 8.330 zł. Organy nie uwzględniły twierdzeń strony, iż sprowadzony samochód miał uszkodzony silnik, co miało uzasadniać zaniżoną cenę zakupu. Wprawdzie w umowie kupna sprzedaży zawarto adnotację "engine defect", co oznacza "wada silnika", nie dowodzi to jednak, że silnik był uszkodzony w stopniu uniemożliwiającym jazdę samochodem. Nie dowodzi tego także przedłożona przez stronę umowa z dnia 10 marca 2009 r. na zakup części silnika BMW 740/BMW X5, tj. dwie kompletne głowice, turbosprężarkę, katalizator i komputer sterujący. Jak wynika z zeznań świadka – sprzedawcy tych części, zostały one odebrane przez podatnika w dniu 11 marca 2009 r. wieczorem, a już następnego dnia, tj. 12 marca 2009 r., pojazd przeszedł pozytywnie badania techniczne, na dowód czego uprawniony diagnosta wystawił zaświadczenie potwierdzające, że pojazd spełnia wymagania techniczne z art. 66 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Organ podkreślił, że podatnik nie udowodnił, iż zakupione części wykorzystane zostały do naprawy przedmiotowego samochodu, a ponadto wartość tych części znacznie przewyższała wartość samochodu wynikającą z umowy. Podobnie zdaniem organu przedłożone faktury z dnia 13 sierpnia 2009 r. i 29 września 2011 r. nie mogą uzasadniać obniżenia podstawy opodatkowania, dotyczą bowiem napraw dokonanych po kilku miesiącach od sprowadzenia pojazdu na teren RP. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z decyzją ją poprzedzającą, zarzucając jej naruszenie art. 194 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 8, poz. 60 z 2005r. z późn. zm.), poprzez poczynienie ustaleń wbrew treści dowodu rejestracyjnego, z którego wynika, iż przedmiotowy samochód jest samochodem ciężarowym. Zdaniem strony zapisy dotyczące danych środka transportowego wynikające z dowodu rejestracyjnego mogą być obalone jedynie w drodze uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Skarżący zarzucił ponadto naruszenie art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niepowołanie biegłego z zakresu wyceny pojazdów celem ustalenia wartości samochodu, tylko przeprowadzenie wyceny na podstawie programu komputerowego, którego dane, zdaniem strony, mogą być jedynie początkiem wyceny dokonywanej przez rzeczoznawców. Ponadto dokonana przez organ wycena nie uwzględnia faktu, że pojazd w momencie sprowadzenia był uszkodzony i niezdolny do eksploatacji. W skardze zarzucono także naruszenie art. 188 w związku z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez oddalenie postanowieniem z dnia 17 października 2011 r. wniosków dowodowych strony o przeprowadzenie dowodów dotyczących ustalenia we właściwych organach Księstwa Luksemburga zasad dotyczących rejestracji pojazdów osobowych wykorzystywanych jako ciężarowe, przesłuchania w charakterze świadka poprzedniego właściciela pojazdu na okoliczność jego sprzedaży, w szczególności kwoty sprzedaży, uszkodzeń w chwili nabycia a także ciężarowego charakteru pojazdu, zwrócenia się do władz finansowych Księstwa Luksemburg o podanie informacji dotyczących sprzedaży samochodu będącego przedmiotem postępowania, co skutkowało tym, że materiał dowodowy sprawy jest niepełny. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wbrew wywodom skargi odpowiada prawu. Organy w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zebrały materiał dowodowy, który wnikliwie oceniły w kontekście prawidłowo przywołanego stanu prawnego, zaś wyciągniętym wnioskom nie sposób zarzucić dowolności. Zasadniczą kwestią sporną w niniejszej sprawie jest kwalifikacja nabytego przez skarżącego w dniu 9 marca 2009 r. na terenie Księstwa Luksemburga samochodu marki BMW, model X5 jako osobowego lub ciężarowego. Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego pojazd ten został zakwalifikowany przez organy podatkowe jako pojazd osobowy, a więc odmiennie niż uczynił to skarżący. Konsekwencją tego było określenie skarżącemu zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. W ocenie Sądu stanowisko organów podatkowych jest prawidłowe. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (tekst jedn. – Dz.U. z 2011r., nr 108, poz. 626 ze zm.), zwanej dalej U.p.a. Zgodnie z art. 101 ust. 2 pkt 1 U.p.a. obowiązek podatkowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym powstaje z dniem przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju - jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem samochodu na terytorium kraju. Zgodnie z art. 100 ust. 4 U.p.a. samochody osobowe są to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem pojazdów samochodowych i pozostałych pojazdów, które nie wymagają rejestracji zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Noty wyjaśniające do systemu kodowania zostały opublikowane w załączniku do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy Celnej (M.P. nr 86, poz. 880). Zgodnie z tymi wyjaśnieniami klasyfikacja pojazdów mechanicznych objętych pozycją 8703 jest wyznaczona przez pewne cechy, które wskazują, że pojazdy te są głównie przeznaczone raczej do przewozu osób, niż do transportu towarów (pozycja 8704). Przejawem owych cech projektowych zwykle stosowanych do pojazdów objętych pozycją o kodzie CN są takie cechy jak obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwice oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamontowane na stałe, składające się ze zdejmowanych z punktów kotwiących lub składanych; obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli; obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu; brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów; wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki). Jak ponadto wynika z powyższych wyjaśnień, w pozycji 8703 CN sklasyfikowane są pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702) włącznie z samochodami osobowo - towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Niniejsza pozycja obejmuje także "pojazdy wielofunkcyjne", takie jak pojazdy mechaniczne, które mogą przewozić zarówno osoby, jak i towary (pickup, van - pojazdy, które po spełnieniu określonych cech są klasyfikowane do pozycji 8704). Treść powołanych wyżej unormowań nie pozostawia wątpliwości, że dla zaliczenia danego przedmiotu jako wyrobu akcyzowego niezbędne jest przede wszystkim jego prawidłowe zaklasyfikowanie do odpowiedniego kodu CN. Na potrzebę odwołania się do klasyfikacji przyjętej w Nomenklaturze Scalonej wskazuje również ogólna zasada wyrażona w art. 3 ust. 2 U.p.a., według której do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN), stanowiącej załącznik nr I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. Związanie sposobem klasyfikacji przyjętej w Nomenklaturze Scalonej uniemożliwia uwzględnianie klasyfikacji wyrobu przeprowadzonej dla innych celów np. rejestracyjnych. Stąd zarejestrowanie samochodu jako ciężarowego, czy to poza granicami kraju, czy też na jego terytorium, nie ma żadnego znaczenia. Tym samym dowód rejestracyjny pojazdu nie decyduje o kwalifikacji pojazdu dla celów podatku akcyzowego, spełniając zupełnie inną rolę. Dowód rejestracyjny jest bowiem zasadniczo dokumentem stwierdzającym dopuszczenie pojazdu do ruchu. Organ podatkowy nie jest więc związany zawartym w dowodzie rejestracyjnym ustaleniem typu pojazdu jako samochodu osobowego czy ciężarowego, bowiem z punktu widzenia przepisów ustawy o podatku akcyzowym istotne jest dokonanie jego prawidłowej klasyfikacji do odpowiedniego kodu CN, co potwierdza orzecznictwo sądowe, m.in. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Rz 133/11 czy wyrok WSA w Kielcach z dnia 24 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Ke 163/11 (opubl. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tego też względu bezzasadnym okazał się zarzut naruszenia przez organy art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej. W niniejszej sprawie organy nie próbowały bowiem podważyć mocy dowodowej dokumentu urzędowego, jakim jest dowód rejestracyjny, lecz stosując się do zasad przyjętych przez samego ustawodawcę, dokonały klasyfikacji nabytego przez stronę pojazdu do odpowiedniego kodu CN, gdyż tylko taka klasyfikacja może mieć znaczenie w kontekście powołanych wyżej zasad poboru akcyzy. Poza dowodem rejestracyjnym skarżący nie zaoferował żadnego innego dowodu, który świadczyłby o tym, że nabyty przez niego wewnątrzwspólnotowo pojazd był samochodem ciężarowym. Tymczasem zgromadzony materiał dowody w pełni uzasadnia wniosek, do jakiego doszły organy, iż przedmiotowy pojazd był w istocie samochodem osobowym. Przede wszystkim potwierdza to dowód rejestracyjny wystawiony przez Księstwo Luksmeburga, w którym wskazano, że jest to samochód osobowy, posiadający 5 miejsc siedzących. Potwierdza to także informacja uzyskana od dealera samochodów BMW, z której wynika, że przedmiotowy samochód został wyprodukowany jako auto osobowe i otrzymał homologację osobową nr [...]. Taki też numer homologacji widnieje w polu 29 luksemburskiego dowodu rejestracyjnego pojazdu. Dodatkowo w umowie ubezpieczenia samochodu jako rodzaj pojazdu wpisano: osobowy. Badanie techniczne przeprowadzone w dniu 12 marca 2009 r. potwierdziło obecność pięciu miejsc siedzących. Zaznaczyć należy, że przesłuchany w charakterze świadka diagnosta, który wystawił zaświadczenie o badaniu technicznym pojazdu, nie potrafił wyjaśnić, dlaczego wpisał jako rodzaj pojazdu "ciężarowy", mimo iż nie wynikało to z dokumentacji. W tej sytuacji organy zasadnie odmówiły oparcia się na zaświadczeniu o badaniu technicznym pojazdu i dokonanym na tej podstawie wpisie w dowodzie rejestracyjnym. W kontekście powyższego Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organ podatkowy art. 188 w związku z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez bezpodstawne oddalenie wniosków dowodowych strony o ustalenie we właściwych organach Księstwa Luksemburga zasad dotyczących rejestracji pojazdów osobowych wykorzystywanych jako ciężarowe, przesłuchania w charakterze świadka poprzedniego właściciela pojazdu na okoliczność jego sprzedaży, w tym ciężarowego charakteru pojazdu, a także zwrócenia się do władz finansowych Księstwa Luksemburg o podanie informacji dotyczących sprzedaży samochodu będącego przedmiotem postępowania. Jak już wyżej wskazano, niezależnie od standardów postępowania przyjętych przy dokonywaniu rejestracji pojazdu w Księstwie Luksemburg, a także niezależnie od sposobu użytkowania tego samochodu przez poprzedniego właściciela, przedmiotowy pojazd zasadnie został zakwalifikowany jako samochód osobowy według Nomenklatury Scalonej, co potwierdza w szczególności posiadana przez ten pojazd homologacja osobowa, ale także stwierdzone bezspornie cechy takie jak obecność pięciu miejsc siedzących. Przedmiotem wnioskowanych przez stronę dowodów nie były zatem okoliczności istotne dla sprawy, co uzasadniało odmowę ich przeprowadzenia, zgodnie z art. 188 Ordynacji podatkowej. Kolejna kwestia sporna dotyczyła ustalenia podstawy opodatkowania. Zasadą wyrażoną w art. 104 ust. 1 pkt 2 U.p.a. jest ustalanie podstawy opodatkowania z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego na poziomie kwoty, jaką podatnik jest obowiązany zapłacić. Organy podatkowe są jednak uprawnione do weryfikacji podstawy opodatkowania na podstawie art. 104 ust. 8 ustawy. Zgodnie z tym przepisem jeżeli wysokość podstawy opodatkowania w przypadku czynności, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz ust. 2, bez uzasadnionej przyczyny znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej tego samochodu osobowego, organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej wzywa podatnika do zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie jej wysokości w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego. Art. 104 ust. 11 U.p.a. stanowi natomiast, iż średnią wartością rynkową samochodu osobowego jest wartość ustalana na podstawie notowanej na rynku krajowym, w dniu powstania obowiązku podatkowego, średniej ceny zarejestrowanego na terytorium kraju samochodu osobowego tej samej marki, tego samego modelu, rocznika oraz - jeżeli jest to możliwe do ustalenia - z tym samym wyposażeniem i o przybliżonym stanie technicznym, co nabyty na terytorium kraju lub nabyty wewnątrzwspólnotowo samochód osobowy. W rozpatrywanej sprawie organy ustaliły średnią wartość rynkową samochodu osobowego przy wykorzystaniu danych wynikających z katalogu Eurotax Glass’s. Sąd za prawidłowy uznaje taki sposób określenia podstawy opodatkowania, za bezzasadny uznając tym samym zarzut nieprzeprowadzenia z urzędu dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia wartości rynkowej samochodu. Należy zauważyć, że z przepisów ustawy o podatku akcyzowym nie wynika obowiązek organów do każdorazowego powoływania biegłego w celu ustalenia wartości rynkowej sprowadzanych pojazdów. Art. 104 ust. 11 tej ustawy zawiera jedynie wytyczne, które winny zostać uwzględnione przy ustalaniu średniej wartości pojazdu. Jednocześnie w żaden sposób nie został ograniczony wybór narzędzi do określenia wartości rynkowej samochodu osobowego. Wykorzystanie programów typu Eurotax Glass’s odpowiada wymaganiom tego przepisu. Informatory o rynkowych wartościach pojazdów prowadzone są w sposób profesjonalny, przy wykorzystaniu danych pochodzących z największych giełd samochodowych, auto-komisów, salonów sprzedaży oraz ogłoszeń prasowych z całej Polski. O wartości zawartych w nich danych może świadczyć fakt, iż są one powszechnie wykorzystywane zarówno przez rzeczoznawców samochodowych, jak i firmy ubezpieczeniowe. Zaznaczenia wymaga przy tym, że posłużenie się przez organy podatkowe tego rodzaju katalogiem służy ustaleniu średniej wartości rynkowej tego typu pojazdów (mających podobne cechy, o których mowa w art. 104 ust. 11 U.p.a.), a nie wartości tego konkretnego pojazdu. Podniesiony w skardze zarzut, iż dokonana wycena nie zawiera analizy rynku, nie uwzględnia faktu, że zgodnie z art. 104 ust. 11 U.p.a. ustala się średnią wartość rynkową odniesioną do rynku krajowego – co z założenia oznacza, że będzie to wypadkowa cen obowiązujących w różnych regionach kraju. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela przy tym pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 63/09 w zakresie oceny, że regionalna sytuacja rynkowa nie stanowi okoliczności mogącej mieć wpływ na znaczne obniżenie wartości samochodu osobowego. Rozważania przeprowadzone na podstawie art. 82a ust.1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 29, poz. 257 ze zm. obowiązującej od dnia 1 lipca 2008 r.) zachowują aktualność wobec analogicznego unormowania art. 104 ust. 8 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2009 r., Nr 3, poz. 11 ze zm.). Skarżący nie wykazał także, że zaniżenie ceny samochodu było spowodowane jego uszkodzeniami. Przypomnieć należy, że cena nabycia wynosiła 3.300 Euro (14.180 zł), a średnia wartość rynkowa ustalona przez organy wyniosła 64.800 zł. Różnica zatem wyniosła 216%. Przedłożone przez skarżącego dowody nie uzasadniają tak znacznej różnicy. Przede wszystkim, jak zasadnie wytknęły to organy, zapis w umowie sprzedaży "engine defect" (wada silnika) nie oznacza, iż pojazd był uszkodzony. Ponadto brak jest dowodów, że zakupione przez skarżącego na podstawie umowy z dnia 10 marca 2009 r. części do silnika zużyte zostały do naprawy przedmiotowego pojazdu. Jak bowiem wynika z zeznań świadka – sprzedawcy tych części, skarżący odebrał je w dniu 11 marca 2009 r. wieczorem, a już następnego dnia pojazd pozytywnie przeszedł badania techniczne i został dopuszczony do ruchu. Nie można więc za wiarygodne uznać twierdzeń skarżącego, że nabyty przez niego samochód w dacie sprowadzenia był tak uszkodzony, iż nie nadawał się do eksploatacji. Przeczy temu fakt dopuszczenia pojazdu do ruchu i brak dowodów na dokonanie przed tą datą jakichkolwiek napraw, za takie nie można bowiem uznać samego faktu nabycia w przeddzień badania technicznego części silnika w postaci: dwóch kompletnych głowic, turbosprężarki, katalizatora i komputera sterującego. Podobnie zasadnie organy uznały, iż przedłożone dokumenty zleceń z dnia 13 sierpnia 2009 r. i 29 września 2011 r. nie mogą uzasadniać obniżenia podstawy opodatkowania, dotyczą bowiem napraw dokonanych po kilku miesiącach od sprowadzenia pojazdu na teren RP i dopuszczenia go do ruchu. Ponadto w umowie zakupu samochodu brak jest adnotacji o uszkodzeniu skrzyni biegów, a właśnie tego rodzaju naprawy dotyczyło zlecenie z dnia 29 września 2009 r. Również okoliczność zamontowania w sierpniu 2009 r. instalacji gazowej pozostaje bez wpływu na wartość samochodu w momencie dokonania wewnątrzwspólnotowego nabycia. Za bezzasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez oddalenie wniosków dowodowych strony o przesłuchanie w charakterze świadka poprzedniego właściciela pojazdu w celu ustalenia okoliczności jego sprzedaży, w tym uszkodzeń w chwili nabycia. W umowie sprzedaży zawarto adnotację o wadach silnika ("engine defect"), mimo to samochód przeszedł w dniu 12 marca 2009 r. pozytywnie badania techniczne i został dopuszczony do ruchu. W sytuacji braku dowodów świadczących o dokonaniu przed przeprowadzeniem badania technicznego napraw sprowadzonego pojazdu, wniosek, iż nabyty przez skarżącego pojazd był sprawny w dacie sprowadzenia był sprawny technicznie, znajduje oparcie w materiale dowodowym sprawy. W tej sytuacji odmowa przeprowadzenia dowodu z zeznań poprzedniego właściciela pojazdu była uzasadniona w świetle art. 188 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu, organy podatkowe dołożyły wszelkich starań w celu należytego wyjaśnienia sprawy, a zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazywał na słuszne zaklasyfikowanie przedmiotowego samochodu do pozycji 8703 kodu CN. Wątpliwości nie budzi prawidłowość zastosowania art. 104 ust. 8 i ust. 11 U.p.a., a także ustalenie wysokości podatku na podstawie art. 105 ust. 1 cyt. ustawy. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.