I SA/Gd 134/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Orska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi A. D. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 15 października 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę. A. D. zwrócił się z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż wnioskodawca jest wspólnikiem (komandytariuszem) spółki komandytowej (dalej zwanej Spółka komandytowa 1). Komplementariuszem i drugim komandytariuszem w Spółce komandytowej 1 są dwie inne osoby fizyczne. Spółka komandytowa 1 jest z kolei komandytariuszem w innej spółce komandytowej (dalej zwanej Spółka komandytowa 2). Komplementariuszem Spółki komandytowej 2 jest Spółka z o.o. Wnioskodawca udzielił, ze swojego majątku prywatnego, Spółce komandytowej 1, oprocentowanej pożyczki, która zostanie przeznaczona na cele prowadzonej przez Spółkę komandytową 1 działalności gospodarczej, w tym również na finansowanie Spółki komandytowej 2. Przedmiot działalności Spółki komandytowej 1 nie obejmuje udzielania pożyczek. Niemniej w dotychczasowej działalności Spółka udzielała już pożyczek ze środków własnych, a pożyczka będąca przedmiotem zapytania jest kolejną. Jednocześnie Spółka nie wyklucza, że w przyszłości, w sytuacji gdy będzie posiadała wolne środki finansowe, będzie udzielać kolejnych pożyczek. W związku z udzielonymi pożyczkami Spółka komandytowa 1 zobowiązana będzie do zapłaty odsetek na rzecz wnioskodawcy, natomiast Spółka komandytowa 2 będzie zobowiązana do zapłaty odsetek na rzecz Spółki komandytowej. W związku z powyższym wnioskodawca zadał m.in. następujące pytania: Czy odsetki od pożyczki udzielonej przez Spółkę komandytową 1 Spółce komandytowej 2 - w części odpowiadającej udziałowi Spółki komandytowej 1 w zysku Spółki komandytowej 2 – nie będą stanowić dla wspólników Spółki komandytowej 1 przychodów podatkowych ani też kosztów uzyskania przychodu oraz czy odsetki od pożyczki udzielonej przez Spółkę komandytową 1 Spółce komandytowej 2 - w części odpowiadającej udziałowi w zysku Spółki komandytowej 2 drugiego wspólnika, czyli Spółki z o.o. - stanowić będą przychód podlegający opodatkowaniu u wspólników Spółki komandytowej 1, w tym u wnioskodawcy, w części stanowiącej jego udział w zysku Spółki komandytowej 1? Przedstawiając własne stanowisko w sprawie wnioskodawca stwierdził, iż nie będą stanowić przychodu podatkowego ani też kosztu uzyskania przychodu odsetki od pożyczki udzielonej przez Spółkę komandytową 1 Spółce komandytowej 2 – w części odpowiadającej udziałowi Spółki komandytowej 1 w zysku Spółki komandytowej 2. Przychodem podatkowym będą zaś odsetki od pożyczki udzielonej przez Spółkę komandytową 1 Spółce komandytowej 2 – w części odpowiadającej udziałowi w zysku Spółki komandytowej 2 drugiego wspólnika, czyli Spółki z o.o.. Przychód ten podlegać będzie opodatkowaniu u wspólników Spółki komandytowej 1, w tym u wnioskodawcy, w części stanowiącej udział wnioskodawcy w zysku Spółki komandytowej 1. W interpretacji indywidualnej z dnia 15 października 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej, działający w imieniu Ministra Finansów, uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ podatkowy stwierdził, iż skoro udzielanie pożyczek nie jest przedmiotem działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę komandytową 1, to przychody uzyskiwane z tytułu udzielonej pożyczki nie będą stanowić przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.), zwanej dalej u.p.d.f. Zatem odsetki od udzielonej pożyczki, zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 1 tej ustawy stanowią przychód z kapitałów pieniężnych, który podlega opodatkowaniu 19% zryczałtowanym podatkiem dochodowym bez pomniejszania przychodu o koszty jego uzyskania. W związku z tym, że podatnikami spółki komandytowej są poszczególni wspólnicy, to przychód ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 u.p.d.f., tj. kapitałów pieniężnych, należy kwalifikować proporcjonalnie do udziału wspólników w zyskach spółki. Odsetki wypłacane przez Spółkę komandytową 2, w której komandytariuszem jest Spółka komandytowa 1, nie mogą dla wnioskodawcy stanowić kosztów uzyskania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, gdyż sytuacja ta wypełnia dyspozycję art. 23 ust. 1 pkt 9 u.p.d.f., w myśl którego nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odsetek od własnego kapitału włożonego przez podatnika w źródło przychodów. Pismem z dnia 4 listopada 2009 r. strona wezwała organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa. Strona podniosła, że stanowisko organu przedstawione w przedmiotowej interpretacji jest wadliwe i prowadzi do podwójnego opodatkowania jej dochodu. Ponadto w ocenie strony, organ wydający przedmiotową interpretację nie odniósł się do jej stanowiska. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów w piśmie z dnia 4 grudnia 2009 r. nie stwierdził podstaw do zmiany wydanej interpretacji indywidualnej. Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą interpretację wnosząc o jej uchylenie i zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 5b ust. 2 u.p.d.f. poprzez jego pominięcie i w konsekwencji dokonanie wadliwej oceny prawnej; 10 ust. 1 pkt 7 oraz art. 17 ust. 1 pkt 1 u.p.d.f. poprzez błędne zastosowanie, tj. uznanie, że znajdują one zastosowanie w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku; art. 8 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 3 oraz art. 23 ust. 1 pkt 9 u.p.d.f. poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji przedstawienie uzasadnienia prawnego, którego zastosowanie doprowadzi do podwójnego opodatkowania tego samego przysporzenia majątkowego. Ponadto strona zarzuciła organowi podatkowemu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), zwanej dalej O.p., poprzez brak odniesienia się do stanowiska wnioskodawcy przedstawionego we wniosku. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że organ podatkowy błędnie uznał, iż przychody z tytułu wypłaty odsetek na rzecz Spółki komandytowej 2 mogą stanowić przychody z kapitałów pieniężnych, pomijając treść art. 5b ust. 2 u.p.d.f. Zdaniem strony w sytuacji, gdy spółka niemająca osobowości prawnej, w tym spółka komandytowa, prowadzi działalność gospodarczą, każdy przychód uzyskiwany przez wspólnika z udziału w tej spółce należy kwalifikować jako przychód tego wspólnika z pozarolniczej działalności gospodarczej. Bez znaczenia zaś pozostaje okoliczność, czy uzyskany przychód bezpośrednio dotyczy przedmiotu działalności spółki. Skoro zatem w przedstawionym stanie faktycznym wypłata odsetek jest dokonywana na rzecz Spółki komandytowej 1, która prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą, to - zdaniem Pełnomocnika - dla Strony, jako wspólnika Spółki komandytowej 1 - wypłacone odsetki mogą stanowić przychód jedynie ze źródła, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, a nie jak uznał organ - ze źródła kapitały pieniężne. Tym bardziej, że Spółka została powołana przez jej uczestników do działalności zarobkowej, którzy wybierają ten rodzaj działalności, aby uzyskiwać przychody z właśnie z tego tytułu. W konsekwencji, w wyniku pominięcia w procesie wykładni art. 5b ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, na mocy którego odsetki wypłacone na rzecz Spółki komandytowej 1 mogą stanowić wyłącznie przychód ze źródła pozarolnicza działalność gospodarcza, organ błędnie zastosował art. 10 ust. 1 pkt 7 oraz art. 17 ust. 1 pkt 1 u.p.d.f. uznając, iż odsetki te stanowią dla Skarżącego przychód ze źródła kapitały pieniężne. Ponadto przyjęcie, iż strona, która na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 9 u.p.d.f., nie może rozpoznać kosztu uzyskania przychodów z tytułu wypłaty odsetek przez Spółkę komandytową 2 na rzecz Spółki komandytowej 1, jest jednocześnie obowiązana do rozpoznania przychodu z tytułu wypłaty tychże odsetek, prowadzi do podwójnego opodatkowania dochodu strony. Skoro wydatek poniesiony na spłatę odsetek nie stanowi kosztu u strony, to przez ten fakt ponosi on w istocie ciężar podatku. Nierozpoznanie kosztu skutkuje bowiem wyższym dochodem Skarżącego z tytułu udziału w Spółce komandytowej 1. Ponadto, Strona zauważa, iż dochód ten będzie wyższy w stosunku do dochodu osiągniętego przez pozostałych wspólników, u których wydatek na spłatę odsetek stanowi koszt uzyskania przychodów. W tej sytuacji obowiązek jednoczesnego rozpoznania przychodu prowadzi do podwójnego opodatkowania tej samej wartości ekonomicznej. Strona powołała się przy tym na poglądy doktryny. Jej zdaniem należy dokonywać interpretacji przepisów prawa podatkowego kompleksowo, z odwołaniem do kontekstu, w jakim przepisy te funkcjonują oraz sięgając do argumentów nawiązujących właśnie do głębokiej struktury ustawy podatkowej. W przedmiotowej sprawie, wobec treści art. 23 ust. 1 pkt 9 u.p.d.f., jedyną możliwością uniknięcia podwójnego opodatkowania tej samej wartości ekonomicznej jest uznanie, iż odsetki wypłacone przez Spółkę komandytową 2 nie będą stanowiły przychodu strony z tytułu udziału w zyskach Spółki komandytowej 1. Taka interpretacja skutkuje także zrównaniem pozycji podatkowej strony w stosunku do pozostałych wspólników Spółki komandytowej 2. Co więcej, w opinii skarżącego, powyższy sposób wykładni zgodny jest także z podatkową naturą spółki osobowej tj. faktem, iż spółka ta jako niemająca osobowości prawnej nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych, a dochód osiągany przez nią jest opodatkowany podatkiem dochodowym od osób fizycznych na poziomie wspólników spółki komandytowej, na podstawie 8 ust. 1 u.p.d.f., zgodnie z którym przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa w udziale w zysku. W związku z powyższym - w opinii skarżącego - każde świadczenie pomiędzy spółką a jej wspólnikiem, w tym wypłata odsetek, w sensie podatkowym jest świadczeniem "dla samego siebie", neutralnym podatkowo. Tylko wspólnik może występować w roli podatnika z tytułu tego świadczenia. Strona wskazała, że tożsamy pogląd w tym zakresie zostały wyrażone w piśmie Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Finansów z dnia 4 kwietnia 2002 r. skierowanym do izb i urzędów skarbowych oraz urzędów kontroli skarbowej (nr PB4/AK-031-23/02). W szczególności, w piśmie tym stwierdzono, że "jeżeli wspólnik spółki osobowej wykonuje świadczenie na rzecz tej spółki, to z podatkowego punktu widzenia jest to świadczenie "dla siebie samego" w takim zakresie, w jakim "przychody i koszty spółki osobowej" stanowią jego przychody i jego koszty. Jeżeli więc takie świadczenia są odpłatne to u takiego wspólnika przychody równe są jego kosztom (...)".Według Skarżącego, świadczenia wspólnika na rzecz Spółki są neutralne podatkowo w części, która odpowiada jego udziałowi w zysku (tj. w części w części odpowiadającej udziałowi Spółki komandytowej 1 w zysku Spółki komandytowej 2). W pozostałym zakresie przychody i koszty rozliczane są zgodnie z zasadami odpowiednimi dla źródła pozarolniczą działalność gospodarcza - przychodem podlegającym opodatkowaniu będą odsetki w części, która odpowiada udziałowi w zysku Spółki komandytowej 2 drugiego wspólnika, tj. udziałowi Spółki z o.o.; przychód ten podlegać będzie opodatkowaniu u Wnioskodawcy, w części stanowiącej jego udział w zysku Spółki komandytowej 1. Skarżący zarzucił także organowi naruszenie art. 14c § 1 O.p. poprzez brak odniesienia się w interpretacji indywidualnej do przedstawionego we wniosku stanowiska strony. Organ bowiem nie odniósł się do powołanych przez stronę dla uzasadnienia swego stanowiska interpretacji podatkowych, stanowiących część oceny prawnej, która powinna podlegać weryfikacji organu. Organ powinien był wskazać, z jakich powodów nie akceptuje stanowiska przedstawionego w powołanych przez stronę interpretacjach. Nie można uznać za wystarczające w tym zakresie twierdzenie organu, że "w odniesieniu do powołanych przez wnioskodawcę interpretacji organu podatkowego należy stwierdzić, że rozstrzygnięcia te zapadły w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego interpretację". W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona, gdyż - wbrew jej wywodom - zaskarżona interpretacja przepisów prawa podatkowego nie narusza prawa. Przedmiotem wydanej interpretacji była odpowiedź na dwa pytania zadane przez skarżącego w odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego. Dotyczyły one tego, czy odsetki od pożyczki udzielonej przez Spółkę komandytową 1, w której skarżący jest wspólnikiem, Spółce komandytowej 2 - w części odpowiadającej udziałowi Spółki komandytowej 1 w zysku Spółki komandytowej 2 – będą stanowić dla wspólników Spółki komandytowej 1 koszty uzyskania przychodów z tytułu udziału w zyskach Spółki komandytowej 2 i czy będą stanowić przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym, a jeśli tak, to w jakiej części. W kwestii dotyczącej interpretacji treści przepisu art. 23 ust. 1 pkt 9 u.p.d.f. nie ma pomiędzy stronami sporu. Zgodnie z tym przepisem nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odsetek od własnego kapitału włożonego przez podatnika w źródło przychodów. Skarżący nie kwestionuje, iż w dyspozycji tego przepisu mieszą się odsetki od pożyczki udzielonej spółce komandytowej przez jej wspólnika. Na gruncie przedstawionego przez stronę stanu faktycznego oznacza to, skarżący jako wspólnik Spółki komandytowej 1 nie będzie mógł zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów z tytułu udziału w Spółce komandytowej 2 odsetek od pożyczki udzielonej tej spółce przez Spółkę komandytową 1. Zasadniczy spór w sprawie dotyczy natomiast kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym przychodu skarżącego, jako wspólnika Spółki komandytowej 1, z tytułu odsetek od pożyczki udzielonej przez tę Spółkę Spółce komandytowej 2. Zdaniem skarżącego odsetki od tej pożyczki będą stanowić dla wspólników Spółki komandytowej 1 przychód opodatkowany podatkiem dochodowym tylko w części odpowiadającej udziałowi w zysku Spółki komandytowej 2 drugiego wspólnika tej Spółki, tj. Spółki z o.o. Natomiast w części odpowiadającej udziałowi Spółki komandytowej 1 w zysku Spółki komandytowej 2 odsetki te nie będą stanowić przychodu podlegającego opodatkowaniu powyższym podatkiem, a to z uwagi na zasadę neutralności podatkowej świadczeń wspólnika na rzecz spółki osobowej oraz zasadę jednokrotności opodatkowania tej samej wartości ekonomicznej. W kwestii tej podzielić należy ocenę dokonaną przez Ministra Finansów, iż powyższe stanowisko strony jest nieprawidłowe. Podatkiem dochodowym bowiem opodatkowany będzie cały przychód uzyskany przez wspólników Spółki komandytowej 1 z tytułu odsetek od pożyczki udzielonej Spółce komandytowej 2 (z tym zastrzeżeniem, iż u każdego ze wspólników Spółki komandytowej 1 przychód ten będzie opodatkowany w części stanowiącej udział danego wspólnika w zysku tej Spółki). Należy mieć bowiem na względzie, co słusznie podkreślił organ podatkowy, iż udzielanie przez Spółkę komandytową 1 pożyczek nie jest przedmiotem prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w art. 10 ust. 1 pkt 3 i 7 wyraźnie rozróżnia przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej oraz przychody z kapitałów pieniężnych i praw majątkowych - jako dwa odrębne źródła przychodów, co jednocześnie wiąże się z odmiennym sposobem ich opodatkowania. Przychód z tytułu odsetek od pożyczki udzielonej spółce osobowej przez jej wspólnika (inną spółkę osobową) nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej, tj. źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.f., ale stanowi przychód z kapitałów pieniężnych, tj. źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 tej ustawy, co wprost wynika z art. 17 ust. 1 pkt 1 tej ustawy ("za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się odsetki od pożyczek"). Tak uzyskany przychód podlega opodatkowaniu u wspólników Spółki komandytowej 1, 19% zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób fizycznych bez pomniejszania o koszty uzyskania, na podstawie art. 30a ust. 1 pkt 1 u.p.d.f., jako przychód z kapitałów pieniężnych, proporcjonalnie do ich udziałów w zyskach tej Spółki. Powoływany przez stronę art. 5b ust. 2 u.p.d.f. nie zmienia faktu, że przychód wspólników Spółki komandytowej 1 z tytułu odsetek od pożyczki udzielonej Spółce komandytowej 2 nie jest przychodem z działalności gospodarczej prowadzonej w formie Spółki komandytowej 2, lecz jest przychodem z kapitałów pieniężnych. Zgodnie z tym przepisem jeżeli pozarolniczą działalność gospodarczą prowadzi spółka niemająca osobowości prawnej, przychody wspólnika z udziału w takiej spółce, określone na podstawie art. 8 ust. 1, uznaje się za przychody ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3. Odnosząc powyższy przepis do stanu faktycznego niniejszej sprawy, należy go odczytywać w następujący sposób: jeżeli pozarolniczą działalność gospodarczą prowadzi Spółka komandytowa 2, przychody jej wspólnika, tj. Spółki komandytowej 1, z udziału w takiej spółce, określone na podstawie art. 8 ust. 1, uznaje się za przychody ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3. W rozpatrywanej sprawie istotne jest to, że udzielenie pożyczki Spółce komandytowej 2 nie jest formą prowadzenia przez jej wspólnika działalności gospodarczej w ramach tej Spółki, a co za tym idzie, przychód uzyskany z tytułu odsetek nie jest przychodem z udziału w takiej spółce. W takiej sytuacji art. 5b ust. 2 u.p.d.f. nie ma zastosowania, bowiem źródłem przychodu nie jest działalność gospodarcza prowadzona w ramach Spółki komandytowej 2, a jest nim kapitał pieniężny. Skoro zatem przychód wspólnika (Spółki komandytowej 1) z tytułu odsetek od pożyczki udzielonej Spółce komandytowej 2 nie jest związany z jego udziałem w tej spółce, to brak jest podstaw do tego, aby przychód ten określać proporcjonalnie do praw wspólnika w udziale w zysku tej spółki. Art. 8 ust. 1 i 2 u.p.d.f. nie ma zastosowania do innych źródeł przychodów, niż przychody pochodzące z działalności gospodarczej. Z tego też względu Sąd nie podziela stanowiska wyrażonego przez skarżącego z powołaniem się m.in. na interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 10 grudnia 2008 r., nr ILPB1/415-738/08-2/RP. Z kolei pozostałe orzeczenia powołane przez skarżącego, tj. pisma Ministerstwa Finansów nr PB4/AK-031-23/2, PO 2/2-8010-0418/95 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ. w Szczecinie z dnia 12 listopada 1998 r., sygn. akt SA/Sz 2440/97, dotyczyły interpretacji i zastosowania art. 23 ust. 1 pkt 9 u.p.d.f., tj. kwestii uznania odsetek od pożyczki udzielonej spółce osobowej lub cywilnej przez jej wspólnika za koszt uzyskania przez niego przychodu z tytułu udziału w tej spółce. Orzeczenia te odnosiły się zatem do zasad uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodów wspólnika spółki osobowej lub cywilnej z tytułu udziału w takiej spółce, tymczasem w rozpatrywanej sprawie istota sprawy nie dotyczyła zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów, ale zasad opodatkowania uzyskanego przychodu. Ponadto, co podniesiono wyżej, w ocenie Sądu odsetki od pożyczki udzielonej przez wspólnika spółce osobowej stanowią przychód z kapitałów pieniężnych opodatkowany zryczałtowanym podatkiem dochodowym. Tym samym nie można mówić o naruszeniu zasady neutralności spółki osobowej, bowiem omawiane przychody nie mają związku z udziałem w takiej spółce. Nie można się też zgodzić ze skarżącym, iż przyjęcie powyższego stanowiska narusza zasadę jednokrotności opodatkowania jednego przysporzenia majątkowego. Uzyskany przez stronę przychód w postaci odsetek od pożyczki podlega bowiem opodatkowaniu tylko raz, 19% zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób fizycznych bez pomniejszania o koszty uzyskania, na podstawie art. 30a ust. 1 pkt 1 u.p.d.f., jako przychód z kapitałów pieniężnych, proporcjonalnie do jego udziału w zyskach Spółki komandytowej 1. Bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 14c § 1 O.p. Przepis ten obliguje organ podatkowy do zawarcia w interpretacji indywidualnej oceny stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Wprawdzie organ podatkowy rzeczywiście nie odniósł się szczegółowo do powołanych przez stronę rozstrzygnięć organów administracyjnych oraz wyroku NSA z dnia 12 listopada 1998 r., ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że nie są one wiążące w niniejszej sprawie, niemniej jednak argumentacja w nich zawarta nie wprowadzała niczego nowego do uzasadnienia wniosku o interpretację w niniejszej sprawie, które w istocie stanowiło kompilację tej argumentacji. Strona we wniosku o udzielenie interpretacji szczegółowo i szeroko uzasadniła swe stanowisko, a organ dokonując jego oceny odniósł się do wszystkich argumentów podniesionych przez stronę. W tej zatem sytuacji sam brak odniesienia się do powołanych przez stronę orzeczeń, gdy nie wnosiły one nic nowego do argumentacji przedstawionej we wniosku, nie może być poczytywany za naruszenie art. 14c § 1 O.p. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej interpretacji z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.