I SA/Gd 1342/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 listopada 2015 r. sprawy ze skargi A.M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia 6 lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 6 lipca 2015 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego określającą A.M. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "A" podatek od towarów i usług z tytułu importu towarów oraz orzekającą o poborze odsetek. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że Spółka z o.o. "B", działająca jako przedstawiciel bezpośredni A.M., złożyła zgłoszenie celne o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu towaru w systemie elektronicznym, które zarejestrowano pod numerami: 1) [...] z dnia 28 stycznia 2013 r. 2) [...] z dnia 1 lipca 2013 r. 3) [...] z dnia 28 listopada 2013 r. 4) [...] z dnia 18 grudnia 2013 r. 5) [...] z dnia 24 czerwca 2014 r. 6) [...] z dnia 15 lipca 2014 r. Przedmiotem importu były towary deklarowane jako "worki raszlowe", "worki raszlowe na roli" i "tkane worki na roli" . Dla zaimportowanego towaru zadeklarowano kod TARIC 6305 32 90 99 ze stawką celną 7,2 %. Organ wskazał dalej, że funkcjonariusze Urzędu Celnego w O. przeprowadzili w dniach 30 lipca 22 sierpnia 2014 r. w przedsiębiorstwie Strony kontrolę dokumentacji finansowo - księgowej, magazynowej i danych handlowych dotyczących procedury dopuszczenia do wolnego obrotu towarów przywożonych przez Stronę oraz dalszych operacji handlowych związanych z przywiezionymi towarami. Powzięte ustalenia zostały szczegółowo opisane w protokole kontroli z dnia 25 sierpnia 2014 r. Kontrolujący zakwestionowali w szczególności klasyfikację taryfową worków ujętych w przywołanych na wstępie zgłoszeniach celnych. Protokół pokontrolny został przekazany, zgodnie z właściwością miejscową, Naczelnikowi Urzędu Celnego. Decyzją z dnia 30 stycznia 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego dokonał zmiany zadeklarowanej przez skarżącą klasyfikacji taryfowej i uznał, że towary objęte złożonymi przez nią zgłoszeniami celnymi winny być zakwalifikowane do kodu TARIC 6305 33 10 00 ze stawką celną 12%. Decyzją z dnia 18 maja 2015 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 30 stycznia 2015 r. Jak wskazał dalej organ odwoławczy bezspornym w niniejszym postępowaniu było to, że ujęte w powyższych zgłoszeniach celnych worki zostały wytworzone z taśm z polietylenu. Poza sporem pozostaje także to, że deklarowaną przez stronę klasyfikację taryfową worków ujętych w zgłoszeniach wymienionych w punktach 1 i 2 do kodu TARIC 6305 32 90 99 należy uznać za nieprawidłową. Zgodnie z notą wyjaśniającą do podpozycji 6305 32, biorąc pod uwagę pojemność ww. worków do 30 kg, nie mogą one być uznane za opakowania zbiorcze, pośrednie i giętkie, na ogół o pojemności od 250 do 3000 kg. Strona nie zakwestionowała również klasyfikacji taryfowej określonej przez organ celny w odniesieniu do worków ujętych w zgłoszeniach wymienionych w punktach 5 i 6 w oparciu o przeprowadzone badania laboratoryjne. Kwestią sporną było natomiast to, czy organ celny pierwszej instancji zasadnie zaklasyfikował towar ujęty w zgłoszeniach wymienionych w punktach od 1 do 4 do kodu TARIC 6305 33 10 00 właściwego dla wyrobów dzianych, czy też należy uznać za prawidłowy deklarowany przez stronę kod TARIC 6305 33 90 00 właściwy dla wyrobów innych niż dziane, dla przykładu tkanych. W celu wydania rozstrzygnięcia konieczne było w ocenie organu odwoławczego przeanalizowanie całości zebranego w aktach sprawy materiału dowodowego, w szczególności zgłoszeń celnych, załączonych do nich dokumentów handlowych, protokołu kontroli, wyjaśnień strony, sprawozdania z przeprowadzonych badań laboratoryjnych pobranych próbek towaru. Biorąc pod uwagę opis towarów będących przedmiotem sporu zawarty w polach 31 zgłoszeń celnych — "worki raszlowe" i "worki raszlowe na roli", załączonych do nich fakturach, specyfikacjach i świadectwach pochodzenia (raschel bags, raschel bags on roll), nie budzi wątpliwości, że towarami tymi są w istocie worki używane do pakowania różnego rodzaju towarów masowych, najczęściej owoców, warzyw, drewna, zwane w języku polskim workami raszlowymi. Faktem powszechnie znanym, nie wymagającym wiadomości specjalnych z zakresu włókiennictwa, jest to, że zaliczają się one do wyrobów dzianych. Odznaczają się one wytrzymałością, a przy tym posiadają charakterystyczną cechę pozwalającą na dostosowanie się do kształtu pakowanego do worka ładunku. Tego rodzaju worki wykonywane są techniką splotów osnowowych za pomocą specjalnych dziewiarek raszlowych. Ta technika wykonania worka zapobiega jego pruciu się nawet w przypadku przecięcia jednego lub kilku splotów. Znajdujące się w aktach sprawy sprawozdanie z badań z dnia 3 lutego 2015 r. sporządzone przez Laboratorium Celne jednoznacznie świadczy o tym, że worki pochodzące ze zgłoszeń celnych wymienionych w punktach 5 i 6 są wyrobami wytworzonymi techniką dziania. Oznacza to, że Strona nieprawidłowo zgłosiła te worki jako wyroby tkane. Jakkolwiek w odniesieniu do pozostałych czterech zgłoszeń organ celny nie dysponował próbkami objętych nimi towarów, to jednak w oparciu o przywołane wyżej dokumenty handlowe załączone do tych zgłoszeń możliwe było określenie rodzaju przywiezionego towaru. Nadto towary objęte wszystkimi sześcioma zgłoszeniami wymienionymi na wstępie, zakupione od tego samego chińskiego dostawcy, z którym strona stale współpracuje, są wobec siebie rodzajowo tożsame. Strona nie przedstawiła przy tym żadnych dowodów, które pozwoliłyby uznać za wiarygodne wyjaśnienia odnośnie zmiany technologii wytwarzania worków pomiędzy kolejnymi dostawami, w szczególności wcześniejszego wykonywania ich techniką splotu gazejskiego. Fakt, że każda dostawa zawiera worki w różnych kolorach, rozmiarach i o dwóch wymiarach oczek nie uchybia reprezentatywności pobranych próbek. W ocenie Dyrektora Izby Celnej postępowanie było prowadzone z zachowaniem zasad postępowania określonych w Dziale IV Ordynacji podatkowej. Organ celny prowadzący postępowanie samodzielnie zakreśla granice postępowania i ocenia wiarygodność oraz moc zebranych dowodów. W niniejszej sprawie Naczelnik Urzędu Celnego wziął pod uwagę cały zebrany w aktach sprawy materiał dowodowy i uznał, że jest on wyczerpujący i pozwala na wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu swojej decyzji przywołał treść powszechnie obowiązujących przepisów prawa, w oparciu o które dokonał rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Podsumowując powyższe rozważania, Dyrektor Izby Celnej po zapoznaniu się z materiałem dowodowym zebranym w aktach sprawy uznał, że organ celny pierwszej instancji prawidłowo zaklasyfikował towary objęte wymienionymi na wstępie zgłoszeniami do kodu TARIC 6305 33 10 00. Dla towarów klasyfikowanych do tego kodu TARIC w dniu przyjęcia przywołanych wyżej zgłoszeń obowiązywała stawka celna 12 %. Określenie decyzją Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 30 stycznia 2015 r. elementów kalkulacyjnych w nowej wysokości, tj. stawki celnej erga omnes 12 % oraz wyższej kwoty należności celnych wpłynęły na wielkość podstawy i kwoty podatku od towarów i usług z tytułu importu. W myśl art. 30b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło, a zatem określenie niezaksięgowanej kwoty należności celnych podlegającej retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 37.095,00 zł spowodowało zmianę podstawy opodatkowania przedmiotowego towaru z tytułu importu. Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z treścią art. 37 ust. 1a ustawy o podatku od towarów i usług w przypadku gdy kwota podatku należnego z tytułu importu towarów została określona w decyzjach, o których mowa w art. 33 ust. 2 i 3 oraz w art. 34, naczelnik urzędu celnego pobiera od niepobranej kwoty podatku odsetki z uwzględnieniem wysokości i zasad obowiązujących dla poboru odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych, z tym, że ich wysokość jest liczona od dnia następującego po dniu powstania obowiązku podatkowego do dnia powiadomienia o wysokości należności podatkowych. Odsetek nie pobiera się, jeżeli podatnik udowodni, że wykazana w zgłoszeniu celnym nieprawidłowa kwota podatku była spowodowana okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Zebrany w toku postępowania materiał dowodowy jednoznacznie świadczy o tym, że klasyfikacja taryfowa przywiezionych towarów została zadeklarowana w wymienionych na wstępie zgłoszeniach celnych wadliwie. W konsekwencji kwota należności celnych została nieprawidłowo obliczona i wykazana przez zgłaszającego w ww. zgłoszeniach. Organ odwoławczy podkreślił, że Strona nie podjęła żadnych działań, które mogły doprowadzić do określenia prawidłowej klasyfikacji taryfowej i kwoty należności celnych zgodnie z przepisami prawa celnego. W szczególności nie wystąpiła z wnioskiem do właściwego organu celnego o sprostowanie zgłoszeń w części dotyczącej deklarowanej klasyfikacji taryfowej. W toku postępowania przed Naczelnikiem Urzędu Celnego Strona nie przedstawiła dowodów uzasadniających odstąpienie od poboru ww. odsetek. Wobec powyższego Dyrektor Izby Celnej doszedł do przekonania, że spełnione zostały przesłanki pobrania omówionych wyżej odsetek uregulowanych w art. 37 ust. 1a ustawy o podatku od towarów i usług. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 6 lipca 2015 r. w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług z tytułu importu oraz poboru odsetek skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, w części dotyczącej zgłoszeń celnych: 1) [...] z dnia 28 stycznia 2013 r. 2) [...] z dnia 1 lipca 2013 r. 3) [...] z dnia 28 listopada 2013 r. 4) [...] z dnia 18 grudnia 2013 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił: a) naruszenie art. 33 ust. 2 w zw. z art. 30 b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w przyjęciu, że strona w zgłoszeniu celnym wykazała kwotę podatku VAT nieprawidłowo, wskutek czego organ błędnie ustalił podstawę opodatkowania w imporcie towarów stwierdzając powstanie różnicy w podatku VAT podczas gdy decyzja Dyrektora Izby Celnej dotycząca naliczenia cła została zaskarżona do Sądu; b) naruszenia zasady prawdy obiektywnej określonej w art.120-122 ustawy - Ordynacja oraz zasady materialnej prawdy obiektywnej poprzez: -przeinaczanie wyjaśnień skarżącego, przeinaczanie oraz pominięcie pełnych wypowiedzi kontrahentów, do których zwrócił się organ kontrolujący; - błędne ustalenie, poprzez stwierdzenie, że użyta w zgłoszeniach celnych nazwa worki raszlowe, która jest nazwą potoczną stanowi podstawę naliczania cła w wyższej stawce bez przedstawienia konkretnego materiału dowodowego, głównie potwierdzenia, że zastosowana w zgłoszeniach celnych nazwa worek raszlowy jest nazwą zastrzeżoną dla produktu dzianego; - nieuwzględnienie wyjaśnień skarżącego, przytoczonych wniosków oraz dowodów świadczących o tym, że przedmiotem importu były worki o splocie gazejskim; c) naruszenia art. 187 w zw. z art. 191 ustawy - Ordynacja podatkowa poprzez rozpatrzenie zgromadzonego materiału dowodowego w sposób wybiórczy, nieustosunkowanie się do wszystkich dowodów i niedokonanie ich oceny w powiązaniu, które powinno prowadzić do jednoznacznych ustaleń faktycznych. Zastosowanie swobodnej oceny dowodów skutkującej błędnym ustaleniem stanu faktycznego polegało w ocenie skarżącego na przyjęciu, że potocznie stosowana nazwa worków przeznaczonych do pakowania płodów rolnych mimo, że nie jest przypisana tylko do produktu dzianego jest w tym przypadku produktem dzianym. Ustalenie bez oparcia w dowodach, a wyłącznie na zasadzie domniemania (z pominięciem wszystkich argumentów i wyjaśnień zgłoszonych w toku postępowania), że zgłoszenia celne zostały dokonane z nieprawidłową stawką, co spowodowało podwyższenie kwoty podatku VAT; d) uchybienia normie art. 188 ustawy - Ordynacja podatkowa poprzez celowe pomijanie podnoszonych przez stronę skarżącą wniosków dowodowych oraz argumentów i wyjaśnień, które miały istotny wpływ na wynik całego postępowania; e) naruszenia przepisów prawa materialnego, to jest: - art. 2 Konstytucji RP określającej zasadę demokratycznego państwa prawa, z którego wynika zasada in dubio pro tributario - poprzez podejmowanie przez organ działań zmierzających do wykazania nieprawidłowości w zapłaconych opłatach celnych, pominięcie w ocenie stanu faktycznego dowodów i wyjaśnień, co dowodzi braku obiektywizmu i wątpliwości dotyczących słuszności oceny sprawy. Naruszenie konstytucyjnych zasad zgodnie, z którymi podatnik ma obowiązek zapłacić nie więcej niż to jest wymagane przez prawo podatkowe albowiem każdy jest zobowiązany do zapłaty podatków w takim zakresie w jakim to wynika z norm prawnych. Określenie niezaksięgowanej dodatkowej kwoty podatku VAT przy importowanych workach poprzez ocenę zebranych dowodów z naruszeniem prawdy obiektywnej nie tylko narusza prawa skarżącego zagwarantowane Konstytucją, ale przede wszystkim powoduje nieuzasadnione odbicie w zakresie jego praw majątkowych; f) przeprowadzenia kontroli z naruszeniem art. 83 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r o swobodzie działalności gospodarczej poprzez przekroczenie wyznaczonego czasu trwania kontroli. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący wskazał m.in. że próby worków, które zabezpieczył u skarżącego urząd celny nie mogą być reprezentatywne dla wszystkich zgłoszeń - co skarżący podkreślał w swoich wyjaśnieniach oraz załączonych dowodach. Zabezpieczone próby są wykonane inną techniką i sposobem niż worki ze zgłoszeń z punktów 1 do 4. Fakt, że worki pochodziły od tego samego dostawcy nie jest dowodem na uznanie wszystkich importowanych worków jako rodzajowo tożsamych, co uczynił organ II instancji. Skarżący dołączył próbki, które obrazują technikę wykonania worków ze zgłoszeń od 1 do 4. Worki z tych zgłoszeń były wykonane całkiem odmienną techniką. Nadto podkreślić należy, że dostawca w przypadku zgłoszeń od 1 do 4 przedstawia do konkretnej faktury oświadczenie producenta. W punkcie pierwszym deklaruje, że worki wyprodukowane są z taśmy HDPE z użyciem koncentratów przeznaczonych do pakowania warzyw i owoców. W drugim punkcie oświadcza, że jego produkt nie zawiera metali ciężkich oraz azbestu zgodnie z dyrektywą UE. Natomiast w przypadku zgłoszeń: [...], [...], z których pobrano próby dostawca oświadcza, że jest producentem tkanych worków na roli z taśmy polietylenowej o szerokości pasków nie większych niż 5 mm w rozmiarach od 29x37 cm do 54x80 cm z użyciem barwników przeznaczonych do pakowania towarów w szczególności warzyw i owoców. Drugi punkt oświadczenia nie ulega zmianie. Biorąc pod uwagę, że wydane przez dostawcę oświadczenia różnią się od siebie (z wyjątkiem punktu drugiego) organ nie miał żadnych podstaw dowodowych do uznania, na podstawie oświadczeń dostawcy, że worki są wobec siebie rodzajowo tożsame. Nie można było również takiego ustalenia dokonać na podstawie faktur wystawionych przez dostawcę. Jak skarżący wykazał w swoich pismach opisy typu: small i normal użyte na fakturach są stosowane również przez producentów w opisach worków o splocie gazejskim. Zgłoszenia celne od 1 do 4 obejmowały tzw. worki raszlowe natomiast zgłoszenia 5 i 6, z których zabezpieczono próby, obejmowały worki tkane na roli. Ze zgłoszeń od 1 do 4 nie zabezpieczono prób. Organ nie miał więc żadnych dowodów na podstawie, których stwierdził tożsamość rodzajową importowanych towarów. W ocenie skarżącego podkreślić należy, że worki ze zgłoszeń od 1 do 4 także przeznaczone do pakowania towarów masowych najczęściej owoców, warzyw, drewna itp. wykonane były splotem gazejskim. Również odznaczają się one wytrzymałością i możliwością dopasowania się do kształtu produktu. Trudno uznać zatem zasadność twierdzenia organu drugiej instancji, iż jest faktem powszechnie znanym, że worki zwane raszlowymi należą do wyrobów dzianych co jest również znanym faktem w zakresie włókiennictwa. Załączone do skargi wydruki artykułów, które ukazały się w Internecie poświadczają w ocenie skarżącego, że workami raszlowymi nazywane są również worki o splocie gazejskim. Ponadto należy mieć na uwadze, że również inne firmy które oferują m.in. worki raszlowe wzmocnione leno mesh czyli worki wykonane splotem gazejskim. W ocenie skarżącego oczywistym jest, że wszelkie ustalenia w postępowaniu podatkowym winny być dokonane o dowody w rozumieniu art. 180 ustawy - Ordynacja podatkowa. Zignorowanie przedstawionych przez stronę skarżącą wydruków jako dowodów mających duże znaczenie w ustaleniu prawidłowej klasyfikacji importowanych worków jest oczywistym naruszeniem art. 187 § 1 tego aktu prawnego. Również art. 191 Ordynacji podatkowej zobowiązuje organ do oceny okoliczności sprawy na podstawie całego zebranego materiału dowodowego. Cząstkowe lub niekompletne materiały dowodowe nie są podstawą do przyjęcia innej klasyfikacji taryfowej niż dokonane pierwotne zgłoszenie celne. Są to bowiem kluczowe dyrektywy postępowania, które stosownie do art. 73 ust 1 ustawy - Prawo celne obowiązują również organ celny. Obowiązujące przepisy obligują organy celne do dokładnego wyjaśnienia sprawy i stawiania ocen dopiero wtedy, gdy materiał dowodowy będzie zupełny, a dana okoliczność w sposób niewątpliwy udowodniona. W związku z tym dla prawidłowej weryfikacji zgłoszenia celnego winny być najpierw dokonane ustalenia faktyczne, które określają konkretnie importowane towary z uwzględnieniem i udowodnieniem sposobu jego wytworzenia, to jest czy worki były wykonane splotem gazejskim czy były to worki dziane - co nie zostało przez urząd celny jednoznacznie udowodnione. Brak jest podstawy prawnej, aby domniemania organów celnych mogły być podstawą do wydania wiążących ustaleń w postępowaniu podatkowym. Jeśli nawet uznać by to za fakt powszechnie znany z zakresu włókiennictwa, to przedstawienie tego faktu poprzez znalezienie opisu , definicji czy potwierdzenia zarówno w literaturze fachowej jak i różnego rodzaju słownikach , że worek raszlowy jest tożsamy tylko i wyłącznie z workiem dzianym nie powinno dostarczać żadnych trudności. Tymczasem wymienione źródła informacji milczą na ten temat. Mimo pytań i wniosków skarżącego zawartych w jego pismach w tym zakresie nie otrzymano żadnej odpowiedzi od organów wydających decyzje. Skarżący wskazał dalej, że nie przedstawiono mu żadnego dowodu potwierdzającego technikę wykonania worków ze zgłoszeń od 1 do 4. Natomiast użyta nazwa raszlowy nie jest dowodem na to, że worki były wykonane techniką dziania z materiału raszlowego. Skarżący wielokrotnie podkreślał, że jest to potoczna nazwa używana do wszystkich worków przeznaczonych do pakowania warzyw. Potwierdzeniem są wydruki ofert innych firm, które oferują m.in. worki raszlowe wzmocnione leno mesh czyli worki wykonane splotem gazejskim. Opierając się na domniemaniu organów wydających decyzje, że zastosowana nazwa worek raszlowy ma identyczne znaczenie jak worek dziany, wszystkie oferty internetowe winne być poddane weryfikacji i sprawdzeniu czy przy dokonanych zgłoszeniach zastosowano kod Taric 6305 33 10 00 i stawkę celną 12%. W tym przypadku kwestionowanie przez urząd celny dokonanych zgłoszeń celnych i zmiana stawki na 12% tylko na podstawie użytego jednego słowa: raszlowe jest niesprawiedliwym i krzywdzącym zawyżaniem cła tylko w stosunku do zgłoszeń strony skarżącej. Uznanie przez organ drugiej instancji wszystkich worków jako rodzajowo tożsamych tylko na podstawie użytego opisu raszlowy, które nie widnieje nawet w słownikach jest bezspornym naruszeniem przepisów postępowania. Uznanie reprezentatywności pobranych prób dla wszystkich worków, tym bardziej, że zabezpieczono próby worków zgłoszonych jako tkane jest zastosowaniem przez organy celne pełnej dowolności w sposobie rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonanie błędnej oceny materiału dowodowego. Skarżący wielokrotnie podkreślał, że zabezpieczone próby worków nie pochodziły z powyższych 4 zgłoszeń więc organ nie mógł przyjąć, że wynik badania jest reprezentatywny dla wszystkich worków importowanych objętych kontrolą. Worki importowane w powyższych zgłoszeniach różniły się całkowicie od zabezpieczonych prób. Uznanie przeprowadzonego badania laboratoryjnego jako dowodu do powyższych zgłoszeń jest rażącym naruszeniem przepisów podatkowych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie rozważań nad zgodnością z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności należy wskazać, że przedmiotem kontroli sądowej w niniejszym postępowaniu jest decyzja podatkowa określająca wysokość podatku od towarów i usług z tytułu importu. Bezpośrednią przyczyną wydania tej decyzji było przyjęcie przez organ celny odmiennej klasyfikacji taryfowej dla importowanych przez skarżącego towarów w postaci "worków raszlowych", "worków raszlowych na roli" oraz "tkanych worków na roli" (wg kodu TARIC 6305 33 10 00 ze stawką celną 12% zamiast wg kodu TARIC 6305 32 90 99 ze stawką celną 7,2%, jak to uczynił skarżąca w zgłoszeniach celnych), co spowodowało w myśl przepisu art. 30b ust. 1 ustawy o z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) podwyższenie podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług z tytułu importu tychże towarów. Przywołany przepis stanowi bowiem, że podstawą opodatkowania podatkiem od towarów i usług w imporcie towarów jest wartość celna towaru powiększona o należne cło. Skarżący kwestionuje działania organów, które doprowadziły do zmiany stawki celnej, a w konsekwencji do podwyższenia kwoty należnego podatku od towarów i usług z tytułu importu. Jak wynika z treści skargi, stawiane w niej zarzuty są tożsame z zarzutami skargi wniesionej na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 18 maja 2015 r. w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji taryfowej towaru oraz określenia długu celnego, zaś jej uzasadnienie stanowi powielenie uzasadnienia tamtej skargi. W tych okolicznościach wskazać należy, że wyrokiem z dnia 22 października 2015r., sygn. akt III SA/Gd 591/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę A.M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 18 maja 2015 r. w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji taryfowej towaru oraz określenia długu celnego. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd zauważył, że: "Zgodnie z art. 20 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U.UE. L. 92. 302.1 ze zm.), zwanego dalej: WKC, należności celne ustalane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich, która została wprowadzona rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE. L. 87. 256 ze zm.). W realiach rozpatrywanej sprawy zgłoszeń celnych dokonano w okresie od dnia 28 stycznia 2013 r. do dnia 15 lipca 2014 r. W tym okresie obowiązywały dwa rozporządzenia Komisji (UE): - nr 927/2012 z dnia 9 października 2012 r. zmieniające załącznik nr I do ww. rozporządzenia w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej; - nr 1001/2013 z dnia 4 października 2013 r. zmieniające załącznik nr I do ww. rozporządzenia w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. W zgłoszeniach celnych towaru zgłaszający wskazał kody TARIC 6305 32 90 99 lub 6305 33 90 00 a należności celne wyliczone zostały w oparciu o stawkę celną 7,2 %. Kody te są właściwe dla: - worków i toreb, w rodzaju stosownych dla do pakowania towarów, z materiałów włókienniczych chemicznych, opakowań zbiorczych, pośrednich, giętkich, pozostałych (innych niż z taśmy polietylenowej lub polipropylenowej, lub temu podobnej) oraz pozostałych (innych niż dziane) lub - - worków i toreb, w rodzaju stosownych dla do pakowania towarów, z materiałów włókienniczych chemicznych, pozostałych (innych niż opakowania zbiorcze, pośrednie, giętkie) z taśmy polietylenowej lub polipropylenowej, lub temu podobnej oraz pozostałych (innych niż dziane). Organy celne uznały natomiast, że przedmiotowy towar należy klasyfikować do kodu 6305 33 10 00, który obejmuje worki i torby, w rodzaju stosowanych do pakowania towarów; - z materiałów włókienniczych chemicznych - - pozostałe, z taśmy polietylenowej lub polipropylenowej lub temu podobnej (6305 33) - - - dziane (6305 33 10) - - - pozostałe (6305 33 90). Kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o wyżej wskazane kryterium prowadzi do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd podziela ocenę faktyczną i prawną ustaleń dokonanych przez organy celne w toku postępowania, iż prawidłowym kodem taryfy celnej dla sprowadzonych towarów w zgłoszeniach celnych w pkt 1-4 decyzji Naczelnika Urzędu Celnego jest kod Taric 6305 33 10 00. Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, że organy w sposób dowolny uznały, mimo braku próbek i oświadczeń producenta, że worki ww. były takie same jak worki, co do których organ dysponował próbkami. Nie sposób uznać za okoliczność bez znaczenia, że dopiero w toku postępowania celnego doszło do zbadania próbek i na tej podstawie do jednoznacznego ustalenia, że zgłoszenia wymienione w pkt 5-6 decyzji organu pierwszej instancji obejmują wyroby wytworzone techniką dziania. Zatem wcześniej skarżący, korzystający z usług przedstawiciela bezpośredniego – firmy "B" również nie dostrzegał, że są to towary, co do których wysokość stawki celnej jest wyższa niż wynikająca z deklarowanego kodu. W tej sytuacji oświadczenia producenta co do zmiany technologii wytwarzania importowanych towarów nie mogło przesądzić, tak jak oczekiwał tego skarżący, że są to zupełnie inne wyroby niż wymienione w zgłoszeniach w pkt 1-4. Jak bowiem podano skarżący był cały czas przekonany, że wyroby przez niego sprowadzane nie powinny być klasyfikowane do kodu 6305 33 10 00. Istotne natomiast jest, że worki jakkolwiek różnej wielkości miały podobne przeznaczenie i dopiero kontrola celna w toku, której doszło do badania próbek wykazała, że deklarowany w zgłoszeniach celnych kod jest błędny. W konkluzji powyższych rozważań stwierdzić należy, w opozycji do twierdzeń skarżącego, że logiczne rozumowanie nakazuje przyjęcie wniosku, że sprowadzał on taki sam towar używany do pakowania różnego rodzaju towarów masowych, różniący się między sobą jedynie rozmiarem, kolorem, dwoma wymiarami oczek. Gdyby było inaczej niewątpliwie jako importer zobowiązany był tę różnicę wychwycić co do ostatnich partii towaru obejmujących "tkane worki na roli". Tym samym brak próbek nie stanowił przeszkody do prawidłowego ustalenia, że przedmiotem importu zadeklarowanego w zgłoszeniach celnych 1-4 był wyrób dziany. Odnośnie sporu w zakresie tożsamości pojęcia "worka raszlowego z workiem dzianym", Sąd nie podziela argumentacji organu w myśl, której wg powszechnej wiedzy są to pojęcia identyczne. Zdaniem Sądu trzeba mieć podstawowe rozeznanie w tym temacie aby taką wiedzę mieć. Ze stanowiskiem organu nie zgadza się również skarżący, powołując wydruki artykułów w internecie, w których workami raszlowymi nazywane są również worki o splocie gazejskim. Jednakże dla rozstrzygnięcia tej sprawy różnica zdań w tym zakresie nie ma znaczenia. Podkreślić bowiem należy, że od skarżącego jako importera wymagać można wiedzy co do sposobu produkcji sprowadzanego towaru albowiem jest to istotne z uwagi na zastosowanie prawidłowej klasyfikacji taryfowej. Tymczasem jak wynika z materiału dowodowego, nie tylko nie zabezpieczył on próbek ( z czego chce wywieść korzystne dla siebie skutki prawne) ale deklarował towar bez znajomości sposobu jego wytwarzania, co wyżej opisano. Zaś w świetle art. 78 ust.2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego po dokonaniu zwolnienia towarów organy celne mogą, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem [...]. W ocenie Sądu kontrola ta odbyła się z poszanowaniem wszystkich reguł postępowania a jej wynik nie budzi wątpliwości co do zgodności z przepisami prawa." Przedstawione powyżej stwierdzenia zachowują aktualność na tle niniejszej sprawy dotyczącej wymierzonego zaskarżoną decyzją podatku od towarów i usług z tytułu importu. Zauważyć bowiem trzeba, że zgodnie z regulacją zawartą w art. 30b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna towaru powiększona o należne cło. W konsekwencji rozstrzygnięcie zmieniające klasyfikację taryfową oraz stawkę celną dla importowanych towarów wywarło decydujący wpływ na wysokość podstawy opodatkowania, a tym samym także na wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług. Prawidłowo przy tym Dyrektor Izby Celnej doszedł do przekonania, że w sprawie zostały spełnione przesłanki pobrania odsetek uregulowanych w art. 37 ust. 1a ustawy o podatku od towarów i usług. Zgodnie z treścią art. 37 ust. 1a ustawy o podatku od towarów i usług w przypadku gdy kwota podatku należnego z tytułu importu towarów została określona w decyzjach, o których mowa w art. 33 ust. 2 i 3 oraz w art. 34, naczelnik urzędu celnego pobiera od niepobranej kwoty podatku odsetki z uwzględnieniem wysokości i zasad obowiązujących dla poboru odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych, z tym, że ich wysokość jest liczona od dnia następującego po dniu powstania obowiązku podatkowego do dnia powiadomienia o wysokości należności podatkowych. Odsetek nie pobiera się, jeżeli podatnik udowodni, że wykazana w zgłoszeniu celnym nieprawidłowa kwota podatku była spowodowana okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Zebrany w toku postępowania materiał dowodowy jednoznacznie świadczy o tym, że klasyfikacja taryfowa przywiezionych towarów została zadeklarowana w wymienionych na wstępie zgłoszeniach celnych wadliwie. W konsekwencji kwota należności celnych została nieprawidłowo obliczona i wykazana przez zgłaszającego w ww. zgłoszeniach. Przy czym skarżący nie podjął żadnych działań, które mogły doprowadzić do określenia prawidłowej klasyfikacji taryfowej i kwoty należności celnych zgodnie z przepisami prawa celnego. W szczególności nie wystąpił z wnioskiem do właściwego organu celnego o sprostowanie zgłoszeń w części dotyczącej deklarowanej klasyfikacji taryfowej. Wobec nie stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak też, by została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji.