I SA/Gd 1349/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska po rozpoznaniu w dniu 13 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. G. w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 9 lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odsetek od zaniżonych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej za okres od stycznia do września 2011 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. I SA/Gd 1349/15 UZASADNIENIE Pełnomocnik skarżącego w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając przedmiotowy wniosek pełnomocnik wskazała, że organ podatkowy określił skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2011-2012 oraz wydał decyzję określającą skarżącemu wysokość odsetek od zaniżonych zaliczek na podatek dochodowy za 2012 r. Łączna kwota zobowiązań podatkowych skarżącego, bez odsetek za zwłokę, wynosi około 6.100 zł. Kwota ta znacznie przekracza możliwości płatnicze skarżącego i jego żony. W piśmie z 25 sierpnia 2015 r. pełnomocnik dodatkowo podniosła, że wysokość zobowiązań podatkowych skarżącego przekracza łączne miesięczne zarobki małżonków. Zdaniem pełnomocnik, biorąc pod uwagę zasadność skargi, należy uznać, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd, narazi małżonków na znaczną szkodę w postaci pozbawienia ich środków niezbędnych do egzystencji. Pełnomocnik dołączyła odpis zeznania podatkowego małżonków za rok 2014, w którym zadeklarowali oni dochody ze stosunku pracy oraz działalności wykonywanej osobiście w łącznej kwocie 73.738,01 zł (przychody z ww. tytułów wyniosły 81.677,82 zł). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści powołanego powyżej przepisu wynika, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji jest wykazanie przez zainteresowaną stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykonanie aktu administracyjnego, zwykle wiąże się z dolegliwością dla podatnika, ale taka dolegliwość sama w sobie nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania jest zasadne. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Niezbędne jest, na przykład wskazanie, że w przypadku wykonania decyzji stronie skarżącej grozi konkretna szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Wykonanie bowiem decyzji dotyczącej należności pieniężnej nie w każdym przypadku musi łączyć się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub z trudnymi do odwrócenia skutkami, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (szerzej: Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie II, Warszawa 2006 oraz postanowienie NSA z 15 grudnia 2004 r., GZ 127/04 i z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zauważyć należy, że okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji nie mogą być przedmiotem domniemań sądu. Sąd stwierdził, że pełnomocnik skarżącego formułując przedmiotowy wniosek nie wykazała istnienia żadnej z przesłanek zawartych w powołanym powyżej przepisie, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik przedstawiła odpis zeznania podatkowego PIT-37 złożonego przez małżonków za rok 2014, z którego wynika, że w roku ubiegłym średnie miesięczne dochody małżonków wyniosły 6.144,83 zł (przychody – 6.806,48 zł), natomiast stan zaległości skarżącego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2011-2012 bez kwoty odsetek za zwłokę wynosi – jak podała pełnomocnik – około 6.100 zł. Z porównania powyższych wartości wynika, że kwota ciążących na skarżącym zaległości podatkowych odpowiada wysokości miesięcznych dochodów małżonków, jakie osiągali oni w roku ubiegłym. Jednocześnie pełnomocnik nie wskazała, że sytuacja finansowa małżonków uległa zmianie w roku bieżącym, zatem oceniając zasadność wniesionego żądania Sąd przyjął dochody małżonków na poziomie z roku ubiegłego i doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie nie można przyjąć, że wszczęcie egzekucji spornych zaległości doprowadziłoby do wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody. Podkreślić należy raz jeszcze, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty zaległego podatku i związane z tym uszczuplenie majątku skarżącego są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem skarżącego było uprawdopodobnienie, że na skutek egzekucji zaległości grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Sąd uznał, że w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobniła możliwości wystąpienia ww. skutków. Wskazać przy tym należy, że w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) wprowadzone zostały ograniczenia w prowadzeniu egzekucji (por. art. 8-10). Ograniczenia te gwarantują zachowanie zobowiązanemu i jego rodzinie warunków wystarczających, według ustawodawcy do humanitarnej egzystencji – choć niewątpliwie w gorszych standardach niż przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Pogorszenie jednak warunków egzystencji wnioskodawcy nie stanowi jeszcze powodu, aby wstrzymywać wykonanie ostatecznej decyzji administracyjnej (zob. postanowienia NSA z 24 października 2005 r., II GZ 111/05 i z 28 września 2011 r., I FZ 219/11). Sąd zwraca uwagę, że przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może być ocena ewentualnych uchybień organów podatkowych, stąd Sąd nie jest uprawniony, na obecnym etapie, odnieść się do podnoszonych w skardze okoliczności ewentualnych wadliwości decyzji organów podatkowych. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że w istocie skarżący nie uwiarygodnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji, spowoduje niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków lub niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.