I SA/Gd 135/15

Dnia 17 marca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Ł. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 listopada 2014 roku, nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji W skardze na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 10 listopada 2014 roku w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki, Ł. D. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Skarżący nie posiada bowiem kwoty objętej zaskarżoną decyzją tj. 320.295,30 zł. Jedyne wynagrodzenie jakim dysponuje to suma 1.242,20 zł netto, uzyskiwana ze stosunku pracy. Wnioskodawca wskazał, że suma ta wystarcza zaledwie na pokrycie podstawowych potrzeb życiowych. Jednocześnie wskazał, że nie posiada on żadnych oszczędności, majątku nieruchomego oraz ruchomego o znacznej wartości. Mieszkanie, w którym zamieszkuje stanowi własność żony. Dodatkowo na jego utrzymaniu pozostaje dwójka dzieci. Koszty utrzymania mieszkania, do pokrycia których zobowiązany jest skarżący to suma 600 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wskazać, że podstawą prawną rozpoznania wskazanego wniosku jest przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 poz. 270) – dalej w skrócie zwana p.p.s.a. stanowiący, że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zaskarżona decyzja jest zatem wykonalna i mimo zaskarżenia do sądu może stać się przedmiotem postępowania egzekucyjnego. Wyjątek od tej zasady statuuje art. 61 § 3 p.p.s.a., w myśl którego w przypadku, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Rozstrzygając zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa przy rozpoznawaniu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody należy w szczególności przyjąć, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji jest zasadny. Wprawdzie świadczenie pieniężne, wokół spełnienia którego toczy się spór w niniejszej sprawie jest z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym, jednakże rozważając skutki zapłaty należności, należało mieć na uwadze jego wysokość, która w rozpoznawanej sprawie wynosi ponad 320 tysięcy złotych. Z analizy oświadczenia zawartego we wniosku wynika, że skarżący dysponuje jedynie niewielkim dochodem w wysokości 1.2420 zł netto, z którego prawie połowa przeznaczana jest na pokrycie kosztów utrzymania mieszkania. Skarżący nie posiada przy tym oszczędności czy majątku nieruchomego, z którego możliwe byłoby zaspokojenie należności publicznoprawnych. W związku z tym nie może ulegać wątpliwości, że wyegzekwowanie kwoty, która orzeczona została na podstawie zaskarżonej decyzji, groziłoby pogłębieniem się niekorzystnej sytuacji finansowej skarżącego i pozbawieniem znacznej części, niewielkiego w sumie wynagrodzenia uzyskiwanego przez skarżącego. Dodatkowo nie może ujść uwadze fakt, że brak wstrzymania wykonania decyzji mógłby prowadzić do następstw trudnych do odwrócenia nie tylko dla samego skarżącego, ale także dla jego rodziny. Zwrócenia uwagi wymaga bowiem to, że uzyskiwane przez skarżącego wynagrodzenie nie jest przeznaczane wyłącznie na jego potrzeby, ale także na potrzeby utrzymania dwójki dzieci. Ograniczenie możliwości korzystania z tego wynagrodzenia, stanowiłoby w ocenie Sądu, zagrożenie dla prawidłowego funkcjonowania nie tylko samego wnioskodawcy ale również dla członków jego najbliższej rodziny. Należy zauważyć, że Sąd badając przesłanki odnoszące się do wstrzymania wykonania decyzji nie powinien skupiać się jedynie na ocenie tego, jak wykonanie decyzji wpłynie na sytuację wnioskodawcy. Przepis Artykuł 61 § 3 p.p.s.a. nie łączy bowiem stanu wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wyłącznie z osobą skarżącego. Uzasadnia to konieczność przeprowadzania oceny potrzeby udzielenia ochrony tymczasowej również przez pryzmat uwarunkowań odnoszących się na tle okoliczności sprawy do podmiotów innych, niż skarżący (por. postanowienie NSA z dnia 24 października 2013 r., II GZ 571/13, dostępne pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.