I SA/Gd 135/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Sławomir Kozik, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi ,,A" z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oddala skargę. 1. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735, ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 15gg ust. 1, ust. 26-27 w związku z art. 15g ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm., dalej: ustawa o COVID-19), utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w G. z dnia [...] 2021 r., którą odmówiono A. Sp. z o.o. z siedzibą w G. przyznania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników. 2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy: 2.1. Wnioskami z [...] 2021 r. A. Sp. z o.o. z w G. (dalej: skarżąca, spółka) zwróciła się do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w G. o przyznanie z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych środków na wypłatę świadczeń od [...] 2021 r. dla 2 pracowników na okres 2 miesięcy oraz dla 19 pracowników na okres 3 miesięcy z przeznaczeniem na dofinansowanie wynagrodzeń. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w G. (dalej: organ I instancji) ustalił, że przeważającym przedmiotem działalności skarżącej jest wychowanie przedszkolne. Zgodnie z art. 170 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe (Dz.U. z 2020 r. poz. 910 ze zm., dalej: Prawo oświatowe), skarżąca nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2019 r. poz. 1292 ze zm., dalej: Prawo przedsiębiorców), a tym samym podmiotem uprawnionym do otrzymania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy w ramach art. 15gg ustawy o COVID-19. W konsekwencji decyzją z [...] 2021 r. odmówił skarżącej przyznania wnioskowanych świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy. 2.2. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. (dalej: SKO, Kolegium, organ odwoławczy), po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że skarżąca nie mieści się w żadnej kategorii podmiotów wskazanych w art. 15g ust. 1 ustawy o COVID-19. Z danych ujawnionych w Krajowym Rejestrze Sądowym (aktualnych na dzień wydania zaskarżonej decyzji) wynika, że przedmiotem przeważającej działalności skarżącej jest działalność fizjoterapeutyczna (86.90.A), a przedmiotem pozostałej działalności m.in. szkoły podstawowe, zakłady kształcenia nauczycieli i kolegia pracowników służb społecznych, czy pozaszkolne formy edukacji. Jednak, zdaniem Kolegium, przy ocenie przedmiotowych wniosków należało wziąć pod uwagę przede wszystkim charakter zatrudnienia i stanowiska pracowników skarżącej oraz formę działalności, w ramach której są oni zatrudnieni. Ustalenia w tym zakresie wskazują zaś, że skarżąca prowadzi poradnię psychologiczno-pedagogiczną w G. (a także w G. i B.); pracownicy objęci przedmiotowymi wnioskami są zatrudnieni przez skarżącą (w ramach poradni) w charakterze fizjoterapeuty, psychologa, pomocy terapeuty, logopedy, pracownika administracji i dyrektora. SKO wskazało, że placówki psychologiczno-pedagogiczne, na podstawie art. 2 pkt 6 Prawa oświatowego, zostały objęte systemem oświaty i zgodnie z art. 170 ust. 1 tej ustawy prowadzenie szkoły lub placówki, zespołu, o którym mowa w art. 182 nie jest działalnością gospodarczą, a działalnością oświatową. Zatem w zakresie prowadzonej działalności oświatowej skarżąca nie posiada statusu przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 ust. 1 Prawa przedsiębiorców. 3. Skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika – radcę prawnego powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, żądając uchylenia decyzji organów obu instancji. Pełnomocnik skarżącej wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił; I. naruszenie przepisów prawa materialnego: 1/ art. 3 Kodeksu pracy, poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, w ramach której wykonuje w sposób zorganizowany i ciągły działalność zarobkową, podlega opodatkowaniu CIT oraz zatrudnia pracowników, za których opłaca składki na FGŚP. W ocenie pełnomocnika okoliczności te winny skutkować uznaniem skarżącej za przedsiębiorcę w rozumieniu art. 4 ust. 1 Prawa przedsiębiorców; 2/ art. 15g ust. 1 ustawy o COVID-19 w związku z art. 4 ust. 1 Prawa przedsiębiorców, poprzez jego błędną wykładnię. Zdaniem pełnomocnika organy winny dokonać wykładni systemowej i celowościowej przepisów ustawy o COVID-19 i przyjąć, że skarżąca jest przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 ust. 1 Prawa przedsiębiorców, u którego wystąpił spadek obrotów, zatem spełnia przesłanki przyznania wnioskowanych świadczeń z FGŚP. Pełnomocnik zwrócił uwagę, że celem regulacji zawartych w ustawie o COVID-19 jest realne wsparcie dla podmiotów, które w związku z wprowadzonymi ograniczeniami w prowadzeniu działalności gospodarczej faktycznie ponoszą ich skutki; 3/ art. 15gg ust. 1 ustawy o COVID-19, poprzez dokonanie jego zawężającej (literalnej) wykładni, skutkującej wyłączeniem skarżącej z grupy podmiotów uprawnionych do ubiegania się o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, podczas gdy jednym z celów ustawy o COVID-19 była ochrona miejsc pracy; II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na jego wynik tj.; art. 6 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP (zasada legalizmu) oraz art. 6, art. 7, art. 9, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez przyjęcie kryteriów przeważającego przedmiotu działalności oraz działalności faktycznie wykonywanej, które nie wynikają z przepisów ustawy o COVID-19 i w konsekwencji dokonanie dowolnego i arbitralnego ustalenia, jakoby skarżąca nie prowadziła działalności gospodarczej i nie była przedsiębiorcą, co doprowadziło do odmowy przyznania świadczeń z ustawy. 4. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, że jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą w formie spółki z o.o. w ramach, której wykonuje w sposób zorganizowany działalność zarobkową, wykonywaną we własnym imieniu i w sposób ciągły. Skarżąca jako pracodawca w rozumieniu art. 3 Kodeksu pracy zatrudnia pracowników i odprowadza za nich składki na Fundusz Gwarantowanych Świadczeń pracowniczych, a jednocześnie rozlicza się z fiskusem w ramach podatku CIT – właściwego dla prowadzenia działalności gospodarczej. Jednocześnie skarżąca jest podmiotem, o którym mowa w art. 15g ust. 1 ustawy o COVID-1, u którego w związku z pandemią Covid ( zamknięcie placówek, pracownicy w izolacji ) wystąpił realny spadek obrotów gospodarczych, przez co złożyła wnioski o wsparcie z art. 15g ustawy, albowiem sytuacja taka kwalifikowała się do wsparcia dotyczącego ochrony miejsc pracy wynikającego z tej regulacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: 5.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 5.2. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Realizując zakreślone wyżej granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 5.3. Aktem poddanym sądowej kontroli w rozpoznawanej sprawie jest decyzja SKO z dnia [...] 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy z dnia [...] 2021 r., którą odmówiono skarżącej przyznania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19. Organy wskazywały, że w świetle przepisów Prawa oświatowego skarżąca prowadziła działalność oświatową w związku z czym nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 ust. 1 Prawa przedsiębiorców, a w konsekwencji nie zalicza się do kręgu podmiotów wymienionych w art. 15g ust. 1 ustawy o COVID-19, które mogą ubiegać się o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy. Skarżąca zaś konsekwentnie twierdzi, że jest pracodawcą w rozumieniu art. 3 Kodeksu pracy jak i przedsiębiorcą w rozumieniu 4 ust. 1 Prawa przedsiębiorców, u którego wystąpił spadek obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19 i z tego względu domaga się dofinansowania wynagrodzeń pracowników w kwotach wskazanych we wnioskach z [...] 2021 r. W myśl art. 15g ust. 1 ustawy o COVID-19, przedsiębiorca w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 Prawa przedsiębiorców, organizacja pozarządowa w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz.U. z 2020 r. poz. 1057) oraz podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19, państwowa lub prowadzona wspólnie z ministrem właściwym do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego instytucja kultury, w rozumieniu ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz.U. z 2020 r. poz. 194), u której wystąpił spadek przychodów w następstwie wystąpienia COVID-19, a także kościelna osoba prawna działająca na podstawie przepisów o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, o stosunku Państwa do innych kościołów i związków wyznaniowych oraz o gwarancjach wolności sumienia i wyznania, oraz jej jednostka organizacyjna, może zwrócić się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, o wypłatę ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych świadczeń na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy, w następstwie wystąpienia COVID-19, na zasadach określonych w ust. 7 i 10. Zgodnie z art. 15gg ust. 1 ustawy o COVID-19, podmioty, o których mowa w art. 15g ust. 1, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w rozumieniu art. 15g ust. 9, w następstwie wystąpienia COVID-19, mogą zwrócić się z wnioskiem do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, właściwego ze względu na swoją siedzibę, o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, o których mowa w art. 15g ust. 4, nieobjętych: 1) przestojem, o którym mowa w art. 81 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy, lub 2) przestojem ekonomicznym w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5, lub 3) obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5. Podmiotom, o których mowa w ust. 1, przysługują środki z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników należnych od pracodawcy na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych od przyznanych świadczeń, o których mowa w ust. 1, co wynika z art. 15gg ust. 2 ustawy o COVID-19. Z kolei przepis zawarty w art. 4 ust. 1 Prawa przedsiębiorców stanowi, że przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, wykonująca działalność gospodarczą. Z akt sprawy wynika, że skarżąca wnioskami z dnia [...] 2021 r. zwróciła się o dofinansowanie wynagrodzeń zatrudnionych pracowników, ze względu na spadek obrotów we wskazanych okresach w stosunku do roku poprzedniego. W toku postępowania Kolegium ustaliło, że Skarżąca zatrudnia pracowników w ramach prowadzonych przez nią poradni psychologiczno-pedagogicznych (placówki działały w trzech lokalizacjach: w G., G. i B.) w charakterze fizjoterapeutów, psychologów, logopedów, pomocy terapeutów, pracownika administracyjnego i dyrektora. Okoliczności tych skarżąca nie kwestionuje. Z art. 2 pkt 6 Prawa oświatowego wynika, że system oświaty obejmuje poradnie psychologiczno-pedagogiczne, w tym poradnie specjalistyczne udzielające dzieciom, młodzieży, rodzicom i nauczycielom pomocy psychologiczno-pedagogicznej, a także pomocy uczniom w wyborze kierunku kształcenia i zawodu. Prowadzenie szkoły lub placówki, zespołu, o którym mowa w art. 182, oraz innej formy wychowania przedszkolnego nie jest działalnością gospodarczą, o czym stanowi wprost przepis zawarty w art. 170 ust. 1 Prawa oświatowego. Tym samym - w świetle powyższej regulacji – w celu uzyskania dofinansowania z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych muszą zostać spełnione trzy podstawowe przesłanki. Po pierwsze podmiot musi posiadać status przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 ust. 1 Prawa przedsiębiorców, po drugie musi odnotować spadek obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia C0VID-19, po trzecie musi zatrudniać pracowników. Należy podkreślić, że zarówno w orzecznictwie jak i piśmiennictwie prezentowany jest pogląd, że niepubliczna jednostka oświatowa nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców, nawet jeżeli organ ją prowadzący jest przedsiębiorcą z tytułu prowadzenia innych niż oświatowa rodzajów działalności ( por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 19 października 2021 r. sygn. akt V SA/ Wa 3383/21- dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA", por. M. Pilich, Komentarz do art. 170, w: M. Pilich, "Prawo oświatowe oraz przepisy wprowadzające. Komentarz", red. M. Pilich, Warszawa 2018, s. 733; por. też M. Szewczyk, Dochodzenie zwrotu dotacji dla niepublicznych jednostek oświatowych - wybrane problemy prawne, "Prawo Budżetowe Państwa i Samorządu" 2019, nr 4, s. 69-70). Sąd orzekający w niniejszej sprawie wskazuje, że w świetle powołanych regulacji uzasadnione jest stanowisko organu, iż w zakresie prowadzonej działalności oświatowej tj. jako podmiot prowadzący poradnie psychologiczno-pedagogiczne, skarżąca nie posiada statusu przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 ust. 1 Prawa przedsiębiorców, bowiem tego rodzaju działalność nie jest działalnością gospodarczą, nie mieści się zatem w kategorii podmiotów wskazanych w art. 15g ust. 1 ustawy o COVID-19. Zdaniem Sądu, wobec treści przywołanych wyżej przepisów prawa, nie znajdują uzasadnienia zarzuty dotyczące naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego. Zasadnicze znaczenie dla rozpoznania niniejszej sprawy, na co trafnie zwróciło uwagę SKO w zaskarżonej decyzji, miało ustalenie, czy wniosek skarżącej dotyczy pracowników, którzy są zatrudnieni w ramach prowadzonej przez Spółkę działalności oświatowej, względnie czy dotyczy pracowników zatrudnionych w innego rodzaju działalności skarżącej, którą w świetle przepisów prawa można uznać za prowadzenie działalności gospodarczej. Z akt sprawy wynika, że skarżąca w zawiadomieniu z dnia [...] 2021 r. o zakończeniu postępowania została poinformowana przez Dyrektora WUP o ustaleniach organu w oparciu o dane rejestrowe w zakresie prowadzonej przez nią działalności przedszkolnej i konsekwencjach z tym związanych. Organ poinformował stronę o treści art. 170 ust. 1 Prawa oświatowego wskazując, że prowadzenie szkoły niepublicznej jak i przedszkola niepublicznego nie jest działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 4 ust. 1 i 2 ustawy Prawo przedsiębiorców. Jednocześnie poinformowano skarżącą o możliwości zgłoszenia dowodów i żądań. Skarżąca została również pouczona o prawie do wypowiedzenia się, co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów. Skarżąca z zagwarantowanych jej uprawnień nie skorzystała. Następnie w toku postępowania przed organem odwoławczym pismem z dnia [...] 2021 r. skarżąca została wezwana do przedstawienia informacji o stanowiskach pracy (zgodnych z umowami) wszystkich osób wskazanych w załącznikach do złożonych wniosków. W piśmie z dnia [...] 2021 r. pełnomocnik skarżącej przedstawił żądane dane. Z jego treści wynika, że skarżąca poza pracownikiem administracyjnym i dyrektorem, zatrudniała 6 fizjoterapeutów, 3 psychologów, 4 osoby w charakterze pomocy terapeuty i 6 logopedów. Podkreślenia przy tym wymaga, że skarżąca nie kwestionuje stwierdzonej przez SKO okoliczności zatrudnienia ww. osób w ramach prowadzonej przez skarżącą poradni psychologiczno-pedagogicznej. W toku postępowania skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów, które pozwalałyby uznać, że w zakresie objętym wnioskami nie prowadziła ona działalności oświatowej względnie, że prowadziła również innego rodzaju działalność. Skarżąca jest osobą prawną, prowadzi działalność w formie spółki prawa handlowego (spółki z ograniczoną odpowiedzialnością), zatrudnia pracowników. Jednocześnie swoją działalność wykonuje w ramach poradni psychologiczno-pedagogicznej, w której zatrudnia na umowę m.in. psychologów, logopedów i fizjoterapeutów. Mając na uwadze powyższe, organy dokonały prawidłowej wykładni przepisów ustawy o COVID-19, stosując wykładnię językową. Posiłkując się definicjami legalnymi zawartymi w obowiązujących przepisach prawa prawidłowo ustaliły znaczenie zwrotów "działalność gospodarcza" i "działalność oświatowa" na użytek mających zastosowanie w sprawie przepisów ustawy o COVID-19. Raz jeszcze zwrócić uwagę należy, że art. 15g ust. 1 ustawy o COVID-19 zawiera bezpośrednie odesłanie do art. 4 ust. 1 i 2 Prawa przedsiębiorców. Zgodnie z definicją w nim zawartą przedsiębiorcą jest m.in. osoba prawna wykonująca działalność gospodarczą. Natomiast w świetle powoływanej już regulacji zawartej w art. 170 ust. 1 Prawa oświatowego prowadzenie placówki (a za taką zgodnie z art. 2 pkt 6 Prawa oświatowego uznać należy poradnię psychologiczno-pedagogiczną) nie jest działalnością gospodarczą. Zdaniem Sądu, również wbrew twierdzeniu strony skarżącej wykładnia systemowa nie potwierdza, że przysługuje jej dofinansowanie wynagrodzenia dla pracowników ze względu na to, że Spółka jest pracodawcą w rozumieniu art. 3 Kodeksu pracy. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że Skarżąca jest pracodawcą w rozumieniu art. 3 Kodeksu pracy, co również nie kwestionowały organy obu instancji, nie mniej jednak przepis art. 15g ust. 1 ustawy o COVID-19 nie odsyła do pojęcia pracodawcy w rozumieniu Kodeksu pracy, a jedynie odnosi się do pojęcia przedsiębiorcy w rozumieniu 4 ust. 1 i 2 Prawa przedsiębiorców. Zdaniem Sądu również wykładnia celowościowa nie pozwala na przyjęcie, że dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników winno objąć wszystkie podmioty zatrudniające pracowników. Niewątpliwe gdyby zamiarem ustawodawcy było także dofinansowanie wynagrodzeń pracowników zatrudnionych w podmiotach prowadzących inną działalność niż działalność gospodarczą np. działalność oświatową w celu ochrony miejsc pracy, to przy założeniu o racjonalności prawodawcy, przepisy ustawy o COVID-19 nie odsyłałby jedynie do definicji przedsiębiorcy zawartej w art. 4 Prawa przedsiębiorców. Sąd podkreśla również, że rozpatrując wniosek o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19, organ nie ma możliwości wyboru sposobu rozstrzygnięcia sprawy, lecz w sytuacji gdy stwierdzi brak spełnienia określonych ustawowo przesłanek przyznania pomocy tak, jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, jest zobowiązany do wydania decyzji o określonej treści. Decyzja w sprawie przyznania ww. świadczeń nie ma charakteru uznaniowego. W związku z powyższym niezasadne są zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego; art. 15g ust. 1 ustawy o COVID-19 w zw. z art. 4 ust. 1 Prawa przedsiębiorców oraz art. 15gg ust. 1 ustawy o COVID-19. 5.4. Sąd nie podziela również zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 6, art. 7, art. 9, art. 11 k.p.a. bowiem w niniejszej sprawie organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Jak już wyżej wskazano Skarżąca była wezwana na etapie postępowania przed organami do przedłożenia wszelkich dokumentów dotyczących stanowisk pracy. SKO prawidłowo oceniło zebrany materiał dowodowy, zasadnie podkreślając że w świetle przepisów ustawy nie jest decydującym zapis zawarty w KRS dotyczący przedmiotu prowadzonej działalności, a rodzaj faktycznie prowadzonej działalności oraz charakter i forma zatrudnienia pracowników. W oparciu o prawidłowo zebrany materiał dowodowy, uprawnione było stanowisko organów, że pracownicy, których dofinansowania wynagrodzenia wnosiła Skarżąca zatrudnieni są w ramach prowadzonych przez spółkę poradni psychologiczno – pedagogicznych, wchodzących w skład systemu oświaty. Jednocześnie Skarżąca nie wskazała i nie przedstawiła dowodów potwierdzających zatrudnienie pracowników w ramach prowadzonej innego rodzaju działalności, którą można byłoby zakwalifikować w świetle przepisów prawa jako prowadzenie działalności gospodarczej. Ponadto uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji zawiera szczegółowe ustalenie faktów, na których oparł się organ, a uzasadnienie prawne odnosi się do prawidłowo zastosowanych przepisów prawa, zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi zastosowane przez organy przepisy prawa nie rodzą wątpliwości, co do treści normy prawnej. 5.5. Wobec powyższego Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. 5.6. Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.