I SA/Gd 1364/96

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 13 maja 1998 r. sprawy ze skargi Urszuli M. na decyzję Izby Skarbowej w G. z dnia 24 czerwca 1996 r. (...) w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych - oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 24 czerwca 1996 r. (...) Izba Skarbowa w G. utrzymała w mocy decyzję Trzeciego Urzędu Skarbowego w G. z dnia 13 lutego 1996 r. (...) określającą należny od Urszuli M. zryczałtowany podatek dochodowy z tytułu sprzedaży w 1993 r. spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego w kwocie 2.500 zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Izba podała między innymi, że zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. "a" ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlega między innymi sprzedaż spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego dokonana przed upływem pięciu lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie. Natomiast podatek od dochodu z tej sprzedaży stosownie do postanowień ust. 2 art. 28 powołanej wyżej ustawy ustala się w formie ryczałtu w wysokości 10 procent uzyskanego przychodu, który jest płatny bez wezwania w terminie 14 dni od dnia dokonania sprzedaży na rachunek urzędu skarbowego według miejsca zamieszkania podatnika chyba, że podatnik w tym samym terminie złoży oświadczenie, że dochód uzyskany ze sprzedaży wyda na cele określone w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. "a" tej ustawy. Zatem skorzystanie przez podatnika ze zwolnienia od zryczałtowanego 10 procentowego podatku z tytułu sprzedaży spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu przed upływem pięciu lat od momentu ich nabycia jest nie tylko uwarunkowane złożeniem przewidzianego w art. 28 ust. 2 wyżej powołanej ustawy oświadczenia o zamiarze wydania uzyskanych ze sprzedaży środków na cele mieszkaniowe określone w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. "a" ustawy, ale również spełnienie tego warunku nie później niż w okresie dwóch lat od dnia sprzedaży. Z akt sprawy wynika, iż w dniu 28 grudnia 1993 r. Urszula M. złożyła do Urzędu Skarbowego w G. oświadczenie, w którym zobowiązała się, iż uzyskaną ze sprzedaży lokalu kwotę zainwestuje w kupno nieruchomości /mieszkania/. W toku postępowania podatkowego w przedmiotowej sprawie ustalono, iż uzyskane środki finansowe ze sprzedaży lokalu mieszkalnego dokonanej w 1993 r. nie zostały wydatkowane zgodnie z powyższym oświadczeniem. W związku z tym dochód uzyskany w roku 1993 przez Urszulę M., ze sprzedaży spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego w kwocie 25.000 zł podlega opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym w wysokości 10 procent. Zarzut odwołującej, iż bezpodstawne jest opodatkowanie całej kwoty 25.000 zł, za którą sprzedano mieszkanie, bowiem 30 procent bonifikatę musiała oddać do Spółdzielni Mieszkaniowej jest nie uzasadniony. Niniejsza bonifikata zgodnie ze statutem Robotniczej Spółdzielni, Mieszkaniowej podlegała zwrotowi w przypadku zbycia mieszkania przed upływem pięciu lat od jego otrzymania. Wobec niespełnienia tego warunku Urszula M. zobowiązana była do zwrotu części 30 procent wkładu budowlanego. Były to zatem uregulowania wewnętrzne między Urszulą M. a Robotniczą Spółdzielnią Mieszkaniową. Zgodnie zaś z uregulowaniami zawartymi w art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ przychodem ze sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych oraz innych rzeczy jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie sprzedaży. W świetle obowiązującego stanu prawnego podstawę opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym stanowi zatem kwota 25.000 zł. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Urszula M. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji stwierdziła w sposób ogólny, że argumentacja organów podatkowych jest błędna, co jest wynikiem niewłaściwej interpretacji prawa. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie wywodząc podobnie jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało uznać za nieuzasadnioną. Z nie budzących wątpliwości i niespornych okoliczności stanu faktycznego sprawy wynika, że skarżąca w dniu 15 grudnia 1993 r. na podstawie umowy zawartej w formie aktu notarialnego rep. A. nr 6128/93 sprzedała za kwotę 25.000 zł /po denominacji/ spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego położonego w G. przy ul. R. 34 A/1 i to w okresie przed upływem pięciu lat od nabycia tegoż prawa. Z dokonanych ustaleń wynika również, że podatniczka mimo złożonego oświadczenia o zamiarze wydatkowania kwoty uzyskanej ze sprzedaży na zakup nowego mieszkania w istocie rzeczy nie wydatkowała tych środków na żaden z celów określonych w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. "a " cytowanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z kolei z literalnego brzmienia art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że przychodem ze sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych jest ich wartość wyrażona w cenie sprzedaży pomniejszona o koszty sprzedaży. W okolicznościach sprawy nie można uznać zwrotu bonifikaty na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej jako bezpośredniego kosztu sprzedaży przedmiotowego mieszkania albowiem zwrot bonifikaty wynikał z cywilnoprawnego zobowiązania skarżącej wobec Spółdzielni Mieszkaniowej podczas gdy z gramatycznej wykładni tegoż art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że do kosztów sprzedaży można zaliczyć wydatki niezbędne do przeprowadzenia transakcji np. koszty dojazdu, koszty sporządzenia opinii biegłego, opłaty notarialne itp. Mając powyższe na uwadze należy uznać, że organy podatkowe w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zebrały materiał dowodowy, który następnie bez przekroczenia ustawowych granic poddały rzetelnej analizie i ocenie wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Wydając zaskarżoną decyzję organy podatkowe nie naruszyły przepisów prawa materialnego jak również przepisów postępowania w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy, a zatem Sąd na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ skargę jako nieuzasadnioną oddalił.