I SA/Gd 140/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi L. A. i J. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 listopada 2016 r. Sygn. akt [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. oddala skargę. Wójt Gminy decyzją z dnia [...] 2015 r. ustalił L. i J.A. wymiar podatku od nieruchomości za 2013 r. w kwocie 22.175,00 zł za budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 962,20 m2 według stawki 20,30 zł za 1 m2 oraz za grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 3.109 m2 wynikającej z uchwały Rady Gminy z dnia 16 listopada 2012 r. nr [...] w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości oraz zwolnień od tego podatku na terenie Gminy. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że z informacji zawartej w ewidencji gruntów i budynków wynika, że podatnicy są właścicielami działek nr [...] i nr [...]. Działka nr [...] jest zabudowana budynkiem handlowo-usługowym o pow. 796 m2. Decyzją z dnia [...] 2009 r. Starosta wydał pozwolenie na rozbudowę i przebudowę ww. budynku wraz ze zmianą sposobu użytkowania budynku na funkcję hotelu z restauracją. Zatem nieruchomość podatnika związana była z prowadzeniem działalności gospodarczej - hotelu z restauracją. Organ I instancji ustalił, że J.A. jest przedsiębiorcą zarejestrowanym w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, od dnia 5 grudnia 1993 r. Z uwagi na to, że w hotelu odbyła się zabawa sylwestrowa, organ przyjął, że działalność gospodarczą na tej nieruchomości prowadzono od 31 grudnia 2011 r. Ponadto organ miał na względzie okoliczność, że z oświadczeń strony z dnia 25 stycznia 2012 r., 17 stycznia 2013 r. oraz 27 stycznia 2014 r. o wartości sprzedaży napojów alkoholowych wynika, że w roku 2011 r. sprzedano ich za łączną kwotę 2.054,- zł, w 2012 r. za 42.603,- zł, a w 2013 r. za kwotę 8.396,60 zł. Organ uznał, że od 1 stycznia 2012 r. należy opodatkować budynek, według stawek jak dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ ustalił wysokość podatku od nieruchomości za grunty i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w 2013 r. w kwocie 22.175,- zł. Od powyższej decyzji podatnicy złożyli odwołanie, kwestionując wiarygodność informacji dostępne na stronach internetowych, na które powołał się organ I instancji. Wskazano, że podatnik w 2012 i 2013 r. nie posiadał zezwoleń wymaganych do prowadzenia działalności gospodarczej w nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] 2016 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. SKO wyjaśniło, że podatnik w toku postępowania kwestionował opodatkowanie budynku o pow. 962 m2 według stawki jak dla budynków związanych z działalnością gospodarczą z uwagi na fakt, że odbiór budynku przez Komendanta Straży Pożarnej nastąpił w lipcu 2013 r., zatem budynek powinien być opodatkowany od 2014 r. Odnosząc się do tej kwestii organ zauważył, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j.: Dz.U. z 2014 r poz. 849 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "u.p.o.l.", przez nieruchomości związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b (pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Zdaniem SKO, z treści cyt. wyżej przepisu wynika, że jedynym czynnikiem decydującym o uznaniu nieruchomości za związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej jest kryterium posiadania. W przepisie tym nie mówi się o funkcji czy sposobie wykorzystywania nieruchomości. Tak więc w celu określenia prawidłowej stawki podatkowej, organy podatkowe nie są uprawnione do badania rodzaju związku łączącego nieruchomość z prowadzoną przez właściciela nieruchomości działalnością gospodarczą, czy sposobu wykorzystania nieruchomości. Organy uprawnione są jedynie do ustalenia statusu podatnika i charakteru gruntu czy budynku. W rozpatrywanej sprawie organ I instancji ustalił, że podatnik jest przedsiębiorcą i prowadzi działalność gospodarczą od dnia 5 grudnia 1993 r. SKO podzieliło stanowisko organu I instancji, iż podatnik rozpoczął działalność gospodarczą w 2011 r. Świadczy o tym fakt zorganizowania zabawy sylwestrowej. Organ wskazał, że podatnik nie zaprzecza, iż zabawa sylwestrowa odbyła się, tylko kwestionuje wartość dowodu, na którym oprał się organ I instancji - informacji na portalach internetowych. SKO zauważyło, że organ dokonując ustaleń wziął również pod uwagę oświadczenia strony, z których wynika wartość sprzedaży napojów alkoholowych: w 2011 r. na kwotę 2.054,- zł, w 2012 r. na kwotę 42.603,- zł, a w 2013 na kwotę 8.396,60. Tym samym organ uznał za niewiarygodne twierdzenie strony, że w latach 2012 i 2013 nie prowadziła działalności gospodarczej. Podkreślono, że odwołujący jest przedsiębiorcą i nawet niewykorzystywany faktycznie w danym momencie, grunt czy budynek, do prowadzenia działalności gospodarczej, uznaje się za związany z działalnością gospodarczą, bowiem definicja ustawowa (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.) nie nawiązuje do przesłanki wykorzystywania nieruchomości na cele związane bezpośrednio z działalnością gospodarczą. A wyłączyć z opodatkowania stawką jak dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, mogą jedynie względy techniczne, czyli trwała i obiektywna przeszkoda w wykorzystywaniu gruntu czy budynku do prowadzenia działalności gospodarczej. W rozpatrywanej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca. W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jako naruszające prawo oraz interes prawny skarżącego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: I. prawa materialnego tj.: 1. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na zakwalifikowaniu nieruchomości należących do skarżących jako budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, co doprowadziło organ podatkowy do uznania, iż do stanu faktycznego sprawy nie mają zastosowania przesłanki wskazane w przedmiotowy przepisie, które wyłączają możliwość zastosowania stawki podatkowej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, które nie są wykorzystywane do takiej dzielności ze względów technicznych, przy czym organ I instancji dokonując subsumpcji stanu faktycznego zaistniałego w sprawie odnośnie wskazanych przepisów prawa podatkowego w sposób zupełnie dowolny przyjął, iż budynki należące do skarżących były używane do prowadzenia działalności gospodarczej ponieważ rzekomo skarżący zorganizowali w danym budynku zabawę sylwestrową 31 grudnia 2011 r. i to pomimo faktu iż w latach 2012 jak i do lipca 2013 r. budynki będące w posiadaniu skarżących byłby poddawane gruntownej modernizacji i przebudowie co wykluczało możliwość prowadzenia w nich działalności gospodarczej ze względów technicznych; 2. art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r o samorządzie gminnym (Dz.U. z 1990 nr 32 poz. 191) poprzez jego niezastosowanie co spowodowało, że organ podatkowy I instancji dokonał de facto w stanie faktycznym niniejszej sprawy oceny możliwości użytkowania budynku na cele prowadzenia działalności gospodarczej pomimo, iż ww. norma prawna wprost wyłącza możliwość dokonania oceny użytkowania budynków ze względu na stan techniczny przez organ gminy, którym jest wójt, będący w danej sprawie jednocześnie organem podatkowym I instancji w przedmiotowej sprawie przy czym organ II instancji, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji usankcjonował naruszenie przedmiotowego przepisu prawa materialnego; II. przepisów postępowania tj.: 1. art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.: Dz. U. z 2015, poz. 613 ze zm.), w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako "o.p.", poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów skutkujące błędnym ustaleniem stanu faktycznego przez organy I i II instancji, polegającym na przyjęciu, że budynek będący w posiadaniu skarżących był już od dnia 31 grudnia 2011 r. wykorzystywany na cele prowadzonej działalności gospodarczej podczas, gdy w piśmie z dnia 18 grudnia 2013 r. w odpowiedzi na postanowienie i wezwania organu podatkowego skarżący wyraźnie wskazał, iż zarówno w roku 2012 jak i 2013 należące do skarżących budynki poddawane były gruntownej przebudowie oraz modernizacji (Komendant Straży Pożarnej dwukrotnie nie odebrał budynku - pisma z dnia 29 października 2016 r. i 21 grudnia 2012 r. i tym samym pozbawił ich możliwości użytkowania obiektu), co definitywnie wykluczało możliwość prowadzenia w przedmiotowych budynkach jakiekolwiek działalności a tym bardziej gospodarczej. 2. art. 181 o.p. w związku z art. 288 § 1 pkt 2 oraz art. 288 § 2 in fine o.p., poprzez dopuszczenie jako dowodu - materiałów i informacji w postaci informacji z portali trojmiasto.pl oraz moje miasto.pl, iż w dniu 31 grudnia 2011 r. w budynkach będących przedmiotem opodatkowania odbywała się impreza sylwestrowa, które to informacje uznane zostały za wiarygodne przez organ podatkowy bez wyjaśnia na jakiej podstawie uznał przedmiotowe okoliczności za wiarygodne, przy czym organ podatkowy nie przeprowadził np. oględzin lokalu by stwierdzić czy dany lokal nadawał się do prowadzenia działalność gospodarczej w okresie od 2012 r. do czerwca 2013 r. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślili, że z uwagi na liczne zastrzeżenia urzędów dokonujących odbioru budynku oraz przedłużające się prace adaptacyjne w budynku nie prowadzono działalności gospodarczej. Do dnia 30 czerwca 2013 r. przedmiotowa nieruchomość nie była wpisana do ewidencji środków trwałych, jak również skarżący nie wliczał kosztów przebudowy budynku do kosztów uzyskania przychodów. Skarżący zarzucili, że wójt gminy nie posiada kompetencji do oceny względów technicznych dotyczących możliwości prowadzenia w danej nieruchomości działalności gospodarczej. Zajmują się tym inne organy, w tym straż pożarna, powiatowy inspektor nadzoru budowlanego. Tym samym organ podatkowy dokonując de facto oceny przydatności budynku do prowadzenia działalności gospodarczej poprzez pryzmat warunków technicznych ruchomości przy pominięciu stosownych opinii i decyzji inspektora budowlanego znacząco przekroczył swoje kompetencje. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo organ wskazał, że nie oceniał możliwości użytkowania budynku na cele działalności gospodarczej, tylko stwierdził, że działalność była w budynku faktycznie prowadzona co najmniej od 31 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako p.p.s.a., następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Kwestię sporną w rozpoznawanej sprawie stanowi rozstrzygnięcie, czy opodatkowaną nieruchomość należy kwalifikować, jako związaną z działalnością gospodarczą, jak chce tego organ, czy też przeciwnie, należy uznać, że 2013 r. nie podlegała on opodatkowaniu najwyższą stawką podatku od nieruchomości, albowiem w 2013 r. strona nie posiadała wszystkich niezbędnych zezwoleń do prowadzenia działalności gospodarczej w nieruchomości. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2013 r. stanowił, że przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b (pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W świetle brzmienia powyższego przepisu, w pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutów skargi dotyczących błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Definicja legalna zawarta w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.ol. nakazuje, co do zasady, traktować jako grunty i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej wszelkie tego typu nieruchomości, jeżeli są w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Ustawa w tym zakresie nie wskazuje jaka to ma być działalność, nie określa jej zakresu, nie wymaga by była ona prowadzona na tej właśnie nieruchomości. Nie wymaga również, by działalność gospodarcza była wyłącznym rodzajem działalności, jakim zajmuje się dany podmiot. Każdorazowo, jeżeli podmiot prowadzi taką działalność, jego nieruchomości (co do zasady, poza wyjątkami) podlegają opodatkowaniu według tych stawek (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 1 sierpnia 2017 r., sygn. akt I SA/Rz 373/17). W niniejszej sprawie bezsprzeczne jest, że skarżący w okresie, za który organ podatkowy wymierzył mu podatek od nieruchomości, był przedsiębiorcą. Świadczy o tym niewątpliwie wpis do CEIDG, z którego wynika, że skarżący działalność gospodarczą prowadzi od 1993 r. Powyższa okoliczność nie była kwestionowana. Skarżący zakwestionowali, jako wiarygodne źródło dowodowe – informacje zawarte na stronach internetowych, z których wynikało zorganizowanie przez skarżącego zabawy sylwestrowej w 2011 r. Odnosząc się do powyższego należy zauważyć, że stosownie do art. 180 § 1 o.p., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z powyższego wynika, że organ w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy mógł wykorzystać również informacje znajdujące się na ogólnodostępnych stronach internetowych. Niemniej jednak należy zauważyć, że organy wzięły również pod uwagę inne dowody, w tym oświadczenia skarżącego o sprzedaży alkoholu, informację z CEIDG oraz wypis z rejestru gruntów. Organy dokonały oceny każdego z dowodów, dokonując ich analizy we wzajemnej łączności. Z uwagi na powyższe zarzut w powyższym zakresie należy uznać za niezasadny. Podmiot i przedmiot podatku od nieruchomości organ podatkowy ustala na podstawie odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. Na obowiązkowe wykorzystanie danych z ewidencji gruntów i budynków na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości wskazuje wprost przepis art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 201 nr 193 poz. 1287 ze zm.). Zgodnie z jego treścią, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych wypisu z rejestru gruntów (wg stanu na dzień 15 listopada 2012 r.) wynika, że przedmiotowa nieruchomość znajdująca się na działce nr [...] jest sklasyfikowana jako Bi (inne tereny zabudowane), funkcja handlowo-usługowa. Z powyższego wynika, że nieruchomość skarżącego, będąca w posiadaniu przedsiębiorcy była w 2013 r. związana z prowadzeniem przez niego działalności gospodarczej. Okoliczność tę potwierdziły również inne dowody zgromadzone w toku postępowania. Wynikała ona z oświadczeń skarżącego o wartość sprzedaży napojów alkoholowych: w 2011 r., 2012 r. i 2013 r. oraz informacji zawartych na stronach internetowych, z których wynika, że skarżący już 31 grudnia 2011 r. w lokalu będącym przedmiotem opodatkowania, znajdującym się w P. ul. [...] zorganizował zabawę sylwestrową. Fakt organizacji zabawy sylwestrowej potwierdza nie tylko wskazywane przez organ ogłoszenie ale także zamieszczone pod nim komentarze uczestników imprezy. Z CEIDG wynika z kolei, że przeważającą działalnością gospodarczą skarżącego jest prowadzenie restauracji i innych stałych placówek gastronomicznych. Skarżącemu wydano decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na przebudowę i rozbudowę wraz ze zmianą sposobu użytkowania z budynku usługowo-handlowego na funkcję usługową – hotel z restauracją. J.A. sprzedał napoje alkoholowe w punkcie sprzedaży znajdującym się w P., ul. [...]. Z wypisu z rejestru gruntów wynika, że na działce położonej w P., ul. [...], o nr [...] znajduje się budynek o funkcji handlowo-usługowej, a skarżący nie udowodnił, że sprzedaż alkoholu odbywała się w innym lokalu. Nieruchomość znajdowała się w posiadaniu przedsiębiorcy, została rozbudowana pod inwestycję gospodarczą, skarżący mógł wykonywać na nieruchomości działalność i rzeczywiście ją wykonywał, co zostało przez organy w sposób przekonujący wykazane. Podnoszone przez skarżących argumenty dotyczące braku pozwoleń umożliwiających prowadzenie działalności, nie mieszczą się w użytym w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. pojęciu względów technicznych, co prawidłowo sygnalizowały organy w zaskarżonych decyzjach. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera definicji pojęcia "względów technicznych", które miałyby stać na przeszkodzie wykorzystywaniu określonej nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej, a w konsekwencji do zastosowania dotyczących jej stawek podatkowych (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1354/07). Wbrew zarzutom skarżących, organy podatkowe w danym postępowaniu były uprawnione do oceny przesłanki względów technicznych. Dokonanie takiej oceny nie wymaga uprzedniego pozyskania rozstrzygnięcia prejudycjalnego stwierdzającego jej istnienie. Wykładnia użytego w omawianym przepisie wyrażenia "nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności ze względów technicznych" prowadzi do wniosku, że oznacza ona obiektywne przeszkody sprawiające, że przedmioty opodatkowania nie są i trwale nie mogą być wykorzystywane w działalności gospodarczej. Wskazany charakter przeszkody sprawia, że nie może być ona determinowana wolą (działaniem lub zaniechaniem) podatnika, lecz okolicznościami zewnętrznymi i fizykalnymi, odnoszącymi się do substancji przedmiotu opodatkowania. Chodzić tu może zatem zarówno o takie wady fizyczne budynków i budowli, które uniemożliwiają w sposób stały korzystanie z nich przez przedsiębiorcę, jak również o inne faktycznie występujące przeszkody (tak w wyroku NSA z dnia 16 kwietnia 2010 r. sygn. akt II FSK 2059/08). W orzecznictwie podkreśla się również, że konieczność przeprowadzenia prac remontowych nie wyłącza budynku z opodatkowania. Wyłączenie przedmiotu opodatkowania w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. z opodatkowania następuje wówczas, gdy przedmiot ten nie nadaje się do prowadzenia działalności gospodarczej przez konkretnego przedsiębiorcę i nie mógłby być wykorzystywany przez inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą o innym charakterze. "Względy techniczne", to obiektywna okoliczność natury technicznej, która prowadzi do oceny, że dany budynek jest np. w stanie katastrofalnym, grożącym jego zawaleniem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2017 r., sygn. akt II FSK 3706/14). Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko zawarte w orzecznictwie sądowym w zakresie definicji zwrotu "względy techniczne", że przez użyte w omawianym przepisie określenie "nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych" należy rozumieć - w odniesieniu do budynków - sytuację, w której istniejąca w roku podatkowym zabudowa jest w takim stanie technicznym, że nie może być wykorzystywana (nie nadaje się) do prowadzenia działalności gospodarczej, nawet po realizacji prac remontowych (odtworzeniowych) oraz adaptacyjnych, których efektem nie jest powstanie nowego budynku (por. wyrok NSA z dnia 24 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 2398/14, wyrok WSA w Gliwicach z 5 lipca 2010 r. sygn. akt I SA/Gl 367/09) Wskazać także należy, że w aktualnie obowiązującej ustawie ustawodawca odstąpił od pojęcia względów technicznych, zastępując je unormowaniem, zgodnie z którym do budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 i 1529), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania (art. 1a ust. 1 pkt 3 i ust. 2a pkt 3 u.p.o.l.). Unormowanie to wyłącza konieczność dokonywania oceny zaistnienia względów technicznych, nakładając na właściciela obowiązek wykazania się posiadaniem decyzji wyłączającej budynek z użytkowania. Wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dotyczy zatem sytuacji, gdy obiekt nie jest i jednocześnie nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na zdarzenie niezależne od podatnika. W niniejszej sprawie okoliczności takie nie zachodzą. Ewentualne przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej, nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Wskazywane przez stronę "wady" były przejściowe i zostały przez podatnika usunięte. Stanowisko skarżącego, że obiekt nie był eksploatowany, z uwagi brak odbioru obiektu przez organy ochrony przeciwpożarowej po przeprowadzonych pracach modernizacyjnych, nawet w przypadku jego potwierdzenia, nie uzasadniałoby zatem uznania, że budynek nie był związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podjęte działania w postaci robót modernizacyjnych w obiekcie (jak i sposób ich wykonania) niewątpliwie były zależne od przedsiębiorcy i związane z prowadzeniem działalności, a brak odbioru wykonanych prac przez organy ochrony przeciwpożarowej, po zakończeniu tych robót nie wypełnia przesłanki istnienia względów technicznych z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W ocenie Sądu, na tle poczynionych ustaleń, bez znaczenia jest również okoliczność, że budynek nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych przedsiębiorstwa skarżącego. Reasumując, wskazać należy, że - skarżący jest przedsiębiorcą w rozumieniu art. 1a ust.1 pkt 3 i 4 u.p.o.l. w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 584), - nieruchomość w 2013 r. znajdowała się w posiadaniu przedsiębiorcy i była związana z działalnością gospodarczą, - w sprawie nie zachodziły względny techniczne uniemożliwiające wykorzystywanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej, ani inne wyłączenia przewidziane art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W sprawie zostały zatem spełnione przesłanki art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i nieruchomość winna być opodatkowana jak nieruchomość związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ przy wydaniu decyzji nie dopuścił się naruszenia prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ dokonał także prawidłowej wykładni mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa materialnego. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną. Orzeczenia sądów administracyjnych powoływane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.