I SA/Gd 1436/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi radnych Miasta G.: W. K., L. S., M. B., T. M., J. A., M. C., T. G., M. L., C. N., A. R. oraz P.W. na uchwałę Rady Miasta z dnia 25 kwietnia 2002 r. Nr [...] w sprawie udzielenia absolutorium Zarządowi Miasta G. z tytułu wykonania budżetu miasta za 2001 r. postanawia: odrzucić skargę Uchwałą z dnia 25 kwietnia 2002 r. Nr [...] Rada Miasta nie udzieliła Zarządowi Miasta absolutorium z tytułu wykonania budżetu miasta za 2001r. Następnie uchwałą z dnia 24 maja 2002 r. Nr [...] Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej, działając na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych ( Dz.U. 2001 Nr 55, poz. 577 z późn. zm.) badając zgodność z prawem ww. uchwały Rady Miasta, nie stwierdziło jakichkolwiek naruszeń przy jej wydaniu. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż w wyniku jawnego głosowania za udzieleniem absolutorium głosowało 28 radnych, przeciw 29 radnych zaś 3 wstrzymało się od głosu. Mając na uwadze, iż dla podjęcia uchwały w sprawie absolutorium wymagana jest bezwzględna większość głosów ( 31 głosów ) Rada nie podjęła uchwały o udzieleniu absolutorium, natomiast ww. wynik głosowania zgodnie z dyspozycją art. 28 b ust. 1 ww. ustawy spowodował w konsekwencji przyjęcie uchwały o jego nieudzielaniu. W skardze części radnych, złożonej w sekretariacie Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 3 lipca 2002 r., skarżący wnieśli o uchylenie ww. uchwały Rady Miasta jako podjętej z naruszeniem art. 18 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. 2001 Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) oraz art. 136 ust. 2 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 155, poz. 1014 z późn. zm. ), podkreślając w szczególności, iż podstawą nieudzielania absolutorium może być wyłącznie uznanie, iż zarząd wykonał budżet wadliwie pomimo, iż mógł był wykonać go prawidłowo, czego nie można w żadnym wypadku utożsamiać z faktem niezrealizowania określonych wydatków lub dochodów w sytuacji niemożności przypisania zarządowi odpowiedzialności za to uchybienie. Końcowo skarżący wnieśli o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wskazując, iż uchybili ww. terminowi, gdyż do czasu wydania uchwały przez Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej pozostawali oni w przekonaniu, iż uchwała rady Miasta zostanie w tymże trybie uznana za nieważną. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Rady Miasta w pierwszej kolejności wniósł o odrzucenie przedmiotowej skargi jako niedopuszczalnej z uwagi na brak uprzedniego wezwania do usunięcia naruszenia prawa a także brak interesu prawnego skarżących do wniesienia przedmiotowego pisma procesowego, natomiast w przypadku ewentualnego nieuwzględnienia tych zarzutów o oddalenie skargi. Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne, na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ) Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 52 § 4 w zw. z art. 53 § 2 w przypadku uchwał jednostek samorządu terytorialnego niebędących jednocześnie aktami prawa miejscowego przed wniesieniem skargi do Sądu należy pisemnie wezwać właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa, gdyż akty te podlegają zaskarżeniu w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wystosowane do niego przez skarżących ww. wezwanie, natomiast w przypadku nieudzielania stosownej odpowiedzi przez organ – w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Jak wynika z powyższej regulacji dla rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia przedmiotowej skargi każdorazowo konieczne jest więc uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa. Mając natomiast na uwadze, iż jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym zawartych w odpowiedzi na skargę twierdzeń Przewodniczącego Rady Miasta, skarżący w ogóle zaniechali uprzedniego wystąpienia o usunięcie zaistniałego w ich odczuciu naruszenia prawa, termin do wniesienia skargi w przedmiotowej sprawie w ogóle nie rozpoczął swojego biegu. W związku z powyższym, uznając niedopuszczalność wniesienia skargi na skutek niewyczerpania trybu koniecznego dla rozpoczęcia biegu terminu do jej wniesienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.