I SA/Gd 1437/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi radnych Miasta G.: W. K., L. S., M. B., T. M., J. A., M. C., T. G., M. L., C. N., A. R. oraz P. W. na uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej z dnia 24 maja 2002 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia zgodności z prawem uchwały Rady Miasta G. postanawia: odrzucić skargę Uchwałą z dnia 25 kwietnia 2002 r. Nr [...] Rada Miasta G. nie udzieliła Zarządowi Miasta G. absolutorium z tytułu wykonania budżetu miasta za 2001r. Następnie uchwałą z dnia 24 maja 2002 r. Nr [...] Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej, działając na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych ( Dz.U. 2001 Nr 55, poz. 577 z późn. zm.) badając zgodność z prawem ww. uchwały Rady Miasta, nie stwierdziło jakichkolwiek naruszeń przy jej wydaniu. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż w wyniku jawnego głosowania za udzieleniem absolutorium głosowało 28 radnych, przeciw 29 radnych zaś 3 wstrzymało się od głosu. Mając na uwadze, iż dla podjęcia uchwały w sprawie absolutorium wymagana jest bezwzględna większość głosów ( 31 głosów ) Rada nie podjęła uchwały o udzieleniu absolutorium, natomiast ww. wynik głosowania zgodnie z dyspozycją art. 28 b ust. 1 ww. ustawy spowodował w konsekwencji przyjęcie uchwały o jego nieudzieleniu. W skardze skierowanej przez część radnych miasta do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli oni o uchylenie ww. uchwały Kolegium jako podjętej z naruszeniem art. 18 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. 2001 Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) oraz art. 136 ust. 2 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 155, poz. 1014 z późn. zm. ), podkreślając w szczególności, iż podstawą nieudzielania absolutorium może być wyłącznie uznanie, iż zarząd wykonał budżet wadliwie pomimo, iż mógł był wykonać go prawidłowo, czego nie można w żadnym wypadku utożsamiać z faktem niezrealizowania określonych wydatków lub dochodów w sytuacji niemożności przypisania zarządowi odpowiedzialności za to uchybienie. Regionalna Izba Obrachunkowa w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie podkreślając w szczególności, iż zgodnie ze stanowiskiem Sądu wyrażonym w uchwale siedmiu sędziów NSA z dnia 17 lutego 1997 r., sygn. akt FPS 8/96, jedynie całkowite wykonanie budżetu jednostki samorządu terytorialnego nie uprawnia rady do nieudzielania zarządowi absolutorium z tytułu jego wykonania. Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne, na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ) Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uprawionym do wniesienia skargi jest, każdy kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, a także każdy inny podmiot, któremu ustawy szczególne przyznają prawo do wniesienia skargi. W tym miejscu podkreślenia wymaga, iż w odniesieniu do skarg na akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego, a więc także uchwały regionalnych izb obrachunkowych podejmowane w ramach nadzoru nad działalnością w sprawach finansowych, krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia przedmiotowych skarg został zakreślony postanowieniami stosownych ustaw samorządowych. Tym samym mając na uwadze stan faktyczny niniejszej sprawy wskazać należy, iż stosownie do treści art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym legitymację do złożenia skargi na rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczące gminy posiada wyłącznie gmina lub związek międzygminny, których interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone. Podstawą do wniesienia skargi jest natomiast uchwała organu, który podjął uchwałę lub którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze. Mając na uwadze fakt, iż skarga w przedmiotowej sprawie została wniesiona przez grupę jedenastu radnych Miasta G., w ocenie Sądu należy uznać ją za niedopuszczalną z uwagi na wniesienie jej przez nieuprawnione do dokonania tej czynności podmioty. Podkreślenia bowiem wymaga, iż zawarte w ww. ustawie szczególnej enumeratywne wyliczenie podmiotów legitymowanych do wniesienia skargi opiera się właśnie o kryterium interesu prawnego. Innymi słowy należy przyjąć, iż ww. regulacja samoistnie wskazując wszystkie możliwe podmioty uprawione do zaskarżenia ww. rozstrzygnięć nadzorczych, wyklucza tym samym wniesienie, a następnie merytoryczne rozpoznanie spraw ze skarg podmiotów innych niż gmina lub związek międzygminny, jako wyłącznie uprawnionych do zaskarżenia uchwały stanowiącej rozstrzygnięcie nadzorcze Regionalnej Izby Obrachunkowej. W związku z powyższym, mając na uwadze, iż treść złożonej skargi jednoznacznie wskazuje, iż objęta nią sprawa dotyczy wyłącznie interesu faktycznego, a nie prawnego wnoszących skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny, stwierdzając niedopuszczalność skargi z powodu złożenia jej przez podmioty nieposiadające legitymacji procesowej do zaskarżenia przedmiotowej uchwały, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 50 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.