I SA/Gd 1465/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. J. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 27 sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A. J. pismem z dnia 7 grudnia 2013 r. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia 27 sierpnia 2013 r. Uzasadniając złożony wniosek wskazał, że natychmiastowe wykonanie decyzji skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci pozbawienia płynności finansowej prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Ewentualne wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie kłóci się z interesem publicznym, albowiem skarżący robi wszystko, aby wyjaśnić sporne kwestie w zakresie zaległości podatkowej. Egzekucja wskazanej kwoty wiązałaby się z koniecznością licytacji majątku skarżącego, co mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki zarówno dla skarżącego jak i jego rodziny. Wykonanie zaskarżonej decyzji skutkuje koniecznością zakończenia prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratą głównego źródła utrzymania dla niego i jego rodziny. Przy czym wnioskodawca poinformował, że obecnie spłaca kredyt hipoteczny zaciągnięty na budynek mieszkalny. Końcowo skarżący nadmienił, że jest w trakcie złożenia wniosku do organu w zakresie rozłożenia na raty zaległości podatkowych, gdzie nieodzowne jest zebranie szeregu dokumentów, aby wniosek był prawidłowy i pełny w celu jego rozpatrzenia. Do wniosku skarżący dołączył harmonogram spłat kredytu do umowy z dnia 12 grudnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi zostać w sposób dostateczny uzasadniony, tj. należy wskazać na okoliczności, z których wynikałoby, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (tak: J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, również postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04). W sytuacji gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący poza twierdzeniem, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami i koniecznością zakończenia prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, swych twierdzeń w żadnym stopniu nie uprawdopodobnił. Aby możliwym było podjęcie rozstrzygnięcia, którego domaga się wnioskodawca, to on musi uprawdopodobnić podnoszone we wniosku okoliczności, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07, postanowienie NSA z 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09). Wnioskodawca do wniosku o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji dołączył jedynie harmonogram spłat kredytu. Nie przedstawił natomiast żadnych dokumentów obrazujących wysokość posiadanych przez skarżącego i jego rodzinę środków utrzymania, uzyskiwanych dochodów oraz niezbędnych wydatków wskazujących na realne wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pomijając fakt, że sam harmonogram spłat kredytu nie dowodzi poniesienia wydatków w nim wskazanych, wobec nie przedstawienia jakichkolwiek dowodów obrazujących faktycznie uzyskiwane dochody, nie sposób stwierdzić jaką część dochodów skarżącego stanowią spłacane raty kredytu. Ponadto podkreślenia wymaga, że zobowiązania cywilnoprawne wnioskodawcy nie mają pierwszeństwa przed zobowiązaniami podatkowymi wobec Skarbu Państwa. W tym miejscu wskazać należy, że trudna sytuacja finansowa strony, nie może sama w sobie świadczyć o spełnieniu przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przesłanki z art. 61§ 3 p.p.s.a. nie są przesłankami tożsamymi z tymi przewidzianymi w ramach przyznania prawa pomocy. Wskazać też należy, iż w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, (Dz.U. z 2002r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) wprowadzone zostały ograniczenia w prowadzeniu egzekucji (por. art. 8 – 10). Ograniczenia te gwarantują zachowanie zobowiązanemu i jego rodzinie warunków wystarczających, według ustawodawcy do humanitarnej egzystencji - choć niewątpliwie w gorszych standardach niż przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Pogorszenie jednak warunków egzystencji wnioskodawcy nie stanowi jeszcze powodu, aby wstrzymywać wykonanie ostatecznej decyzji administracyjnej (zob. postanowienie NSA z dnia 24 października 2005 roku, II GZ 111/05, postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11). Dlatego też przywołane przez wnioskodawcę okoliczności, nie uprawdopodobnione żadnymi dowodami, same w sobie nie przesądzają, że przymusowa realizacja decyzji wywoła skutki o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wnioskodawca nie podjął przy tym nawet próby skonkretyzowania i wykazania, że wszczęcie egzekucji zaległości spowodowałoby utratę płynności finansowej i konieczność zakończenia prowadzonej działalności gospodarczej. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nawet opiewającej na znaczną kwotę nie może stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty zaległego podatku i związane z tym uszczuplenie majątku wnioskodawcy są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy było uprawdopodobnienie, że na skutek egzekucji zaległości grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. W niniejszym przypadku za uwzględnieniem wniosku mogłaby przemawiać wysoka kwota egzekwowanego zobowiązania podatkowego (39.526 zł), jednakże Sąd nie mógł odnieść tej kwoty do rzeczywistej sytuacji majątkowej skarżącego. Jak już wyżej podkreślono nie dołączył on do wniosku, za wyjątkiem harmonogramu spłaty kredytu, żadnych dokumentów, uniemożliwiając tym samym Sądowi dokonanie oceny faktycznego wpływu wykonania przedmiotowej decyzji na możliwość wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.