I SA/Gd 1480/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi "A" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 17 maja 2017 r. Sygn. akt: [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę. W dniu 19 czerwca 2013 r. "A" złożył deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi deklarując kwotę 0,00 zł. W dniu 10 marca 2016 r. organ wezwał stronę do skorygowania deklaracji. W odpowiedzi na powyższe wezwanie strona ponownie złożyła deklarację, w której ponownie zadeklarowała wysokość opłaty w kwocie 0,00 zł. Po wszczęciu postępowania podatkowego postanowieniem z dnia 4 lipca 2016 r. Zarząd Związku Gmin w dniu [...] 2016 r. wydał decyzję, którą określił "A" wysokości opłaty ryczałtowej za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okresy od 1 lipca 2013 r. do 31 października 2013 r., 1 marca 2014 do 31 października 2014, od 1 marca 2015 do 31 października 2015 oraz od 1 marca 2016 do 31 października 2016 r. dla nieruchomości położonej pod adresem ul. [...], numer ewidencyjny [...] S. W wydanej decyzji organ I instancji stwierdził, iż na nieruchomości znajdują się rodzinne ogrody działkowe. Na nieruchomości tej nie zamieszkują mieszkańcy, jednocześnie powstają tam odpady komunalne. W dalszej części uzasadnienia organ w sposób szczegółowy przedstawił sposób wyliczenia należnej opłaty w oparciu o przepisy prawa miejscowego - uchwał Zgromadzenia Związku Gmin. Od wskazanej decyzji "A" złożył odwołanie podnosząc, iż na nieruchomości powstają wyłącznie odpady o charakterze biodegradowalnym, które są zagospodarowywane przez działkowców w kompostownikach, a nadto, że pobyt działkowców na nieruchomości ma charakter krótkotrwały, zatem nie jest możliwe wytworzenie odpadów w takiej ilości, jaka została przyjęta za podstawę wymiaru opłaty. Jednocześnie strona wskazała, że w przypadku nieruchomości niezamieszkanych, organ ma obowiązek ustalić opłatę z uwzględnieniem ilości odpadów komunalnych powstających na nieruchomości o podobnym charakterze. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] 2017 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ wyjaśnił, że w rozumieniu stawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U z 2016 r. poz.250), dalej jako "u.c.p.g., ogrody działkowe są to nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne i w myśl art. 6c ust. 2 tej ustawy, mogą być objęte systemem odbierania odpadów komunalnych w drodze uchwały rady gminy, która jest aktem prawa lokalnego i jest wiążąca dla organów administracji publicznej z zastosowaniem art. 6j ust. 3b i 3c u.c.p.g., do ustalenia opłaty za odbiór odpadów komunalnych z ogrodów działkowych. W niniejszej sprawie, Zgromadzenie Związku Gmin objęło systemem odbierania odpadów komunalnych nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne podejmując pakiet uchwał. Uchwały te mają walor aktów prawa miejscowego i jako takie pozostają wiążące zarówno dla sądów jak i dla organów administracji publicznej obu instancji. Wynikają z nich zasady na jakich będą odbierane odpady komunalne z nieruchomości niezamieszkałych, na których powstają odpady komunalne a także określenie minimalnych pojemności pojemników na odpady dla każdej działki rodzinnych ogrodów działkowych (dla poszczególnych frakcji odpadów) oraz stawki opłaty za pojemniki poszczególnych frakcji. SKO powołując się na art. 6o u.c.p.g., stwierdziło, że organ I instancji prawidłowo uznał, że wobec braku złożenia właściwie sporządzonej deklaracji przez właściciela ROD należało wszcząć postępowanie w sprawie określenia opłaty. W niniejszej sprawie nie sposób uznać, że złożona deklaracja w której wykazano, że odpady komunalne na ogródkach działkowych powstające na ogródkach w całości stanowią odpady BIO, podlegające kompostowaniu, jest prawidłowa. Z wyjaśnień złożonych przez stronę wynika, że ogródki wykorzystywane są na cele działalności rolniczej, sadowniczej, warzywniczej ale także dla celów rekreacji w okresach urlopu użytkowników działek. Nie sposób zatem uznać, że w ramach takiego wykorzystywania nie powstają żadne odpady komunalne zważywszy, że ich powstawanie związane jest ściśle z bytowaniem człowieka w określonym miejscu. Organ podkreślił, że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter "daniny publicznej" będąc opłatą określoną w u.c.p.g. i stanowi dochód gminy przeznaczony na działania wykonywane w interesie publicznym i dlatego ponosi się ją, bez względu na ilość wytwarzanych odpadów czy fakt ich odbioru. Ryczałtowy charakter tej opłaty wyraża się w tym, iż nie zależy ona od ilości wytwarzanych odpadów ani od ilości osób przebywających na nieruchomości, a jej wysokość wynika bezpośrednio z przepisów prawa miejscowego. W opinii SKO w sposób prawidłowy określono stronie wysokość opłat za poszczególne okresy lat 2013-2016 z uwzględnieniem wykorzystywania ogródków jedynie przez część roku oraz ilości ogródków zagospodarowanych w danym roku. Prawidłowo również w oparciu o przepisy prawa miejscowego ustalono minimalną ilość pojemników przewidzianą dla właścicieli ogródków działkowych dla odpadów danej frakcji oraz stawkę za pojemnik odpadów danej frakcji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pełnomocnik strony wniósł o uchylenie decyzji organów I i II instancji, o ponowne przeanalizowanie akt sprawy i skierowanie sprawy do organu I instancji celem wydania prawidłowej i zgodnej z prawem decyzji oraz o obciążenie organu kosztami postępowania w tym kosztami zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Strona zarzuciła organom naruszenie art. 233 § 1 w związku z art. 21 § 3, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 192 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201) – dalej jako "O.p" oraz art. 6h, art. 6i ust. 1 pkt 2, art. 6j ust. 3b i ust. 3c, art. 6g ust. 1 u.c.p.g. Zdaniem strony w sprawie organy naruszyły art. 187 § 1 O.p. w związku z art. 191 O.p. poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego. W sprawie zdaniem strony doszło do naruszenia art. 190 O.p. poprzez brak zawiadomienia o zamiarze przeprowadzenia dowodu z oględzin przynajmniej 7 dni przed terminem. Jednocześnie zarzucono organowi nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego, poprzez przyjęcie, że na nieruchomości powstają odpady inne poza odpadami biodegradowalnymi podlegającymi kompostowaniu przez samych działkowców w ilościach wyliczonych przez organ. Strona wskazała, że organ naruszył przepisy dotyczące doręczania korespondencji w postępowaniu podatkowym tj. art. 145 O.p., poprzez nieprawidłowe adresowanie korespondencji kierowanej do strony, niezgodnie z podanym w deklaracji adresem korespondencyjnym. Zdaniem strony zarówno charakter czasowości korzystania z ogródków działkowych (od wiosny do jesieni) jak i sposób korzystania z tych ogrodów - rekreacja, oraz uprawa warzyw i owoców, nie predysponują organu do stwierdzenia, że działkowicze wytwarzają odpady komunalne. Jedyne odpady, które wytwarzają działkowcy stanowią odpady biodegradowalne nie podlegające opłacie. W tym zakresie ciężar dowodu spoczywa na organie. Jednocześnie należy stwierdzić, że dokumentacja (w tym dokumentacja fotograficzna) sporządzona na zlecenie organu, (nawet jeżeli została sporządzona) to nie może stanowić dowodu o ile nie została sporządzona zgodnie z zasadami określonymi w art 187 O.p. do art. 191 O.p. W szczególności organ powinien stosować się do treści art. 190 O.p., czego w niniejszym postępowaniu nie przeprowadził. Odnosząc się do naruszenia prawa materialnego strona wskazała, że pomimo złożonych deklaracji, z których wynikała wysokość opłaty organ ustalił maksymalną wielkość opłaty przyjmując ilość wytwarzanych odpadów w oparciu o wielkość pojemników i cykl odbioru odpadów z nieruchomości niezamieszkałych na podstawie zapisów w uchwały zgodnie z § 4 ust. 6 w zakresie dotyczącym ogródków działkowych. Powyższy zapis dotyczy ustalania wielkości pojemników, a nie ustalania ilości wytworzonych czy gromadzonych odpadów. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Istota sporu w badanej sprawie dotyczy istnienia podstaw prawnych do nałożenia na stronę obowiązku ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organy przepisów postępowania. Rozpatrzenie tych zarzutów poprzedzać musi bowiem rozpoznanie zarzutów dotyczących naruszenia norm prawa materialnego, albowiem tylko prawidłowo ustalony stan faktyczny może być podstawą do trafnej subsumpcji tego stanu faktycznego pod określoną normę prawną. Nie budzi przy tym wątpliwości, że zakres postępowania dowodowego jest zdeterminowany przesłankami określonymi w przepisach stanowiących materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu nie doszło do zarzuconych w skardze naruszeń prawa procesowego, poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 122 O.p.) oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego art. 187 § 1 O.p.). Organy zgromadziły bowiem pełny materiał dowodowy, pozwalający na zrekonstruowanie stanu faktycznego i oceniły go zgodnie z zasadą swobodnej, a nie dowolnej oceny tych dowodów (art. 191 O.p.). W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał podstawy prawne i faktyczne poczynionych ustaleń. Podkreślić należy, że fakt, iż wyprowadzona z zebranego materiału dowodowego ocena prawna jest odmienna od oczekiwań strony nie może dowodzić wadliwości tej oceny, która zdaniem sądu jest zgodna z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Zgodzić się należy ze stroną, że organ I instancji przesyłając decyzję nie uwzględnił wskazanego przez nią adresu dla doręczeń, niemniej jednak powyższe uchybienie nie było uchybieniem istotnym, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Jak bowiem wynika z akt sprawy strona skutecznie złożyła odwołanie i nie poniosła z tego powodu jakiegokolwiek uszczerbku, nadto dalsza korespondencja kierowana była w sposób prawidłowy. Uwzględniając powyższe sąd uznał, że w kontrolowanym postępowaniu nie można dopatrzyć się zarzucanego w skardze naruszenia przepisów procesowych, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przechodząc do meritum sporu wskazać należy, że z art. 3 ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wynika, że utrzymanie czystości i porządku jest obowiązkowym zadaniem własnym gminy. Realizując to zadanie gminy zapewniają odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (art. 6c ust. 1 u.c.p.g.) oraz co istotne w rozpoznawanej sprawie, rada gminy może, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają na nich odpady komunalne (art. 6c ust. 2 u.c.p.g.). Przy czym pojęcie właścicieli jest rozumiane w szczególny sposób na gruncie ustawy, gdyż obejmuje także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością (art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g.). W rozpoznawanej sprawie, skorzystano z upoważnienia ustawowego zawartego w art. 6c ust. 2 u.c.p.g. i Zgromadzenie Związku Gmin objęło systemem odbierania odpadów komunalnych nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, podejmując pakiet uchwał: nr [...]/2013 z dnia 29 marca 2013 r., nr [...]/2014 z dnia 20 listopada 2014 r., nr [...]/2015 z dnia 10 lutego 2015 r., nr [...]/2015 z dnia 11 sierpnia 2015 r., nr [...]/2016 z dnia 10 maja 2016 r. - w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki tej opłaty i ustalenia stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności, nr [...]/2012 z dnia 7 grudnia 2012 r., nr [...]/2014 z dnia 5 sierpnia 2014 r., nr [...]/2015 z dnia 11 sierpnia 2015 r. - w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gmin uczestników Związku Gmin, w zakresie odpadów komunalnych oraz nr [...]/2012 z dnia 7 grudnia 2012 w sprawie postanowienia o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. Zasygnalizować należy, że wymienione uchwały mają walor aktów prawa miejscowego i jako takie są wiążące zarówno dla sądów jak i dla organów administracji publicznej, zatem strona podnosząc błędne ustalenie czasookresu korzystania z nieruchomości, czy też ilość wytwarzania odpadów, w istocie kwestionuje zapisy zawarte w uchwale. Dopóki uchwała w sprawie opłaty nie zostanie wzruszona, obowiązkiem organów jest stosować się o jej treści. Zgodnie z art. 6h u.c.p.g. właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c, są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Skoro w przytoczonym przepisie mowa jest ogólnie o art. 6c, to należy przyjąć, że jeśli rada gminy postanowi o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, w oczywisty sposób na właścicielach (w rozumieniu omawianej ustawy) tych nieruchomości również spoczywa obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami. Zgodnie z art. 6i ust. 1 pkt 2 tej ustawy, obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje w przypadku nieruchomości, o których mowa w art. 6c ust. 2 - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości powstały odpady komunalne. W myśl art. 6j ust. 3b, w przypadku nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe, lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, wykorzystywanych jedynie przez część roku, rada gminy uchwala ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Zgodnie z art. 6j ust. 3c, ryczałtowa stawka opłaty jest ustalana jako iloczyn średniej ilości odpadów powstających na nieruchomościach, o których mowa w ust. 3b, na obszarze gminy, wyrażonej w liczbie pojemników oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2. Z powyższego wynika, że stawka opłaty ryczałtowej określona uchwałą, jest ustalana za cały rok od domku letniskowego lub innej nieruchomości rekreacyjno-wypoczynkowej. Jej wysokość nie zależy zatem ani od ilości osób przebywających w różnym czasie na takiej nieruchomości, ani od czasu tego przebywania. Jest ona uśredniona dla wszystkich nieruchomości rekreacyjno-wypoczynkowych na terenie gminy. Podkreślenia wymaga, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy, dla określenia opłaty bez znaczenia pozostaje okoliczność, czy odpady wytworzone na nieruchomości zostały skompostowane, albo w jakikolwiek inny sposób usunięte z nieruchomości. Z treści wyżej cytowanych przepisów wynika, że obowiązek ponoszenia opłaty ciąży na właścicielu nieruchomości niezależnie od ilości wytworzonych odpadów, a istotne jest, że na danej nieruchomości powstały odpady komunalne. Jak trafnie podkreśla się w orzecznictwie, opłata za gospodarowanie odpadami, nie stanowi jedynie odpłatności za odbieranie odpadów od właścicieli nieruchomości, na jakich one powstają. Jest natomiast, jak to przewiduje art. 6r ust. 2 u.u.c.p.g., źródłem finansowania całego systemu gospodarowania odpadami komunalnymi. Zgodnie z powołanym przepisem powinna ona zostać skalkulowana na takim poziomie, aby zapewnić pokrycie kosztów odbierania, transportu, zbierania, odzysku i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, tworzenia i utrzymania punktów selektywnego zbierania tych odpadów oraz obsługi administracyjnej systemu gospodarowania odpadami (por. wyrok WSA w Lublinie z 30 stycznia 2015 r., I SA/Lu 624/14). Pogląd ten w pełni podziela Sąd orzekający w rozpoznawanej sprawie. Z art. 6i ust. 1 pkt 2 u.u.c.p.g. wynika, że w przypadku nieruchomości niezamieszkałych przesłanką powstania obowiązku uiszczania opłaty w danym miesiącu jest powstanie odpadów. W istocie to właśnie wokół tego przepisu koncentruje się spór prawny między skarżącą a organami. Strona konsekwentnie wywodzi, że nie wytwarza odpadów komunalnych, albo że są one w inny sposób zagospodarowane (np. poprzez kompostowanie) we własnym zakresie, zatem nie ma obowiązku wnoszenia opłaty. W ocenie Sądu z argumentacją tą nie można się zgodzić. W rozpoznawanej sprawie strona złożyła deklarację o wysokości opłaty deklarując zerową kwotę. Stanowisko, że na nieruchomości nie są wytwarzane odpady nie może być zaakceptowane. Trzeba bowiem podkreślić, że nie da się podważyć racjonalności argumentu organów, iż tam, gdzie bytują ludzie, powstają odpady komunalne. Natomiast organ podatkowy określając wysokość opłaty wziął pod uwagę wyjaśnienia strony dotyczące działek użytkowanych i nieużytkowanych i uwzględniając ich liczbę przy jej wyliczeniu. Podkreślenia wymaga, że zobowiązany do opłaty nie ma możliwości swobodnego jej kształtowania. W ocenie Sądu organy w sposób prawidłowy, określiły stronie wysokość opłat za poszczególne okresy lat 2013-2016 z uwzględnieniem wykorzystywania ogródków jedynie przez część roku oraz ilości ogródków zagospodarowanych w danym roku. Prawidłowo również w oparciu o przepisy prawa miejscowego ustalono minimalną ilość pojemników przewidzianą dla właścicieli ogródków działkowych dla odpadów danej frakcji oraz stawkę za pojemnik odpadów danej frakcji. Należy zauważyć, że w analizowanym przypadku nie mamy do czynienia ze stosunkiem umownym, ale z daniną publiczną. Powyższe oznacza, że opłata ta ma charakter powszechny i przymusowy. Podmioty zobowiązane do uiszczenia opłaty nie mają swobody kształtowania treści stosunku prawnego, w szczególności wysokości opłaty, ewentualnego jej obniżenia lub odstąpienia od niej oraz terminu zapłaty. Elementy te określa bowiem ustawa oraz akt prawa miejscowego w zakresie wskazanym w ustawie (art. 6k i art. 6l u.u.c.p.g.). Opłata należy do dochodów publicznych i jest przeznaczona na realizację celów publicznych. Danina ta nie stanowi w istocie odzwierciedlenia świadczenia drugiej strony (gminy), bowiem ma służyć pozyskaniu środków na funkcjonowanie całego systemu gospodarowania odpadami komunalnymi w gminie. Zatem wysokość opłaty nie stanowi dokładnego odzwierciedlenia kosztów, jakie gminy ponoszą z tytułu odbierania odpadów od konkretnego właściciela. Powstanie i zakres zobowiązania do ponoszenia opłaty nie są ściśle uwarunkowane ilością powstających odpadów, ustalenia w tym zakresie opierają się na deklaracjach i ryczałtach (tak Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 28 listopada 2013 r. K 17/12, OTK-A 2013/8/125). Ustawodawca nakłada na właściciela obowiązek złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych (art. 6m ust. 1 u.u.c.p.g.). W razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze (art. 6o ust. 1 u.u.c.p.g.). Z powyższego wynika, że obowiązek uiszczenia opłaty aktualizuje się już w momencie powstania na danej niezamieszkanej nieruchomości odpadów komunalnych. Dopełnienie obowiązku złożenia deklaracji przez właściciela aktualizuje z kolei obowiązek gminy objęcia tego właściciela systemem gospodarowania odpadami komunalnymi. W ocenie Sądu wobec powyższej argumentacji istniały podstawy do wydania wobec strony decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wysokość opłaty została ustalona w prawidłowy sposób zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa miejscowego. Strona nie podnosi zarzutów wobec sposobu ustalenia wysokości opłaty, kwestionując samą zasadę jej ponoszenia. Niezależnie od powyższego, Sąd nie dostrzegł w tym zakresie uchybień skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Z uwagi na powyższe Sąd nie stwierdził również naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego. Podniesione w skardze zarzuty okazały się wobec tego niezasadne. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest prawidłowe, organ wyjaśnił swoje stanowisko odnośnie źródeł obowiązku uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami oraz wyjaśnił istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. W świetle powyższych ustaleń, należało stwierdzić, że organy zgodnie z treścią cytowanych przepisów prawidłowo określiły stronie wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ww. ustawy oddalił skargę.