I SA/Gd 1519/14

Dnia 2 listopada 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. Ś. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2015 r. w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 26 września 2014 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia nadpłaty postanawia: przywrócić termin do wniesienia skargi kasacyjnej Postanowieniem z dnia 15 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę kasacyjną Z. Ś. wniesioną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 maja 2015 r. Odpis postanowienia został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 6 października 2015 r. Pismem złożonym osobiście w siedzibie tutejszego sądu w dniu 7 października 2015 r. pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że odpis postanowienia Sądu odrzucającego skargę kasacyjną, został odebrany przez skarżącego w siódmym dniu po drugim awizowaniu przesyłki. W związku z tym, skoro przesyłka została wydana stronie przez pocztę w dniu 20 lipca 2015 r., to skarżący był przekonany, że od tego dnia należy liczyć termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Tym samym, zdaniem pełnomocnika, strona nie ponosi winy w uchybieniu terminu, skoro została wprowadzona w błąd w skutek wydania przesyłki po upływie 14 dnia liczonego od dnia dokonania pierwszego zawiadomienia o nadejściu przesyłki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 tekst jedn.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z kolei przepis art. 87 w/w ustawy stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że dla przywrócenia terminu konieczne jest, aby wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione łącznie, w przeciwnym razie wniosek podlega oddaleniu bądź też, w przypadku wniosku spóźnionego lub z mocy ustawy niedopuszczalnego, odrzuceniu przez Sąd. Jak podkreślono wyżej jedną z przesłanek przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie przez stronę, że nie dokonała czynności bez własnej winy, przy czym o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy zainteresowani nie byli w stanie pokonać przeszkody (usunąć) przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych, nie ryzykując własnym bądź innych zdrowiem, życiem lub narażając siebie bądź innych na poważne straty majątkowe (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 październik a 2011 r. sygn. akt I OZ 776/11, LEX nr 965949). W przedmiotowej sprawie, jako przyczynę uchybienia terminu skarżący wskazał na nieprawidłowe doręczenie przesyłki zawierającej odpis wyroku z uzasadnieniem, a polegające na jej wydaniu po upływie 14 dniowego terminu przechowywania przesyłki przez operatora pocztowego. W ocenie Sądu, skarżący uprawdopodobnił brak winy w nieterminowym złożeniu skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 maja 2015 r. W przepisie art. 73 p.p.s.a. ustanowiony został tryb doręczenia awizowanego znajdujący zastosowanie w sytuacji, gdy nie jest możliwe doręczenie pisma bezpośrednio do rąk adresata (ewentualnie jego przedstawiciela lub pełnomocnika), bądź w razie niemożności doręczenia przesyłki w sposób zastępczy, zgodnie z art. 72 p.p.s.a. Kluczowe znaczenie dla skutecznego doręczenia pisma w trybie art. 73 p.p.s.a. ma pozostawienie adresatowi zawiadomienia o nadejściu i przesyłki wraz z informacją o możliwości jego odebrania w oznaczonym terminie. Operator pocztowy ma obowiązek dwukrotnego zawiadomienia o nadejściu przesyłki, pierwszy raz przy pierwszej próbie doręczenia, drugi po upływie 7 dni od dnia pozostawienia wcześniejszego zawiadomienia. Łączny termin do odbioru przesyłki, liczony od pozostawienia pierwszego zawiadomienia wynosi 14 dni. W tym terminie przesyłka powinna pozostawać w placówce pocztowej, co wynika z art. 73 § 1 p.p.s.a., i w tym terminie przesyłka może być także wydana odbiorcy. Stanowi o tym wprost § 37 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego (Dz.U. z 2012, poz. 545) – zwanego dalej Rozporządzeniem, zgodnie z którym przesyłki pocztowe operator wyznaczony wydaje adresatowi w placówce oddawczej w terminie 14 dni. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że Poczta Polska S.A. (obecny operator wyznaczony) dopuściła się w rozpoznawanej sprawie nieprawidłowości, naruszając przepis art. 73 p.p.s.a. oraz wskazywany przepis Rozporządzenia poprzez przechowanie przesyłki przez okres dłuższy niż czternaście dni licząc od pierwszego zawiadomienia i wydanie jej adresatowi po upływie wskazywanego w przepisach terminu. W świetle powyższego, zgodzić należy się z wnioskodawcą, że skarżący odbierając przesyłkę w dniu 20 lipca 2015 r., a zatem po upływie 7 dni licząc od drugiego awizowania przesyłki, mógł być przekonany, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej należy liczyć od tego momentu. W ocenie Sądu bezzasadne wydłużenie przez operatora pocztowego terminu do odbioru przesyłki, poprzez pozostawienie jej w placówce pocztowej przez okres przekraczający 14 dni licząc od daty pierwszego awizowania oraz wydanie przesyłki adresatowi pomimo upływu tego 14 dniowego terminu, nie może powodować negatywnych skutków dla strony i uzasadnia uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu. Strona skarżąca nie może bowiem ponosić negatywnych konsekwencji nieprawidłowego działania operatora pocztowego doręczającego przesyłki i nie można jej z tej przyczyny pozbawiać prawa do wniesienia przysługującego jej środka zaskarżenia. W powyższym zakresie Sąd podziela poglądy wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. I FSK 132/12 oraz z dnia 27 września 2013 r., sygn. akt I FSK 1407/12, które co prawda zapadły na gruncie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, jednakże z uwagi na podobne brzmienie przepisów o doręczeniach i przywróceniu terminu na gruncie p.p.s.a., zachowują aktualność w niniejszej sprawie. Należy jednocześnie podkreślić, że strona dochowała siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Przyczynę uzasadniającą złożenie wniosku o przywrócenie terminu wiązać bowiem należy z dniem 6 października 2015 r., kiedy pełnomocnik skarżącego odebrał przesyłkę zawierającą postanowienie Sądu z dnia 15 września 2015 r. i dowiedział się, że skarga kasacyjna została wniesiona z uchybieniem terminu. Biorąc pod uwagę wskazane powyżej okoliczności przyjąć należy, iż spełnione zostały wszystkie przesłanki przywrócenia terminu, o których mowa w art. 87 p.p.s.a. tzn. strona w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi wystąpiła z wnioskiem o jego przywrócenie, uprawdopodobniając przy tym okoliczności wskazujące na brak winy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.