I SA/Gd 1523/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.K. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Postanowieniem z dnia 16 września 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił zażalenie M.K. na postanowienie tut. Sądu odmawiające wnioskodawcy przyznania prawa pomocy. W związku z powyższym, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 2 października 2015 r. wezwano skarżącego do wykonania prawomocnego wezwania do uiszczeniu wpisu sądowego od skargi w kwocie 100,- zł. Odpis ww. wezwania został doręczony ojcu skarżącego w dniu 12 października 2015 r. Postanowieniem z dnia 5 listopada 2015 r. WSA w Gdańsku odrzucił skargę z uwagi na brak należnej opłaty od skargi. Pismem z dnia 19 listopada 2015 r. skarżący złożył zażalenie na ww. postanowienie. Jednocześnie w piśmie tym zawarł wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Skarżący podniósł, że postępowanie Sądu jest krzywdzące dla strony, bowiem skarga dotyczy postępowania egzekucyjnego i winna zostać poddana kontroli sądu. Strona dodatkowo wskazała, że sąd nie wyjaśnił sytuacji związanej z opłatą bowiem otrzymał z wadą informację o wniesionej opłacie i nie powinien ponosić w związku z tym konsekwencji. Wnioskodawca wyjaśnił, że wniosek jest uzasadniony, bowiem nastąpiła dezinformacja przy doręczaniu wezwania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Stosownie do art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 P.p.s.a.). Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 P.p.s.a. W myśl jego § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast art. 87 § 2 P.p.s.a. stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wymaga wyjaśnienia, że pozytywną przesłanką przywrócenia terminu jest zatem brak winy strony w jego uchybieniu. Brak winy wiąże się w takiej sytuacji z obowiązkiem dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Jedynie gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, można mówić o braku winy. Ponadto należy wskazać, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, jaki można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe. Co ważne, przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie NSA z 18 sierpnia 2000 r., sygn. akt III SA 1716/99, LEX nr 45409, postanowienie NSA z dnia 22 listopada 2013 r. II FZ 989/13). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdza, że wniosek złożono z zachowaniem siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a., dokonując jednocześnie czynności której terminowi uchybiono, zatem wniosek ten podlegał merytorycznej ocenie. Wskazać należy, że skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu. Zdaniem Sądu, o braku winy w uchybieniu terminowi można by mówić tylko wówczas, gdyby skarżący dołożył wszelkiej należytej staranności, aby dokonać czynności procesowej. Tymczasem strona uzasadnia wniosek m.in. wprowadzeniem jej w błąd przy doręczeniu wezwania oraz koniecznością merytorycznego rozpoznania sprawy. Zauważyć należy, że w niniejszej sprawie nie awizowano przesyłki, zarówno zawierającej wezwanie o wpis jak również postanowienia o odrzuceniu skargi, dlatego też wskazana okoliczności nie może być podstawą przywrócenia uchybionego terminu. Wniosku o przywrócenie terminu nie uzasadnia również podnoszona przez stronę kwestia konieczności skontrolowania przez sąd zaskarżonego postanowienia, bowiem warunkiem dokonania takiej kontroli jest usunięcie braków formalnych i fiskalnych skargi. Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że skoro skarżącego skutecznie wezwano do uiszczenia opłaty i zakreślono mu stosowny termin 7 dni do uiszczenia wpisu na podstawie już prawomocnego zarządzenia, a skarżący nie wskazał na okoliczności uniemożliwiające mu terminowe uiszczenie opłaty sądowej, to uznać należało, że nieuiszczenie wpisu wynikało z zawinionego zaniedbania strony, co w żadnym wypadku nie może stanowić podstawy do przywrócenia skarżącemu uchybionego terminu. W świetle powyższego stwierdzić należy, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia opłaty jest bezzasadny i brak jest podstaw do jego uwzględnienia. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 86 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.