I SA/Gd 1532/17

Dnia 15 października 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 15 października 2018 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 11 września 2017 r., nr [...] w przedmiocie sprostowania w decyzji oczywistej omyłki w decyzji p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę 2. zwrócić skarżącemu kwotę w wysokości 100 zł (sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga M.M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 11 września 2017 roku, w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki w decyzji. Zarządzeniem z dnia 26 lica 2018 r. M.M. został wezwany do uiszczenia wpisu w wysokości 100 zł. Przesyłka zawierająca powyższe zarządzenie została doręczona w dniu 17 sierpnia 2018 r. Wpis został wpłacony w kasie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w dniu 27 sierpnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) – dalej w skrócie p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Uchybienie terminu w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachodzi wówczas, gdy czynność w tym postępowaniu nie została dokonana przez stronę w czasie oznaczonego dla tej czynności terminu ustawowego lub sądowego. Skutkiem uchybienia terminowi do uiszczenia wpisu od skargi jest jej odrzucenie o czym stanowi art. 220 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym skarga, od której pomimo wezwania, nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd. Jak stanowi art. 73 § 1 p.p.s.a. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (art. 73 § 4 p.p.s.a.). Domniemanie doręczenia przesyłki adresatowi, o którym mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a., polega na założeniu, że adresat przesyłki zapoznał się z jej treścią ostatniego dnia tego terminu, a zatem z tą datą wiążą się również odpowiednie skutki procesowe, jak chociażby bieg terminu do złożenia zażalenia. Faktyczne odebranie pisma (w urzędzie pocztowym, czy sądzie), już po upływie terminu wskazanego w art. 73 § 1 p.p.s.a., nie ma wpływu na skutek określony w art. 73 § 4 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z 16 listopada 2004 r., GZ 104/04; z 28 stycznia 2013 r., II FZ 1055/12, z 14 lutego 2013 r., II FZ 36/13, z dnia 5 marca 2013 r. II FZ 40/13, dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wynika z akt sprawy, przesyłkę zawierającą zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu od skargi, wobec nieskutecznego doręczenia w miejscu zamieszkania strony, złożono w dniu 3 sierpnia 2018 r. w placówce pocztowej. Zawiadomienie o możliwości odbioru tej przesyłki pozostawiono skarżącemu w skrzynce do doręczenia korespondencji. Tym samym, czternastodniowy termin, liczony od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej (art. 73 § 4 p.p.s.a.) upłynął 17 sierpnia 2018 r. Doręczenie należało zatem uznać za dokonane właśnie w tym dniu. Faktyczne wydanie przesyłki w terminie późniejszym tj. w dniu 20 sierpnia 2018 r., nie ma wpływu dla liczenia terminu według wskazanego już wyżej art. 73 p.p.s.a. W konsekwencji ostatnim dniem siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu od skargi był dzień 24 sierpnia 2018 r. Tymczasem skarżący uiścił wpis w kasie tutejszego Sądu w dniu 27 sierpnia 2018 r. (vide potwierdzenie k. 127), a zatem po upływie wyznaczonego siedmiodniowego terminu. Sąd pragnie przy tym zauważyć, że w orzecznictwie wyrażony jest pogląd, zgodnie z którym wydłużenie przez operatora pocztowego terminu do odbioru przesyłki, poprzez pozostawienie jej w placówce pocztowej przez okres przekraczający 14 dni licząc od daty pierwszego awizowania oraz wydanie przesyłki adresatowi pomimo upływu tego 14 dniowego terminu, nie może powodować negatywnych skutków dla strony i uzasadnia uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu. Strona skarżąca nie może bowiem ponosić negatywnych konsekwencji nieprawidłowego działania operatora pocztowego doręczającego przesyłki i nie można jej z tej przyczyny pozbawiać prawa do wniesienia przysługującego jej środka zaskarżenia (por. wyroki NSA z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. I FSK 132/12, z dnia 27 września 2013 r., sygn. akt I FSK 1407/12, postanowienie NSA z dnia 12 stycznia 2017 r., I FZ 410/16). Jakkolwiek sytuacja jaka zaistniała w przedmiotowej sprawie może uzasadniać przywrócenie terminu do wniesienia skargi w przypadku złożenia przez stronę stosownego wniosku, to jednak wobec kategorycznego brzmienia art. 220 § 3 p.p.s.a., Sąd zobligowany był do odrzucenia skargi, albowiem wpis od skargi został uiszczony po upływie przepisanego prawem terminu. Przywołany przepis zobowiązuje bowiem Sąd do odrzucenia skargi w każdym przypadku uchybienia terminowi, a także niezależnie od tego, że do jego uchybienia doszło z przyczyn nie leżących po stronie skarżącej. Mając na uwadze ww. stan faktyczny i prawny, Sąd na mocy art. art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł o odrzuceniu skargi. W punkcie drugim postanowienia Sąd, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł o zwrocie uiszczonego wpisu.