I SA/Gd 155/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień Sędziowie NSA Edyta Anyżewska NSA Elżbieta Rischka (spr.) Protokolant Marzena Cybulska po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi G. Ś. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 20 grudnia 2000r. nr [...] w przedmiocie określenia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za miesiąc maj 1997r. oraz odsetek od tej zaległości I. uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia odsetek od zaległości podatkowej; II. w pozostałym zakresie skargę oddala; III. zaskarżona decyzja w części uchylonej nie podlega wykonaniu. I SA/Gd 155/01 U z a s a d n i e n i e Izba Skarbowa działając na podstawie art.233 § l pkt l Ordynacji podatkowej po rozpatrzeniu odwołania pana G. Ś. prowadzącego Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "A" w B. od decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej z dnia 30 czerwca 2000r. Nr [...] w sprawie określenia: - wysokości zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za okres rozliczeniowy maj 1997r. w kwocie 56.100 zł, - naliczenia odsetek od tej zaległości za okres od 25 czerwca 1997r. do dnia 30 czerwca 2000r. w kwocie 74.479,10 zł decyzją z dnia 20 grudnia 2000r., zaskarżoną decyzję utrzymała w mocy. Podstawą powyższego rozstrzygnięcia była następujący stan faktyczny: W związku z rozstrzygnięciem dokonanym przez Izbę Skarbową w decyzji z dnia 25 listopada 1999r. Nr [...] Inspektor Urzędu Kontroli Skarbowej w dniach od 2 grudnia 1999r. do 30 czerwca 2000r. ponownie przeprowadził kontrolę skarbową w prowadzonym przez p. G. Ś. przedsiębiorstwie, którą zakończono protokołem z badania dokumentów i ewidencji z dnia 16 marca 2000r. W prowadzonym postępowaniu skarbowym Inspektor ustalił, że w okresie rozliczeniowym dotyczącym m-ca maja 1997r. bezpodstawnie podatnik dokonał odliczenia podatku naliczonego w łącznej kwocie 56.100 zł zawartego w następujących fakturach: - Nr 115/A/97 z dnia 31 maja 1997r. wystawionej przez "B" sp. z o.o., - Nr 155/A/97 z dnia 28 maja 1997r. wystawionej przez "C" sp. z o.o. - Nr 143a/97 z dnia 31 maja 1997r. wystawionej przez "D" sp. z o.o. Inspektor zakwestionował dokonane przez podatnika w miesiącu maju 1997r. odliczenie podatku naliczonego w kwocie 56.100 zł - wynikającego z zakupu samochodu STAR z przyczepą (faktura Nr 115/A97 z dnia 31 maja 1997r.), samochodu MANN (faktura Nr 155/A/07 z dnia 28 maja 1997r.), dwóch samochodów IFA i dwóch naczep (faktura Nr 143a/97 z dnia 31 maja 1997r.) - w związku z wystąpieniem przesłanek z art.83 Kodeksu cywilnego, uzasadniających zastosowanie § 54 ust.4 pkt 4 lit.c rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. nr 154, poz.797 ze zm.). W wyniku kontroli ustalono, że "B" sp. z o.o., wystawca zakwestionowanej faktury Nr 115/A/97 z dnia 31 maja 1997r. przyjął w dniu l marca 1993r. do ewidencji środków trwałych: - samochód STAR 244 RS rok produkcji 1981 o wartości początkowej 32.760.000 st. zł, po przeszacowaniu na dzień l stycznia 1995r. wartość początkowa wynosiła 4.881,24 zł., - przyczepę rok produkcji 1981 o wartości początkowej 11.500.000 st. zł, po przeszacowaniu na dzień l stycznia 1995r. wartość początkowa wynosiła 1.713,50 zł. W zakwestionowanej fakturze - jako wartość sprzedaży samochodu Star z przyczepą podano w kwotę 48.000 zł (wartość netto 40.000 zł i podatek VAT 8.000 zł). Kolejny zakupiony środek transportu - samochód ciężarowy MANN [...] został wniesiony do "C" sp. z o.o. z T. aportem - zgodnie z Aktem notarialnym Rep.A nr [...] z dnia 16 października 1989r. o wartości 34.000 USD - co stanowiło równowartość 60.501.140 zł (wg kursu l.791,25 zł). W 1997r. samochód ciężarowy MANN [...] był całkowicie zamortyzowany - gdyż do użytkowania został wprowadzony w październiku 1989r. i wg tabeli amortyzacyjnej na 1998r. stawka amortyzacji od tego samochodu wynosiła 0%. Wartość sprzedaży w zakwestionowanej fakturze określono w wysokości 120.000 zł (wartość netto 100.000 zł i podatek VAT w kwocie 22.000). Wartość pozostałych środków transportowych zakupionych przez podatnika od "D" sp. z o.o. w N. W. tj. dwóch samochodów IFA (rok produkcji 1980 i 1981) i dwóch naczep (rok produkcji 1970 i 1971), które nie były eksploatowane odpowiednio od 4 lat, l roku, 3 lat i 1,5 roku została wyceniona przez rzeczoznawcę ds. Jakości Maszyn i Sprzętu wpisanego na listę rzeczoznawców przy Okręgowej Komisji Arbitrażowej w G. na łączną kwotę 2.754 zł (1.125 zł, 1.125 zł, 145 zł i 350 zł). Wartość sprzedaży w zakwestionowanej fakturze określono w wysokości 140.300 zł (wartość netto 115.000 zł i podatek VAT w kwocie 25.300 zł). Z powyższych ustaleń, zdaniem Izby, wynika, że wartość rynkowa przedmiotowych środków transportowych była znacznie niższa od ceny podanej w zakwestionowanych fakturach. Bezspornym jest, że w następnym okresie rozliczeniowym tj. miesiącu czerwcu 1997r. podatnik zaewidencjonował zwrot tych towarów na podstawie faktur korygujących Nr 3/97 z dnia 27 czerwca 1997r., Nr 44/97 z dnia 17 czerwca 1997r. i Nr 3/97 z dnia 24 czerwca 1997r. W wyniku przeprowadzonej kontroli skarbowej u wystawców zakwestionowanych faktur ustalono, że podmioty te nie posiadają żadnej dokumentacji potwierdzającej dokonanie przez podatnika odbioru a następnie zwrotu przedmiotowych środków transportowych. Natomiast analiza rozliczeń finansowych w zakresie zapłaty za nabyte środki transportowe wykazała, że oprócz dokonania wpłaty zaliczkowej w wysokości 4.000 zł na zakup samochodu, która następnie została przeznaczona na opłacenie innej transakcji podatnik nie dokonał wpłaty żadnej innej należności za zakwestionowane faktury. Z ekonomicznego punktu widzenia prowadzenie działalności gospodarczej w oparciu o wyżej powołane reguły nie znajduje, zdaniem Izby, uzasadnienia w logice obrotu gospodarczego i potwierdzenia w regułach gospodarki rynkowej - bowiem żaden podmiot funkcjonujący w obrocie gospodarczym nie przeprowadza transakcji, w których wartość zakupywanych towarów znacznie przekracza ich cenę rynkową. Zdaniem organu odwoławczego zgromadzony materiał dowodowy upoważnia do stwierdzenia, że w celu uzyskania korzyści finansowych podatnik wykorzystał mechanizm wystawiania "pustych" faktur tzn. bez faktycznego wydania towaru - co oznacza, że przeprowadzone transakcje miały fikcyjny charakter, zaś uzyskanie przez podatnika korzyści finansowych polegało w istocie wyłącznie na bezpodstawnym zawyżeniu podatku naliczonego i w konsekwencji zaniżeniu kwoty podatku należnego podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego za okres rozliczeniowy objęty zaskarżoną decyzją. Dlatego Izba podzieliła stanowisko Inspektora, że w tej konkretnej sprawie wystąpiły przesłanki z art.83 Kodeksu cywilnego, który w § l stanowi, że nieważne jest oświadczenie woli złożone drugiej stronie za jej zgodą dla pozoru. Powyższe oznacza, iż ustalony stan faktyczny znalazł odzwierciedlenie w normie prawnej zawartej w § 54 ust.4 pkt 4 lit.c cyt.w. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Jednocześnie Izba stwierdza, iż jednym z czynników mających wpływ na osiągnięcie korzyści finansowych kosztem budżetu państwa było świadome opodatkowanie wg 22%-owej stawki podatku VAT przez kontrahentów podatnika sprzedaży przedmiotowych środków transportowych, objętej ustawowym zwolnieniem przedmiotowym z art.7 ust.1 pkt 5 ustawy o VAT. Izba podkreśla, że regulacja zawarta w tym przepisie nie daje podatnikowi prawa do wyboru zwolnienia lub opodatkowania sprzedawanego towaru - w zależności od decyzji podatnika. Ustalenie określonej stawki podatku VAT lub zwolnienie od tego podatku jest przywilejem ustawodawcy, a nie uprawnieniem podatnika. Zebrany materiał dowodowy jednoznacznie, w ocenie Izby, wskazuje, że kontrahentom nie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy nabyciu przedmiotowych towarów oraz, że towary te były w ich posiadaniu towaru przez okres znacznie przekraczający pół roku - a więc były to towary używane i w momencie ich sprzedaży - kontrahenci byli użytkownikami tych towarów. Tak więc dla przedmiotowej sprzedaży, udokumentowanej zakwestionowanymi fakturami spełnione zostały wszystkie warunki określone w treści art.7 ust.1 pkt 5 ustawy o VAT - co oznacza, że sprzedaż przedmiotowych środków transportu objęta była ustawowym zwolnieniem przedmiotowym. W konsekwencji Izba stwierdza, że fakt naliczenia i wykazania przez kontrahentów kwoty podatku VAT wg 22%-owej stawki przy sprzedaży ustawowo zwolnionej powoduje na mocy art.33 ustawy o VAT obowiązek zapłaty tego podatku - lecz sprzedaż jest w dalszym ciągu sprzedażą zwolnioną przedmiotowo, zaś u nabywcy jest brak prawa do dokonania odliczenia podatku naliczonego związanego ze sprzedażą zwolnioną od podatku VAT, która udokumentowana została fakturą z wykazaną kwotą podatku VAT, stosownie do treści przepisu § 54 ust.4 pkt 2a ww. rozporządzenia. Ustosunkowując się do podniesionego w odwołaniu zarzutu, iż podatnik w Urzędzie Skarbowym uzyskał informację dotyczącą opodatkowania przedmiotowej sprzedaży Izba zauważa, że poza ogólnym sformułowaniem, że taką informację otrzymano – nie przedstawiono żadnych konkretnych dowodów potwierdzających tą okoliczność. Odnośnie zarzutu naruszenia art.188 O.p. Izba stwierdza, iż norma zawarta w powyższym przepisie uprawnia Inspektora do odmowy włączenia do akt sprawy powołanych wniosków dowodowych, zaś Inspektor uzasadnił i należycie wyjaśnił przyczyny takiej oceny. Nie jest również zasadny, w ocenie Izby, zarzut naruszenia art. 120, 121 i 122 Ordynacji podatkowej, albowiem w toku prowadzonego postępowania podatnik miał prawo zapoznać się z treścią zgromadzonego materiału dowodowego, możliwość wypowiedzenia się co do okoliczności faktycznych sprawy oraz zebranego materiału dowodowego, który stanowił podstawę wydania zaskarżonej decyzji - i z tej możliwości skorzystał. Gdy chodzi o zarzut dotyczący naruszenia § 7 i 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31 grudnia 1997r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, Izba zauważa, iż organ skarbowy w sentencji zaskarżonej decyzji rzeczywiście omyłkowo podał, że ustawowe odsetki liczone są "od dnia 25 czerwca 1997r." - zamiast "od 26 czerwca 1997r." , jednakże dokonane przez Izbę Skarbową rachunkowe wyliczenie ustawowej kwoty odsetek wykazało, że kwota ta została przez Inspektora obliczona w prawidłowej wysokości, gdyż począwszy od dnia 26 czerwca 1997r. - a więc zgodnie z zaskarżonymi przepisami. Prowadząc postępowanie odwoławcze Izba zauważyła nadto, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zamiast numeracji § 54 ust.4 pkt 2a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995r. powołano § 54 ust.4 pkt 3 tego rozporządzenia i ten przepis m.in. podatnik zaskarżył we wniesionym odwołaniu. Inspektor w dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji prawidłowo powołał numeracją § 54 ust.4 pkt 2a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995r., zatem powyższe uchybienie pozostaje bez wpływu na dokonane rozstrzygnięcie w tej sprawie. Pozostałe zarzuty dotyczące rozliczenia za m-c lipiec, wrzesień i grudzień 1997r. – jako nie związane z przedmiotową sprawą, Izba pozostawiła bez odpowiedzi. W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący ponownie, jak to uczynił w odwołaniu zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: - art.7 ust.1 pkt 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U.Nr 11, poz.50 ze zm.) (w brzmieniu obowiązującym w okresie objętym zaskarżoną decyzją), - § 54 ust.4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. nr 154, poz.797 ze zm.) oraz - § 7 i 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31 grudnia 1997r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez brak należytej staranności w ustaleniu stanu faktycznego sprawy, oraz dowolną interpretację przepisów, natomiast przy obliczaniu odsetek za zwłokę pominięto wyliczenie Inspektora Kontroli Skarbowej wskazujące, że skarżący w rozliczeniu z tytułu podatku od towarów i usług za m-c lipiec 1997r., wpłacił do budżetu kwotę wyższą od należnej o 55.200 zł, tj. prawie równą zarzuconej zaległości podatkowej. W uzasadnieniu skargi naruszenia art.7 ust.1 pkt 5 ustawy o VAT skarżący upatruje w niewyjaśnieniu – kto był użytkownikiem przedmiotu sprzedaży w momencie dokonania transakcji, w nieuwzględnieniu wniosku o przesłuchanie w charakterze świadka p. W. J. – obecnego przy zawieranych transakcjach. Wskazuje się na brak ustaleń faktycznych pozwalających na twierdzenie organów, iż ceny samochodów podane w zakwestionowanych fakturach były znacznie wyższe od ich wartości rynkowej jak i twierdzenie, że przedmiotowe towary cały czas były w posiadaniu nabywcy. I wreszcie odnośnie wadliwego obliczenia odsetek skarżący uważa, że skoro w lipcu 1997r. większa część sprzedaży towarów opodatkowana była stawkami podatku VAT niższymi niż 22% - wyliczona przez Inspektora nadwyżka podatku naliczonego nad należnym za ten m-c w wysokości 55.279 zł (w deklaracji za VII 1997r. skarżący wykazał nadwyżkę w wysokości 79 zł) zgodnie z art.21 ust.2 ustawy o VAT powinna być uznana za podlegającą zwrotowi przez urząd skarbowy a nie przeniesiona na m-c następny. Skoro do zwrotu różnicy nie doszło, to nadwyżkę tę należało zdaniem skarżącego zarachować na poczet zaległości za m-c maj 1997r. Inne rozliczenie ww. nadwyżki skutkuje wydłużeniem okresu zwłoki z tytułu należności za m-c maj 1997r. podczas gdy okres ten wynosił około 2 m-ce. W piśmie procesowym z dnia 12 grudnia 2001r. skarżący podaje, iż w dniu 25 I 2001r. złożył korektę deklaracji VAT-7 za lipiec 1997r., wykazując nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w kwocie 55.279 zł z wnioskiem o zarachowanie tej kwoty na poczet zaległości podatkowej za m-c maj 1997r. Urząd Skarbowy uznał powyższy zwrot za zasadny i zgodnie z postanowieniem z dnia 9 marca 2001r. – zarachował zgodnie z wnioskiem skarżącego. Skarżący jednakże uważa, że odsetki za zwłokę winny być naliczone: - od kwoty 55.279,- zł za okres 2 m-cy, - od kwoty 821,- zł za okres 36 m-cy. Zdaniem skarżącego organ kontroli skarbowej jak i organ odwoławczy wiedziały o należnym zwrocie podatku za VII 1997r. – jednakże nie uczyniły nic w celu uczciwego naliczenia odsetek. Izba Skarbowa w piśmie z dnia 5 lutego 2002r. podtrzymała wniosek o oddalenie skargi ponownie podkreślając, iż rozważana sprawa dotyczy podatku od towarów i usług za m-c maj 1997r. Gdy chodzi o załączone do pisma postanowienie Urzędu Skarbowego z dnia 3 marca 2001r. Izba wyjaśnia, że zostało ono wydane po dacie wydania zaskarżonej decyzji (20 grudnia 2000r.) i nie było znane Izbie w dacie sporządzania odpowiedzi na skargę (tj. 20 marca 2001r.). W piśmie procesowym z dnia 18 maja 2004r. skarżący dodatkowo na poparcie słuszności skargi, przywołuje najnowsze orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego oraz orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stosownie do treści art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz.1271 z późn. zm.), sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne, na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W ustalonym niespornie stanie faktycznym skarga częściowo zasługuje na uwzględnienie. Gdy chodzi o podstawową kwestię, a mianowicie niemożność obniżenia przez skarżącego podatku należnego o podatek naliczony wynikający z trzech omawianych w sprawie faktur zakupu wystarczającą podstawą do zakwestionowania powyższego prawa było stwierdzenie zaistnienia warunków przewidzianych w art.7 ust.1 pkt 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U.Nr 11, poz.50 z późn. zm.). Przedmiotowa sprzedaż była niewątpliwie objęta ustawowym zwolnieniem, przewidzianym ww. przepisem, skoro przedmiotem transakcji była odsprzedaż towarów używanych – dokonywana przez użytkownika, zaś w stosunku do tych towarów nie przysługiwało sprzedającemu prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Jak trafnie podkreśla Izba, norma prawna zawarta w art.7 ust.1 pkt 5 ww. ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym nie daje podatnikowi prawa wyboru zwolnienia lub opodatkowania sprzedawanego towaru - w zależności od potrzeby podatnika. Dlatego fakt naliczenia i wykazania przez kontrahentów skarżącego w zakwestionowanych fakturach kwoty podatku VAT wg 22%-owej stawki przy sprzedaży ustawowo zwolnionej oraz powołanie się skarżącego na pisma wystawców zakwestionowanych faktur (Spółki z o.o. C i B), w których sprzedawcy potwierdzili zasadność opodatkowania tych towarów - nie stanowi dla skarżącego podstawy do dokonania odliczenia tego podatku. Powyższe zgodnie z art.33 ustawy o VAT spowodowało wystąpienie obowiązku zapłaty tego podatku i jednocześnie brak u skarżącego prawa do dokonania odliczenia podatku naliczonego związanego ze sprzedażą zwolnioną od podatku VAT - stosownie do § 54 ust.4 pkt 2a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U.Nr 154, poz.797 ze zm.). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy za bezzasadny uznać należy zarzut skarżącego, że organ skarbowy i następnie odwoławczy nie dołożyły należytej staranności, a właściwie zaniechały ustalenia, czy właściciele przedmiotów kwestionowanych transakcji byli ich użytkownikami w momencie dokonania sprzedaży. W celu wyjaśnienia okoliczności dotyczących nabycia i używania przez kontrahentów skarżącego przedmiotowych środków transportowych i następnie ich sprzedaży skarżącemu Inspektor UKS przeprowadził kontrolę skarbową u wystawców zakwestionowanych faktur oraz dokonał na tą okoliczność przesłuchania prokurenta Spółki z o.o. "B", prezesa i główną księgową Spółki "D", oraz z dyrektora Zarządu Spółki z o.o. "C". Materiały z powyższych czynności, stanowiące jeden ze środków dowodowych wykazały, że właściciele przedmiotowych towarów byli ich użytkownikami w momencie dokonania sprzedaży, skoro: - kontrahenci skarżącego nie posiadali żadnej dokumentacji - dowodów świadczących o tym, że w momencie sprzedaży tych towarów - nie byli ich użytkownikami, - przesłuchiwane na powyższą okoliczność osoby nie zaoferowały żadnych dowodów i wyjaśnień, które potwierdziłyby stanowisko Skarżącego, że w momencie sprzedaży -sprzedający tj. kontrahenci nie byli użytkownikami przedmiotowych towarów. Zatem przeprowadzone postępowanie odwoławcze potwierdziło ustalenia Inspektora Urzędu Kontroli Skarbowej - stanowiące materiał dowodowy w sprawie, że kontrahentom skarżącego - sprzedawcom przedmiotowych towarów nie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy nabyciu tych towarów oraz, że towary te były w ich posiadaniu przez okres znacznie przekraczający pół roku i w momencie sprzedaży - sprzedawcy byli ich użytkownikami. Skarżący stawiając zarzut naruszenia art.7 ust.1 pkt 5 cyt. ustawy powołał również argumentację, podniesioną wcześniej w odwołaniu, że działania sprzedawców były poprzedzone konsultacjami z miejscowymi organami podatkowymi oraz, że w toku prowadzonego postępowania skarbowego skarżący pismem z dnia 12 maja 2000r. wystąpił o przeprowadzenie dowodu ze świadka pana W. J. Odnosząc się do powyższego zarzutu wypada zauważyć, że stosownie do art.14 § 6 Ordynacji podatkowej zastosowanie się podatnika do urzędowej interpretacji prawa podatkowego, o której mowa w § 1 pkt 2 nie może mu szkodzić. Skarżący nie powołuje się za żadną pisemną informację z Urzędu Skarbowego w zakresie wyżej wskazanym, stąd przesłuchanie osób – biorących udział w przedmiotowych transakcjach na te okoliczności nie mogło i tak przynieść oczekiwanych przez skarżącego skutków. Również bez znaczenia dla sprawy jest podniesiona w skardze okoliczność, że kontrolowanym nie przedstawiono zarzutu nieprawidłowego opodatkowania sprzedaży, a także zasadności wystawienia faktur korygujących. Jak trafnie zauważa bowiem Izba okoliczność "wszczęcia" - bądź "nie" przez właściwe organy w określonym czasie odrębnego postępowania wobec kontrahentów skarżącego nie ma w niniejszej sprawie żadnego znaczenia - bowiem stroną tego konkretnego postępowania jest Skarżący, a nie jego kontrahenci. Wyjaśnienie stanu faktycznego w niniejszej sprawie wymagało ustalenia w kontrolowanym okresie przebiegu przeprowadzonych transakcji i ich udokumentowania a kompletności tych ustaleń skarżący nie kwestionuje. Skoro wystarczającą podstawą do zakwestionowania prawa podatnika do obniżenia w m-cu maju 1997r. podatku należnego o podatek naliczony wykazany w fakturach był fakt sprzedaży towarów zwolnionych ustawowo z podatku od towarów i usług, za zbędne sąd uznał ustosunkowywanie się do tych zarzutów skargi, które odnoszą się do oceny przedmiotowych transakcji przez organy podatkowe jako zawartych dla pozoru. Również odmiennej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i skutków prawnych z tego wynikających nie mogło przynieść przywołane przez skarżącego w piśmie procesowym orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, skoro wyroki te nie dotyczą przepisów prawa prawidłowo zastosowanych i obowiązujących w badanym w niniejszej sprawie roku podatkowym. Natomiast za trafny uznać należy zarzut skargi w części dotyczącej rozliczenia odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej za m-c maj 1997r. na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Sąd nie podziela poglądu Izby, że rozliczenie innych okresów rozliczeniowych jest bez znaczenia dla prawidłowości naliczenia odsetek za zwłokę od analizowanej w sprawie zaległości podatkowej. Załączone do akt sprawy postanowienie Urzędu Skarbowego z dnia 9 marca 2001r., Nr [...] dowodzi, że za m-c lipiec 1997r. była nadwyżka podatku naliczonego nad należnym – do zwrotu bezpośredniego, zatem podlegała ona z urzędu zaliczeniu na poczet zaległości podatkowych. Jednakże brak materiałów w tym zakresie uniemożliwia ocenę sądu, skutkiem czego organy przy ponownym rozpoznaniu sprawy ponownie przeanalizują sprawę pod kątem odsetek w kontekście zarachowania należnego do zwrotu bezpośredniego podatku VAT za lipiec 1997r. na poczet zaległości podatkowej za m-c maj 1997r. Z tych przyczyn na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c", art.206, art.152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz.1270), orzeczono jak w pkt I i III wyroku. W pozostałym zakresie sąd skargę oddalił na mocy art.151 tej ustawy.